tag:blogger.com,1999:blog-56668859418069560642012-02-16T17:40:59.912+08:00ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.comBlogger451100tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-55614802081598692732010-06-21T22:40:00.013+08:002010-06-21T23:54:55.568+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/TB96LbdwkqI/AAAAAAAAAd4/05UnG1zjOtY/s1600/chris-cloud-kimberly-allen.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 201px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/TB96LbdwkqI/AAAAAAAAAd4/05UnG1zjOtY/s400/chris-cloud-kimberly-allen.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5485237207930278562" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: center;"><br />ဟုိး..မုိးၿမင့္ေတာင္တန္းဆီက<br />ၿပဳိေတာ့မေယာင္္လြမ္းေနတဲ့<br />ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းတိမ္တုိက္ေတြလုိ<br />အလြမ္းရင့္ရင့္ ရာသီမွာ<br />ပန္းပြင့္ေတြကုိ စာစီရင္း<br />ရင္တြင္းက တမ္းတေမွ်ာ္လင့္<br />တကယ္တမ္း ဆုံဆည္းခြင့္ဟာ<br />အိပ္္မက္ေၿမရဲ ့ တစ္ေနရာ….<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5561480208159869273?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-91060731631528314972010-01-20T23:17:00.012+08:002010-01-20T23:56:17.771+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ကံေကာင္းၿခင္းလက္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၀ ၿဖစ္ပါေစ။ ေနာက္က်ဆုေတာင္းႏွင့္အတူ လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ထုတ္္ မြန္ၿပကၠဒိန္ (ၾကကၠဒိန္မန္) လက္ေဆာင္ကမ္းလုိက္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ခင္မင္ၿခင္းမ်ားစြာႏွင့္</span><br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1ce4HqJsUI/AAAAAAAAAc4/Oe8V80kYeRc/s1600-h/First+Page.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1ce4HqJsUI/AAAAAAAAAc4/Oe8V80kYeRc/s400/First+Page.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428841825295774018" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfJ2509RI/AAAAAAAAAdA/fVHnllyLVDs/s1600-h/Second+Page.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfJ2509RI/AAAAAAAAAdA/fVHnllyLVDs/s400/Second+Page.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428842130035766546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfKCp2gEI/AAAAAAAAAdI/05gaREwG6Ew/s1600-h/Third+Page.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfKCp2gEI/AAAAAAAAAdI/05gaREwG6Ew/s400/Third+Page.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428842133189984322" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfKvxhMFI/AAAAAAAAAdQ/sTn1dcowE4k/s1600-h/last+Page.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/S1cfKvxhMFI/AAAAAAAAAdQ/sTn1dcowE4k/s400/last+Page.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428842145301737554" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">P.S ၂၀၁၀ မြန္ၿပကၠဒိန္ ကုိ သူငယ္ခ်င္း က တဆင့္ လက္ခံရရွိပါတယ္။ မူရင္းပုိင္ရွင္ ကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-9106073163152831497?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-59207654516314270802009-12-28T20:35:00.010+08:002009-12-29T21:29:19.749+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SzindX_IWLI/AAAAAAAAAcw/qNbPXffWma8/s1600-h/606.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SzindX_IWLI/AAAAAAAAAcw/qNbPXffWma8/s400/606.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420266274637240498" border="0" />Credit to http://www.wunderground.com/</a><br /><br /><br />ေလညွင္းခတ္တဲ့ တိမ္တစ္စအၿဖစ္နဲ ့<br />ေကာင္းကင္ရင္ခြင္မွာ ကၾကဳိးကကြက္ခင္း<br />လင္းထင္းၿဖာေက်ာ့ <span style="color: rgb(0, 153, 0);">မင္း</span>ယိမ္းႏြဲ ့လုိက္တဲ့အခါ<br />ေၾကြဆင္းက်လာတဲ့ တိမ္ရိပ္ၿဖဴတရုံနဲ ့တင္<br />ႏွလုံးသားဥယ်ာဥ္မွာ ေက်နပ္ေနမဲ့သူ.....<br /><br />ေမွာ္ပန္းခ်ီထဲကလုိ တိမ္ေတြအေရာင္ေၿပာင္း<br />ႏွလုံးသားရာသီမွာ ေဆးစက္ေမွာင္သြားတဲ့အခါ<br />ခ်စ္ၿခင္းႏွင့္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ တိမ္ႏြယ္မွ်င္တန္းေတြ<br />ၿပတ္ေတာင္းက်ိဴးရွ သြန္းၿဖဳိးခ်လုိက္မွာကုိ<br />ရင္စီးခံေၿမၿပင္မွာ စုိးထိတ္ေနခဲ့တဲ့သူ.....<br /><br />ၿခစားသကၠရာဇ္မွာ မေၿပာင္းလဲတတ္သူကုိမွ<br />သခ်ာၤပုဒ္စာတစ္ပုဒ္ အဆင့္ေက်ာ္တြက္သလုိ<br />ယုံၾကည္ၿခင္းအနာတရ မေနာမွာၿဖစ္လြယ္ခဲ့ရင္<br />ရင္ဘတ္ထဲကမွန္တစ္ခ်ပ္ႏွင့္ <span style="color: rgb(0, 153, 0);">လွမ္းၾကည့္ညွိ</span><br />ကုိယ့္ဝိညာဥ္မမင္ ကြ်မ္းေလာင္ပင္လယ္ၿပင္ႏွင့္<br />တိမ္လိပ္ၿပာေတြ ေကာင္းကင္ယံမွာပ်ံဝဲသက္ေသ.....<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);"><br /><br />(ဘေလာ့ႏွင့္ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေဝးခဲ့ၿပီးၿပီး...ေနာင္လည္း ဆက္ေဝးၿဖစ္ေနအုံးမယ္...အလုပ္သစ္မွာ လူသစ္ ေနရာသစ္နဲ ့ ေနသားက်လုလု... အဲဒါနဲ ့ သံေယာဇဥ္မၿပတ္တဲ့ ဒီဘေလာ့ေပၚ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခ်ေရးၿဖစ္မိတယ္...ကဗ်ာလုိ ့မည္ပါ့မလားမသိ :D သတိတရနဲ ့လာလည္က်တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကုိ ေက်းဇူးပါဗ်ာ )</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5920765451631427080?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-25953559144605709742009-11-05T09:39:00.007+08:002009-11-05T10:30:36.850+08:00<div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SvIxsF2AEWI/AAAAAAAAAbU/PRpDGfj50CI/s1600-h/2012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400433536723325282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 124px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SvIxsF2AEWI/AAAAAAAAAbU/PRpDGfj50CI/s400/2012.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">ရက္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ပဲ ကမၻာေၿမၾကီးက သက္တမ္းက်န္ေတာ့တယ္တဲ့လား ?? ဒီသတင္းက မိခင္ကမၻာမွာ မွီခုိေနၾကတဲ့ သတၱ လူသား ေတြအတြက္ အေတြးတစ္ခုေတာ့ အရည္ေပ်ာ္ေစခဲ့သည္ေတာ့ အမွန္။ ဒီၿဖစ္စဥ္ ၿဖစ္၏ မၿဖစ္၏ ကယက္တစ္ခုထပြက္ခဲ့ၿခင္းႏွင့္အတူ ထုိေနာက္ကြယ္မွာလည္း ယုံၾကည္၏ မယုံၾကည္၏ သည္ လူသားေတြၾကားမွာ လႈိင္းတစ္ခုေတာ့ ထခဲ့မည္သာ။<br /><br />တိက်ေသခ်ာၿခင္းမရွိတဲ့ ဒီဝိုးတဝါးသတင္းမွ အလင္းတစ္ခုထြန္းညိွေပးလုိက္သလုိ ရွိေစခဲ့သည္ကေတာ့ မုခ်အမွန္ပင္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့တစ္ေတြ တစ္ေန ့ေန ့ေတာ့ ေသၿခင္းႏုိင္ငံသုိ ့ ပါမစ္မလုိပဲ ကူးရအုံးမည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြဟာ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ အေမွာင္ေတြရဲ ့ၾကားမွာ ရပ္တည္ရွင္သန္ရင္း ေသ ဆုံးၿခင္းဆုိတာကုိ ကုိယ္ႏွင့္လားလားမွ မဆုိင္သလုိ ေမ့ေလ်ာထားခဲ့မိတာၾကာၿပီးမဟုတ္ပါေလာ ( ၇၀% ေသာ လူသားမ်ားအတြက္သာ။ ဤကား စာေရးသူ၏ စကားခ်ပ္ :D )<br /><br />ေရာ္ရြက္ဆုိတာ အခ်ိန္တန္ုလုိ ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေႏြေလရူးက်ီစယ္လုိ ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေၾကြရမည္မွာ ဓမၼတာပဲမဟုတ္လား။<br />အခုလည္း ကပ္ဆုိးတစ္ခုၾကဳံလုိ ့ ကမၻာေၿမၾကီး အိပ္စက္အနားယူေတာ့မည္ဆုိရင္ မွီခုိသူ ကမၻာသူကမၻာသားမ်ားသည္လည္း အတူတူေလာင္ကြ်မ္းကြယ္ေပ်ာက္သြားေပေတာ့မည္။ အဲဒီလုိ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္ခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဘေလာ့သူဘေလာ့သားထဲက ကြ်န္ေတာ္လည္း တဂ္ပုိ ့ထဲက ေမးခြန္းေတြအတုိင္း စိတ္ထဲကၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဖီလင္ေတြ ခ်ေရးၾကည့္မိပါေတာ့တယ္……………..(<a href="http://khayaynyo.blogspot.com/">မခေရညိဳ</a> တဂ္ထားတာ ေနာက္က်မွေရးၿဖစ္တဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါ၏)<br /><br />(၁)ဘယ္သူေတြနဲ ့ရွိေနခ်င္လဲ<br /><font color="#009900">မခြဲခြာရခင္ေတာ့ ခ်စ္သူခင္သူအားလုံးနဲ ့ အတူတူရွိေနခ်င္တယ္။<br /></font><br />(၂)ဘာေတြခံစားေနရမလဲ<br /><font color="#009900">ေနာင္ကမၻာသစ္ၿဖစ္တည္ခဲ့ရင္ေတာင္</font><font color="#009900"> ခ်စ္သူခင္သူေတြနဲ ့ ဆုံႏုိင္ပါအုံးမလားလုိ ့ပါ။<br /></font><br />(၃)ဘာေတြ ၿပင္ဆင္ထားမလဲ<br /><font color="#009900">ေမတၱာလက္နက္ကအစြမ္းထက္ဆုံးလုိ ့ခံယူထားတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ယုံၾကည္မႈေၾကာင့္ လုံၿခဳံေနမွာပါ။</font><br /><br />(၄)ဝမ္းနည္းမိတာက<br /><font color="#009900">အိပ္မက္ေတြထုဆစ္ရင္းတန္းလန္းမုိ ့။</font><br /><br />(၅)ေၾကာက္လန္ ့မိတာက<br /><font color="#009900">ကမၻာပ်က္လုိ ့ နာနာက်င္က်င္ေအာ္ဟစ္တဲ့အသံေတြ။</font><br /><br />(၆)ေဆာင္ထားခ်င္တာ<br /><font color="#009900">ေလာင္ကြ်မ္းပ်က္စီးႏုိင္တဲ့ အရာေတြထက္ စိတ္ထဲမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံသိမ္းႏုိင္တဲ့ သရဏဂုံ။<br /></font><br />(၇)ဘာေတြေရးမိမလဲ<br /><font color="#009900">ေရးၿဖစ္လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။</font><br /><br />(၈)ေတြးမိေတြးရာ အေတြး<br /><font color="#009900">ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြရဲ ့ ရွင္ၿခင္း ေသၿခင္းက ရုပ္ေသးဆရာရဲ ့ ကၾကဳိးကကြက္နဲ ့တူေနသလုိပါပဲ။</font><br /><br />(၉)ဂုဏ္ယူခ်င္တာက<br /><font color="#009900">မိဘအတြက္ အေကာင္းဆုံးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္မၿဖစ္ခဲ့တာေတာင္ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ဂုဏ္ယူပီတိၿဖစ္ေစခဲ့ၿပီး။<br /></font><br />(၁၀)ရွာၾကံေၿဖသိမ့္မိတာက<br /><font color="#009900">ကမၻာပ်က္ၿခင္းရထားမဆုိက္ေရာက္ခင္ကတည္းက ဒုလႅဘရဟန္းခံၿပီးေၿမာက္ခဲ့ၿခင္းပါပဲ။<br /></font><br />(၁၁)က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း<br /><font color="#009900">ေသၿခင္းက လက္တကမ္းအလုိမွာပဲရွိေတာ့တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သာမာန္ထက္ ဝင္သက္ ထြက္သက္ ၿပင္းၿပင္းနဲ ့ က်ဳးရင့္ေနမိမွာပဲ :D</font> </div></div><br /><br /><embed src="http://www.metacafe.com/fplayer/3074953/2012_the_end_of_the_world_have_your_say_400_free_sites.swf" width="400" height="345" wmode="transparent" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" name="Metacafe_3074953"> </embed><br><font size = 1><a href="http://www.metacafe.com/watch/3074953/2012_the_end_of_the_world_have_your_say_400_free_sites/">2012 The End Of The World ? </a> - <a href="http://www.metacafe.com/"></a></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2595355914460570974?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-21209538499837380992009-10-24T10:35:00.002+08:002009-10-24T10:37:50.073+08:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SuJe7IIX9gI/AAAAAAAAAbM/2CgOLF3J7pg/s1600-h/dawn-breaks.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395979673431176706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 257px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SuJe7IIX9gI/AAAAAAAAAbM/2CgOLF3J7pg/s400/dawn-breaks.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff9900;">ပုံကုိ </span><a href="http://www.mythicalireland.com/"><span style="color:#ff9900;">www.mythicalireland.com</span></a><span style="color:#ff9900;"> မွ ယူပါသည္။</span><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />ဆည္းဆာသည္ တၿဖည္းၿဖည္း အေရာင္မွိန္ကာမွိန္ကာၿဖင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္လုိပင္ ညအေမွာင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အနားပတ္ဝန္းက်င္သုိ ့ ေၿခာက္ၿခားဖြယ္ေကာင္းလြန္းစြာ တုိးဝင္ခဲ့ၿပန္ၿပီး။ ေကာင္းကင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၾကယ္ေတြလေတြဝွက္ကြယ္ထားသည့္ တိမ္ညိဳတိမ္မည္းတုိ ့မင္းမူထားသည္မွာ အက်ည္းတန္လြန္းေပစြ။ တစ္ခါတစ္ေလ သားရဲတိရိစၦာန္တုိ ့၏ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္သံတုိ ့သည္လည္း အိပ္ေမာက်ေနေသာ ဒီ္ေတာင္တစ္ေၾကာကုိ လႈပ္ႏႈိးေနသလုိပင္။ သြားရင္းလာရင္း ခလုတ္တုိက္မိေနသၿဖင့္ မီးအလင္းေရာင္ ရလုိရၿငား မီးၿခစ္ေက်ာက္ႏွင့္ မီးေတာက္ေအာင္ ၾကဳိးစားမိတုိင္း အခ်ည္းႏွီးသာ။<br /><br />သိပ္မၾကာမီမွာပင္ ေလေတြတဝုန္းဝုန္း တုိက္ခတ္လာသည္။ မုိးေတြတဖြဲဖြဲရြာခ်လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ ေၾကာက္ရြံစိတ္တုိ ့တုိးကာတုိးကာသာ။ ဆူးေၿငွာင့္ခလုတ္တုိ ့ၿပည့္လွ်ံေနေသာ ဒီလမ္းၾကမ္းထက္ေပၚ ၿခနင္းေနေသာ ေၿခဖဝါးတစ္စုံသည္လည္း စုတ္ၿပတ္သတ္ေနသည္။ နာက်င္ေမာဟုိက္ေနေသာ အသက္ရႈသံတုိ ့သည္ မူမမွန္ေတာ့ေပ။ ဆာေလာမြတ္သိပ္မႈတုိ ့သည္လည္း အဆုံးအစြန္ထိဆန္ ့ရင္း တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး။ ေလတုိက္တုိင္း လႈပ္ခါေနေသာ သစ္ပင္အုပ္အုပ္မွ ထြက္တဲ့ တရႊီးရႊီး အသံတုိ ့သည္လည္း ေၿခာက္ၿခားဖြယ္ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ အသက္ဝင္ေနေစၿပန္သည္။<br /><br />စိတ္ဓါတ္ေတြ က်လုိက္ ၿပန္အားတင္းလုိက္ႏွင့္ စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္ ဦးတည္ရာမဲ့့ အေမွာင္အတိႏွင့္ ခရီးၾကမ္းကုိ ၿဖတ္ေက်ာ္ေနသည္မွာ ၾကာေၿငာင္းလြန္းလွသည္။ ဒါေပမဲ့ အလင္းတစ္စ ကုိ ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ထုိအလင္းတစ မွသည္ မနက္ၿဖန္ကုိ လွပစြာ ပုံေဖာ္ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ေတြးထင္မိသည္။<br /><br />“အၿမန္ ေရာင္နီ လင္းလက္ပါေတာ့” ဟု တိတ္တခုိးဆုေတာင္မိေသာ အသံတုိ ့မွာလည္း ယုံၾကည္မႈေတြ ေဖ်ာ့ေတာ့လ်က္။ သုိ ့ေသာ္လည္း ခရီးမ်ားအဆုံးထိေလွ်ာက္ ဟု ကုိေလးၿဖဴ သီခ်င္းထဲကလုိပင္ အလင္းတစ္စရွိရာသုိ ့တေရြ ့ေရြ ့ေလွ်ာက္ရင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းကုိ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနသည္။ ေလဟာနယ္ကုိ တက္နင္းမိသလုိ သိလုိက္ခ်ိန္တြင္ ေၿခလွမ္းကုိ ရုပ္သိမ္းဖုိ ့ ေနာက္က်သြားၿပီးၿဖစ္သည္။<br /><br />အာာာာာာား<br /><br />ကုတင္ေပၚကေန ၿပဳတ္က်လာမွ အိပ္မက္မက္ေနမွန္းသိသည္။ အိပ္မက္ထဲကလုိပင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ လက္ေတြ ့အၿပင္မွာလည္း အေမွာင္အတိပင္ၿဖစ္ေနသည္။သုိ ့ေသာ္ ထုိအေမွာင္သည္ ေရာင္နီကုိ ၾကဳိလင့္ေနေသာ အေမွာင္……….။ အေမွာင္ကြယ္ရင္ အလင္းေရာက္စၿမဲပဲမဟုတ္ပါလား။ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2120953849983738099?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-27645246595731016592009-10-22T08:41:00.002+08:002009-10-22T11:05:38.552+08:00<div align="justify">ဘေလာ့ကာေမာင္ႏွမေတြနဲ ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန ့တုန္းက အိမ္မွာ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲခ်က္စားရင္း ဆုံၿဖစ္ၾကပါတယ္။ အစတုန္းက အိမ္မွာ ဒီလုိေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးခ်က္စားၿဖစ္ဖုိ ့ အစီအစဥ္ မေတြးမိခဲ့ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ခ်က္စားတတ္တာ မဟုတ္တာကုိး :p ။ တစ္ေန ့ မၾကီးၾကယ္ၿပာနဲ ့ ဖုန္းေၿပာၿဖစ္ေတာ့ တစ္ခုခုခ်က္စားရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိၿပီး စကားစရင္း အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲခ်က္စားၿဖစ္ဖုိ ့ တုိင္ပင္ၿဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ မၾကီးၾကယ္ၿပာကလည္း အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲခ်က္ပုံခ်က္နည္းအတြက္ ရန္ကုန္ကသူ ့မားမားဆီ လွမ္းဖုန္းဆက္ေမးၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီကုိေတာ့ လုိအပ္တဲ့စာရင္းေတြ စေနေန ့မနက္မွာ မက္ေဆ့ထားခဲ့ပါတယ္။ (ေသာၾကာေန ့ညကတည္းက မွာထားခဲ့တာပါ)အဲဒီစေနေန ့မနက္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ေက်ာင္းဘုံကထိန္ကုိ သြားဖုိ ့ ေလာေနတာနဲ ့ မက္ေဆ့မဖြင့္ၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါနဲ ့ ဝယ္ခါနီးမွ( ေန ့လည္ ၁ နာရီ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္) မၾကီးၾကယ္ၿပာကုိ ဖုန္းဆက္ရင္း လွမ္းေမးရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ Fair Price မွာ လုိအပ္တာေတြ အကုန္ဝယ္ၿခမ္းပါေတာ့တယ္။ ပုိပုိလုိလုိအေနႏွင့္ အပုိေတြ အမ်ားၾကီး ပုိဝယ္လာမိေတာ့ မၾကီးၾကယ္ၿပာ လွမ္းဆူတာ ခံရေသးတယ္ခင္ဗ် း))) ။<br /><br />အဲဒီစေနညေနမွာပဲ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလး ႏွင့္အတူ ေက်ာက္ေက်ာကုိ က်ိဳဖုိ ့ မီးေမႊးပါေတာ့တယ္။ (မွားလုိ ့ ဂက္စ္အုိးဖြင့္တာပါ :))))) အစိမ္း ၊ အနီ ၊ အၿဖဴ အေရာင္သုံးမ်ိဳးလုိခ်င္တာေၾကာင့္ ေက်ာက္ေက်ာကုိ သုံးအုိးခြဲၿပီး က်ိဳပါတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမဦးဆုံး က်ိဳတဲ့ ေက်ာက္ေက်ာက အုန္းႏုိ ့ထည့္တာမ်ားသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ ေလးေလးပင္ပင္ရွိသြားတယ္ :P ။ က်န္ႏွစ္အုိးကေတာ့ အေနေတာ္နဲ ့ စားခ်င္စဖြယ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ကူက်ိဳေပးတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္း ေႏြးေႏြး ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S4sSdPgI/AAAAAAAAAaw/2wtgSUcLisk/s1600-h/DSC00451.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394699800062803458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S4sSdPgI/AAAAAAAAAaw/2wtgSUcLisk/s400/DSC00451.JPG" border="0" /></a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3Lx7WV3tI/AAAAAAAAAZ4/M-OJZsjRypY/s1600-h/DSC00440.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394691987265150674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3Lx7WV3tI/AAAAAAAAAZ4/M-OJZsjRypY/s400/DSC00440.JPG" border="0" /><br /><p align="justify"></a><br />တနဂၤေႏြမနက္ ၈ နာရီ မထုိးခင္မွာ ဖုန္းထၿမည္ပါေတာ့တယ္။ မုိးေလးတဖြဲဖြဲနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္က ဇိမ္နဲ ့ အိပ္ေနတုန္းပါ။ မၾကီးၾကယ္ၿပာပါ သူက Kallang MRT ကို ေရာက္ေနၿပီးတဲ့။ Potong Pasir Stn ကုိ လာဖုိ ့ကားနံပါတ္ကုိသိခ်င္တာရယ္ ၊ Bus Stop မွာ လာၾကဳိေနဖုိ ့ရယ္ မွာတာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း ကမန္းကတန္းမ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ ေရအိမ္တက္တာေတြလုပ္ၿပီး အေၿပးအေလးလာၾကဳိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ နည္းနည္းေနာက္က်မွ ေရာက္သြားပါတယ္ (ဟဲဟဲ ေဆာရီးေနာ္ မၾကီးၾကယ္ၿပာေရ)<br /><br />ဟုိေရာက္ေတာ့ မၾကီးၾကယ္ၿပာ ကုိ Potong Pasir Stn မွာ သူ ့ေမာင္ေလးႏွင့္အတူ ေတြ ့ပါတယ္။ မၾကီးၾကယ္ၿပာလုိပဲ သူ ့ေမာင္ေလးကလည္း ခင္ဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။ ေနာက္က်ေနာ္တုိ ့ Wet Market သြားၿပီး ေခါက္ဆြဲဖတ္ ၊ သံပုရာသီး စတဲ့ လုိအပ္တဲ့ဟာေတြ ဝယ္ကာ အိမ္ကုိ ဒုိးပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲခ်က္ၿပဳတ္ၿခင္းကုိ မၾကီးၾကယ္ၿပာက ဦးေဆာင္ၿပီး စတင္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိနဲ ့ပဲ စတက္ ဘုိင္ စတက္ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲက စားလုိ ့ရခါနီး အခ်ိန္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါေတာ့တယ္။ မၾကီး ၾကယ္ၿပာေရ အမ်ားမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္ :))))<br /><br /></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S36G5CTI/AAAAAAAAAao/Eqg0rl3jLgQ/s1600-h/DSC00448.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394699786592520498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S36G5CTI/AAAAAAAAAao/Eqg0rl3jLgQ/s400/DSC00448.JPG" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S3TNbT1I/AAAAAAAAAag/OFQX2Hnx7s8/s1600-h/DSC00446.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394699776150949714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S3TNbT1I/AAAAAAAAAag/OFQX2Hnx7s8/s400/DSC00446.JPG" border="0" /></a><span style="color:#009900;">ကုန္ခါနီးမွ ဓါတ္ပုံရုိက္ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္</span><br /><br /><p align="justify"><br />ေန ့မြန္းမတည့္ခင္အခ်ိန္မွာ ညီငယ္သံလြင္ဟီးရုိး က ေရာက္လာပါတယ္။ သူက ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မၾကီးၾကယ္ၿပာႏွင့္အတူ ၾကက္ဥၿပဳတ္ဝုိင္းကူခြာရင္း အုိးသူၾကီးတစ္ပုိင္းၿဖစ္သြားပါတယ္ :))))) ။ ေနာက္ၿပီး မုိးခါး ႏွင့္ ေမသူ တုိ ့ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ေမသူ ႏွင့္ မုိးခါး တို ့က သစ္သီးေတြကို ဝုိင္းကူ ႏႊာေပးၾကတယ္။ သူတုိ ့အလွလုပ္ထားေပးတဲ့ သစ္သီးပန္းကန္ေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဓါတ္ပုံမရုိက္ၿဖစ္ခဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္ :P ။ ေနာက္တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ ေတာင္ေပၚသား ၊ ကုိရီႏုိမာန္ ၊ ဦးရွင္ၾကီး ၊ ကုိစည္သူ ၊ ကုိေဂ်း ၊ ကုိမ်ိဳးထက္ေဇာ္ ၊ မၿမေရလ်ဥ္ ၊ မမက္မက္ တုိ ့ေရာက္လာၾကပါတယ္။ </p><br /><p align="justify">ေန ့လည္ ၂ နာရီ ထုိးခါနီးေရာက္ေတာ့ အားလုံး မၾကီးၾကယ္ၿပာလက္ရာ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲစားရင္း စကားစၿမည္ေၿပာၾက စၾကေနာက္ၾကနဲ ့ တနဂၤေႏြေန ့တစ္ရက္ဟာ အသက္ဝင္ စုိၿပည္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘန္ေကာက္မွာရွိေနတဲ့ မၾကီးေရာင္ဆီက ဖုန္းဝင္လာၿပီး ေမာင္ႏွမအားလုံးနဲ ့ ငါးမိနစ္စီ စကားေၿပာပါတယ္ :P ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အားလုံးကုိ သတိတရရွိေပးတဲ့အတြက္ မၾကီးေရာင္ကုိ ေက်းဇူးတင္ရင္ အၿမန္ေနေကာင္းပါေစလုိ ့ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ေနာ္။ </p><br /><p align="justify">ခဏေနက်ေတာ့ ဝက္သားႏွင့္မွ်စ္ခ်ဥ္ ကုိပဲ စားခ်င္တဲ့ ေရတမာ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ သူက အလုပ္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာင္မေလးနဲ ့ ေလွ်ာက္လည္ၿပီးမွ ေရာက္လာတယ္လုိ ့ ေၿပာရင္လည္း ရရက္သားနဲ ့ေနာ္ :P<br /></p><br /><br /><br /><div align="justify"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S5wFAcEI/AAAAAAAAAbA/weqAyAAXDME/s1600-h/DSC00463.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394699818260000834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S5wFAcEI/AAAAAAAAAbA/weqAyAAXDME/s400/DSC00463.JPG" border="0" /></a><br /><br />ဒီလုိနဲ ့ ေနညိဳမညိဳအခ်ိန္ကေလးေရာက္လာေတာ့ Birthday ကိတ္လွီးဖို ့ မၿမေရလ်ဥ္က ေဆာ္ၾသ ပါေတာ့တယ္။ <span style="color:#009900;">ညီသံလြင္ဟီးရုိး (14.10.2009) , က်ေနာ္ တလႏြန္ (15.10.2009) ႏွင့္ ကုိေတာင္ေပၚသား (16.10.2009)</span> တုိ ့ ေမြးေန ့ညီအစ္ကုိၿဖစ္တဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနႏွင့္ အတူတူဘတ္ေဒးကိတ္မုန္ ့လွီးရင္း ခ်စ္ေမာင္ႏွမေတြကုိ တေပ်ာ္တပါးခြံ ့ေကြ်းၾကပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S5CClNUI/AAAAAAAAAa4/DEUja8w-mBw/s1600-h/DSC00454.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394699805901796674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3S5CClNUI/AAAAAAAAAa4/DEUja8w-mBw/s400/DSC00454.JPG" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3L0GclcQI/AAAAAAAAAaY/RJ8Q6eBcyyc/s1600-h/DSC01729.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394692024603865346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3L0GclcQI/AAAAAAAAAaY/RJ8Q6eBcyyc/s400/DSC01729.JPG" border="0" /></a> <span style="color:#009900;">ခ်စ္္ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမတုိ ့ရဲ ့ ေမြးေန ့ကိတ္လက္ေဆာင္</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3LzGyTXnI/AAAAAAAAAaI/vs1VHQzpaDw/s1600-h/DSC00515.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394692007515086450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3LzGyTXnI/AAAAAAAAAaI/vs1VHQzpaDw/s400/DSC00515.JPG" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3LykJiI6I/AAAAAAAAAaA/xWkok0h2hMU/s1600-h/DSC00514.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394691998217282466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/St3LykJiI6I/AAAAAAAAAaA/xWkok0h2hMU/s400/DSC00514.JPG" border="0" /></a> <span style="color:#009900;">ခ်စ္ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမတုိ ့ရဲ ့ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ </span><br /></div><p align="justify">ေမြးေန ့ကိတ္လွီးၿပီးသကာလ Mr Bean ကားၾကည့္ရင္း တဝါးဝါးတဟားဟားရယ္ေနတဲ့သူေတြၾကားမွာ အုန္းႏုိ ့အဆိပ္တက္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့သူလည္း ရွိရဲ ့။ နာမည္ေတာ့ မေၿပာေတာ့ဘူးေနာ္ :))))။ ခဏေနက်ေတာ့ ေတာင္ေပၚသားက အိမ္မွာ အဝတ္မလွန္းရေသးလုိ ့ဆုိၿပီးၿပန္ ၊ သံလြင္ဟီးရုိးက အလုပ္သုိ ့ၿပန္ ၊ ခဏေနက်ေတာ့ တပ္စုအားလုံးၿပန္သြားၾကေလတယ္။ ေနာက္ဆုံး တနဂၤေႏြေန ့မွာ အလုပ္ဆင္းရလုိ ့ အလုပ္ကေန တုိက္ရုိက္လာခဲ့ရတဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ ငခ်မ္းေကာင္က ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒါနဲ ့ ဦးရွင္ၾကီး ရုိက္ထားေပးတဲ့ အားလုံးတေပ်ာ္တပါးပါဝင္ထားတဲ့ မိနစ္ ၂၀ စာ မွတ္တမ္းတင္ဗီဒီယုိအေခြ ၿပရင္း ကြ်န္ေတာ္ပါ ေန ့ေတာင္မကူးေသးဘူး အဲဒီအခ်ိန္ကုိ ၿပန္လည္လြမ္းဆြတ္မိသြားတယ္။ :) </p><br /><p align="justify">စာစီစာကုံးထဲကလုိ အခ်ဳပ္ဆုိရင္ေတာ့ တနဂၤေႏြေန ့မွာ ဆည္းလည္းသံမ်ားအၿဖစ္ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ ႏွစ္ဆယ့္သုံးေက်ာ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့တူရာသီ ေမြးေန ့ပုိစ့္ ၊ စီေဘာက္၊ Facebook ႏွင့္ အီးေမလ္ တုိ ့မွာ ေကာ္မန္ ့ဆုေတာင္း ေပးသြားၾကတဲ့ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ား ၊ ဒူဘုိင္းကေန ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမြးေန ့ဆုေတာင္းေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အိန္ဂ်ယ္ ၊ ရာမညေၿမကေန ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမြးေန ့ဆုေတာင္းေပးတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းမေလး တုိ ့အားလုံး အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ကံၾကမၼာမ်က္ႏွာသာေပးခဲ့ရင္ ေနာင္ႏွစ္ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ဒီသူငယ္ခ်င္းညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြႏွင့္အတူ ရနံ ့မၿပယ္ေတာ့တဲ့ ခင္မင္ၿခင္းစာမ်က္ႏွာ ဆက္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2764524659573101659?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-71414132143009368032009-10-17T16:09:00.008+08:002009-10-18T00:03:18.927+08:00<div style="text-align: justify;">ေမာ္လၿမဳိင္(GTI/GTC/GTU) ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား စုေပါင္းဘုံကထိန္ကုိ Topayo ၿမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ယေန ့ေအာင္ၿမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ဒုတိယၾကိမ္ေၿမာက္ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေပါ့။ မႏွစ္တုန္းက Eunos ၿမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ပထမၾကိမ္ေၿမာက္ စီစဥ္က်င္းပခဲ့တာပါ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-GWwpl-I/AAAAAAAAAZY/pjaXSPrkr0o/s1600-h/DSC00438.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-GWwpl-I/AAAAAAAAAZY/pjaXSPrkr0o/s400/DSC00438.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393480676406826978" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-FcZGU7I/AAAAAAAAAZI/uq20xusDAPk/s1600-h/DSC00429.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-FcZGU7I/AAAAAAAAAZI/uq20xusDAPk/s400/DSC00429.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393480660738790322" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-F98HujI/AAAAAAAAAZQ/BKkjyyypwUc/s1600-h/DSC00432.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-F98HujI/AAAAAAAAAZQ/BKkjyyypwUc/s400/DSC00432.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393480669744052786" border="0" /></a><div style="text-align: center;">အေပၚမွာ ပေဒသာပင္ကုိ အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံရုိက္ခဲ့ပါတယ္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StmAMdx-XrI/AAAAAAAAAZw/fXsz3QsMmUk/s1600-h/DSC00433.JP"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StmAMdx-XrI/AAAAAAAAAZw/fXsz3QsMmUk/s400/DSC00433.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393482980393901746" borde0="" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-HrbXHCI/AAAAAAAAAZo/TtFdJ_1g2BU/s1600-h/DSC00434.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Stl-HrbXHCI/AAAAAAAAAZo/TtFdJ_1g2BU/s400/DSC00434.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393480699134549026" border="0" /></a> ပြဲမစခင္က ပုံေတြပါ (လူစုတုန္းအခ်ိန္ေပါ့ :) )<br /></div><br />ဘုန္းၾကီးၾကြလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါးပါးသီလခံယူၿခင္း၊ ကထိန္သကၤန္းကပ္လွဴၿခင္း၊ ပေဒသာပင္ ဆက္ကပ္ၿခင္း တုိ ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရစက္ခ်အမွ်ေဝကာ စုေပါင္းဘုံကထိန္ေအာင္ၿမင္စြာ ၿပီးဆုံးခဲ့ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7141413214300936803?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-45524404189082018192009-10-15T01:34:00.003+08:002009-10-15T07:50:22.800+08:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><br />တူရာသီထဲက ဒီေန ့(<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေအာက္တုိဘာလ တစ္ဆယ့္ငါးရက္ေန ့</span>) ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ဆယ့္သုံးေက်ာ့ တုိင္ခဲ့ၿပီးေပါ့။ ေက်ာ့ခဲ့တဲ့ ဒီလုိ ေမြးေန ့အခါရက္ေတြတုိင္းမွာ အမွတ္တရ က်န္ခဲ့ဖူးတာရွိသလုိ ရုိးစင္းစြာ ၿဖတ္သန္းခဲ့ရတာလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ ရုိးစင္းသြားမွာ မဟုတ္ဘဲ တသြင္သြင္စီးဆင္းေနၿမဲၿဖစ္တဲ့ အေဖ အေမ ေတြရဲ ့ေမတၱာစမ္းေရကုိေတာ့ အဦးဆုံး ဂါရဝၿပဳရင္း သတိရမိပါတယ္။<br /><br /><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bT*xJmx*PTEyNTU1MzM1MjYwNjcmcHQ9MTI1NTUzNDg5NTg1MCZwPTE4MDMxJmQ9Jmc9MSZvPWM*MGY1YzQ3Y2Q4NTRhZDY5MzFhZDIxMWViMjEwMzMz.gif" border="0" width="0" height="0" /><center><p style="visibility: visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://assets.myflashfetish.com/swf/mp3/mff-stick.swf" style="width: 219px; height: 35px;" width="219" height="35"><param name="movie" value="http://assets.myflashfetish.com/swf/mp3/mff-stick.swf"><param name="quality" value="high"><param name="scale" value="noscale"><param name="salign" value="TL"><param name="wmode" value="transparent"><param name="flashvars" value="myid=32091986&amp;path=2009/10/14&amp;mycolor=2b9179&amp;mycolor2=83d6af&amp;mycolor3=16633c&amp;autoplay=false&amp;rand=0&amp;f=4&amp;vol=100&amp;pat=14&amp;grad=false&amp;ow=219&amp;oh=35"></object><br /><a href="http://www.mixpod.com/playlist/32091986" target="_blank"><img src="http://assets.myflashfetish.com/images/get-tracks.gif" title="Get Music Tracks!" style="border-style: none;" alt="Music" /></a><a href="http://www.mixpod.com/" target="_blank"><img src="http://assets.myflashfetish.com/images/make-own.gif" title="Create A Playlist!" style="border-style: none;" alt="Playlist" /></a><br /><a href="http://mixpod.com/">MySpace Music</a> <a href="http://mixpod.com/">Playlist</a> at <a href="http://mixpod.com/">MixPod.com</a></p></center><br /><div style="text-align: justify;"><br />ေကာင္းကင္ၿပင္က်ယ္ၾကီးမွာ ၾကယ္ေတြလေတြခ်ိတ္ထားေတာ့ ထိန္ထိန္ညီးလုိ ့ ရႊန္းပတင့္ဆန္းေနတဲ့ တူရာသီလတစ္လရယ္ပါ။ ဒီလထဲမွာ အတူတူေမြးေန ့က်ေရာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားစြာ ရွိတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ဒီေန ့ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က လာလာသမွ် သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကုိ ေမြးေန ့စင္ၿမင့္ထက္ ဘေလာ့အိမ္မွာ တည္ခင္းဧည့္ခံမွာပါ။ :)<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StX-5Ww2AfI/AAAAAAAAAYQ/2nFWNBDcBHE/s1600-h/HappyBirthdayCake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StX-5Ww2AfI/AAAAAAAAAYQ/2nFWNBDcBHE/s400/HappyBirthdayCake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392496390162481650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);">အလွၿပထားတာပါ။ ေနာက္မွ လွီးမယ္ေနာ္ :)<br /></div><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYC6Yf-IBI/AAAAAAAAAYY/xxbUOGjW2eA/s1600-h/thaifood.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYC6Yf-IBI/AAAAAAAAAYY/xxbUOGjW2eA/s400/thaifood.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392500805854961682" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);"></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYEIcOWxOI/AAAAAAAAAYg/vFlzlzGwUyg/s1600-h/2_10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYEIcOWxOI/AAAAAAAAAYg/vFlzlzGwUyg/s400/2_10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392502146884617442" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);">ထုိင္းရုိးရာ အစားအစာေတြပါ။ ခံတြင္းၿမိန္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ :)</div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIRyRLoXI/AAAAAAAAAY4/1B-li07oOPs/s1600-h/falooda.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 273px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIRyRLoXI/AAAAAAAAAY4/1B-li07oOPs/s400/falooda.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392506705467384178" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIRkGfo8I/AAAAAAAAAYw/CLY3HxICUU8/s1600-h/397657912_2b0daecfe0_b.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIRkGfo8I/AAAAAAAAAYw/CLY3HxICUU8/s400/397657912_2b0daecfe0_b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392506701664461762" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIm8ASYkI/AAAAAAAAAZA/HxCqS_P7Kvw/s1600-h/sunray1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StYIm8ASYkI/AAAAAAAAAZA/HxCqS_P7Kvw/s400/sunray1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392507068858131010" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);"><br />ၾကဳိက္တဲ့ အေအး သုံးေဆာင္သြားၾကေနာ္ :)<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">က်ေနာ့္ဆီကုိ ဖုန္း ၊ Gtalk ၊ စီေဘာက္ထဲကေန Birthday Wish လုပ္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကုိ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါခင္ဗ်ာ။<br /></div><br />ခင္မင္ၿခင္းမ်ားစြာႏွင့္<br />တလႏြန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4552440418908201819?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-70268058305061420642009-10-13T14:31:00.004+08:002009-10-13T15:10:25.666+08:00<div align="justify"><span style="color:#009900;"><strong>Youtube မွာ လုိက္ကလိရင္း ဒီဗီဒီယုိဖုိင္ေလးေတြကုိ ေတြ ့လုိက္တယ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလုံး ၿပဳံးေပ်ာ္ေစဖုိ ့သာ ရည္သန္ရင္း တင္လုိက္တာပါ။ </strong></span></div><div align="justify"><strong><span style="color:#009900;"></span></strong></div><div align="justify"><strong><br /><br /><br /><object height="340" width="560"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KFJliQqpvz0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/KFJliQqpvz0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object></div><br /></strong><br /><span style="color:#009900;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7026805830506142064?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-5825919615599912632009-10-10T13:20:00.012+08:002009-10-11T00:26:30.475+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StCtokpHBLI/AAAAAAAAAYI/R36E_6BV5Kc/s1600-h/Untitled-1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 264px; height: 235px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/StCtokpHBLI/AAAAAAAAAYI/R36E_6BV5Kc/s400/Untitled-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390999666504959154" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />1. What is your now : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tala Non</span><br /><br />2. A four letter word :<span style="color: rgb(0, 153, 0);"> True</span><br /><br />3. A boy’s Name : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Takai (Japanese)</span><br /><br />4. A girl’s Name :<span style="color: rgb(0, 153, 0);"> Taka(Japanese)</span><br /><br />5. An Occupation : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Technician (Civil Field)</span><br /><br />6. A color : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tea Green</span><br /><br />7. Something you’ll wear : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">T-shirt</span><br /><br />8. A food : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tofu</span><br /><br />9. Something found in the bathroom : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Towel</span><br /><br />10. A place : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tokyo</span><br /><br />11. A reason for being late : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Time Wrong</span><br /><br />12. Something you’d shout : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Time &amp; Tide Wait For No Man</span><br /><br />13. A movie title : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Titanic</span><br /><br />14. Something you drink : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tea Mix (Royal Myanmar)</span><br /><br />15. A musical group : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">T-Pain</span><br /><br />16. An animal : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tiger</span><br /><br />17. A street name : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Tai Thong Crescent</span><br /><br />18. A type of car : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Toyota</span><br /><br />19. The title of a song : <a href="http://www.youtube.com/watch?v=urY1aZCRs7c"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Total Eclipse Of The Heart (Westlife)</span><br /></a><br />20. A verb : <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Take Care</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Rules : It's harder than it looks! Copy to your own note, erase my answers ,enter yours.Use the first letter of your name to answer each of the following questions.If the person before you had the same first initial , you must use different answers.You cannot use any wအord twice and you can't use your name for the boy/girl name question.</span><br /><br />သူငယ္ခ်င္း <a href="http://waing09.blogspot.com/">ဝုိင္း </a>က တဂ္ထားတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေရ ေက်နပ္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္......<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">T</span> </span>- Thanlwin Hero<br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">A</span> </span>- Angle Shaper<br /> <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">G</span></span> - Golden Citizen (Ko Yangon Thar) တုိ ့ကုိ ၿပဳံးေပ်ာ္ေစဖုိ ့ ရည္ရြယ္ရင္း ဆက္တဂ္ခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-582591961559991263?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-77864357895229485712009-09-26T23:55:00.011+08:002009-09-27T11:09:29.942+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sr4uYO9rQHI/AAAAAAAAAXw/dZkzUksBJEw/s1600-h/493492450_4fd2e000c5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px; display: block; height: 279px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385793198250213490" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sr4uYO9rQHI/AAAAAAAAAXw/dZkzUksBJEw/s400/493492450_4fd2e000c5.jpg" border="0" /></a>ပုံကုိ (Google) ထဲတြင္ ရွာေဖြထားပါသည္။<br /><br /><br /><div align="justify">တလိမ့္လိမ့္ယိမ္းခါကခုန္ေနၾကသည့္ လႈိင္းေတြေပၚ လွ်ပ္တုိက္ပ်ံသန္းရင္း ေပ်ာ္ပါးသီေၾကြးေနၾကတဲ့ ဇင္ေယာ္ငွက္တုိ ့၏ ေတးသံသည္ကပင္ က်ဳပ္အတြက္ အပန္းေၿဖစရာပင္မဟုတ္ပါေလာ။ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္္ စိတ္တုိင္းက် တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဇင္ေယာ္လို ့အမည္ခံ ေလွသမၺာန္ငယ္ေလးႏွင့္ ဒီၿမစ္ၿပင္က်ယ္ ခရီးလမ္းကုိ ေနဝင္မွေနထြက္ က်င္လည္ခဲ့တာ ဘဝရဲ့သက္တမ္းသုံးပုံတစ္ပုံေလာက္ပင္ ရွိေနၿပီ။ ဟုိဘက္ကမ္းကေန ဒီဘက္ကမ္း စုန္ဆန္ကူးရင္း ကူးတုိ ့ခတ္သမားအၿဖစ္ႏွင့္တစ္မ်ိဳး ၊ ငါးဖမ္းသမားအၿဖစ္ႏွင့္တစ္ဖုံ ဒီၿမစ္ေရၿပင္က်ယ္ေပၚမွာ ဘဝအစုံစုံက်င္လည္ခဲ့တာ က်ဳပ္အတြက္ ပင္ပန္းလြန္းေပမဲ့ စိတ္ခ်မ္းေၿမ ့စရာေတြပါ။<br /><br />ညေတြမွာ သုခိတာေဆးေပ့ါလိပ္ ရႈိက္လုိ ့ကဗ်ာဆန္ဆန္ ၾကယ္ကေလးေတြကုိ ေရတြက္ေနတတ္တယ္ဆုိရင္ ဘဝသမား က်ဳပ္ကုိ ခင္ဗ်ားတုိ ့ ရယ္ၾကမလားပဲ။ နီယြန္မီးအလင္းေရာင္ထက္ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းႏွင့္ လမုိက္ညလုိဟာမ်ိဳး၊ လေရာင္ဆမ္းတဲ့ ေရၿပင္ထက္က လရိပ္ထင္တဲ့ညေတြမိ်ဳးကုိ သဘာဝထဲစီးေမ်ာရင္း က်ဳပ္က အၿပည့္အဝခံစားၿပစ္လုိက္တာ။ အဲဒီလုိ သဘာဝရဲ့လက္ေဆာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၿငိမ္းခ်မ္းလဲဆုိတာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိခ်င္မွ သိမွာပါ။<br /><br />ေနတတ္ရင္ ဘဝဟာ ေက်နပ္စရာပါ ဆုိတဲ့စကားက က်ဳပ္အတြက္ မွန္ကန္လြန္းေနၿပန္တယ္ေလ။ ၾကည့္ပါအုံး က်ဳပ္မွာ ပုိင္တာဆုိလုိ ့ ဒီေလွသမၺာန္တစ္စီးပဲရွိတယ္။ အသုိက္အၿမဳံ အိမ္ဆုိတာ က်ဳပ္အတြက္ ေတြးေမွ်ာ္မွန္းစရာ အိပ္မက္ပမာ ရွိေနတုန္းပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေလွသမၺာန္ေပၚမွာပဲ ေက်ာတစ္ေနရာစာ ခ်ရဖုိ ့၊ မနက္ၿဖန္ေတြမွာ သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာၿဖည့္ဆည္းဖုိ ့ ဆုိတာေတြက သိပ္အခက္အခဲၾကီးမဟုတ္ေတာ့ ပူပန္တတ္တဲ့စိတ္ဆုိတာ က်ဳပ္နဲ ့မဆုိင္သလုိပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေၿပာတာေပါ့ က်ဳပ္က ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ဆုိတာကုိေလ။<br /><br />က်ဳပ္ရဲ ့အၿခားတစ္ဖက္မွာ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ကူးတုိ ့စီးနင္းလုိက္ပါၾကသူတစ္ခ်ိဳ ့ရဲ ့မ်က္ႏွာကုိ အခုတေလာ က်ဳပ္ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားမိၾကည့္တယ္။ ပင္ပန္းေဖ်ာ့ေတာ့ေနတဲ့မ်က္ဝန္းေတြ ၊ ေၾကာက္ရြံထိန္ ့လန္ ့ေနၾကတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ၊ ေသာကဖိစီးလုိ ့ ေခ်ာင္က်ေနတဲ့ ပါးၿပင္ခ်ိဳင့္ခ်ိဳင့္ေတြကုိ က်ဳပ္ နားမလည္စြာႏွင့္ ေငးေမာအေၿဖရွာေနမိတယ္။ သူတုိ ေတြ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိ ေသာကဝန္ေတြ ပိေနရလဲဆုိတာ အေၾကာင္းစုံမသိခင္တုန္းက သာမာန္ကာလွ်ံကာပဲ က်ဳပ္ သေဘာထားမိခဲ့တယ္။<br /><br />ရိကၡာေတြ ၿပတ္တဲ့တစ္ေန ့ကုန္းေပၚ ေရာက္မွပဲ က်ဳပ္အေၾကာင္းစုံသိခဲ့ရတယ္။ က်ဳပ္တုိ ့နယ္ဘက္ရဲ ့ေရႊၿဖဴ ေတာၾကီး(ရာဘာၿခံ)ေတြ အလဲလဲ၊အၿပဳိၿပဳိ နဲ ့ ၿမင္မေကာင္းေအာင္ ခုတ္ထစ္ခံေနရတယ္။ က်ဳပ္တုိ ့နယ္ဘက္က လူေတြအားလုံးရဲ ့အသက္ေသြးေၾကာဆြဲႏႈတ္ လွန္ပစ္ခံေနရတာ ရင္မဆံ့ေအာင္ ၿမင္ခဲ့ရတယ္။ ဒီၿခံလုပ္ငန္းကုိပဲ မွီခုိၿပီး ေနသားက်ေနၿပီၿဖစ္တဲ့ က်ဳပ္တုိ ့နယ္သားေတြရဲ ့ဘဝ ယိမ္းယိုင္ရေတာ့မဲ့အေရး က်ဳပ္လုိ ဘာမွမရွိ ေလွသဗၺာန္တစ္စီးနဲ ့ေရာင့္ရဲေနထုိင္တတ္တဲ့လူေတာင္မွ စိတ္မခုိင္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။<br /><br />ေနာက္ၿပီး ၿမဳိ ့ေတာ္ၾကီးမွာ တကၠသုိလ္ပညာ သင္ၾကားၿခင္းၿပဳေနၾကတဲ့ ၿခံစုိက္သူေတြရဲ ့သားသမီးေတြဟာလည္း ကမန္းကတန္း ရြာကုိ အေၿပးၿပန္လုိ ့ သူတုိ ့ေနာင္ေရး ဆက္ရန္ရွိ၊မရွိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္မ်က္ႏွာေတြကုိ ၾကည့္ရင္း က်ဳပ္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ဆုိ လတ္ဆတ္ပ်ိဳၿမစ္ေနရမဲ ့ အရြယ္ေတြပါ။ သူတုိ ့ေလးေတြကုိ ညိွဳးႏြမ္းေၿခာက္ေသြ ့သြားေအာင္ လုပ္သြားတဲ့ တရားခံက မသိက်ိဳးကြ်န္ၿပဳေနႏုိင္တာကုိက်ေတာ့ ရက္စက္တယ္လုိ ့ဆုိရမလား။ ယုတ္မာတယ္လုိ ့ဆုိရမလားပဲ။ ေက်ာက္ခဲလုိမ်ိဳး ေနတတ္တဲ့ ဘဝသမား က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္မွ မ်က္ရည္စုိ ့ေနၿပီဗ်ာ။<br /><br />လႈိင္းၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ဇင္ေယာ္ငွက္တစ္ေကာင္လုိ က်ဳပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မ်ား ၿမစ္ေရၿပင္ေအာက္ လွ်ိဳလုိ ့ အသက္မြန္းရမဲ့ေန ့ရက္ေရာက္လာအုံးမလဲမသိဘူး။ အဲဒီအခါက်ရင္ သဘာဝအလွအပရဲ ့အေဝး၊ ရုိးသားၿဖဴစင္တဲ့ အၿပဳံးေတြနဲ ့ ေက်ာခုိင္းမဲ့ပင္လယ္ေပ်ာ္ဇင္ေယာ္တစ္ေကာင္ အေနႏွင့္ က်ဳပ္လည္း အၿခားပင္လယ္အတုတစ္ခုမွာ မ်က္ရည္ တဝဲလည္လည္ႏွင့္ ခဏတာ မွီခုိၿဖစ္မိအုံးမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7786435789522948571?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-9844639516239821002009-09-10T00:08:00.010+08:002009-09-11T08:46:17.363+08:00<div align="justify">အလင္းေရာင္ ၿဖန္ ့က်က္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္စုိင္တိမ္ခဲတုိ ့လွပစြာအုံက်င္းဖြဲ ့ေနၾကသည္မွာ မ်က္စိပဒသ ၾကည္ႏူးစရာပင္။ ေနေရာင္မပ်ိဳ ့တပ်ိဳ ့ေအာက္မွာ ခ်စ္ေသာ ကြန္းေထာ ႏွင့္ လွပ်ိဳၿဖဴတစ္စုတုိ ့့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ဆြမ္းပုိ ့လာၾကေနသည္ကုိ ဟုိအေဝးကေနလွမ္းၿမင္ကတည္းက ဒီေကာင္ ရင္မွာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ အုံက်င္းဖြဲ ့ေနၾကပါၿပီး။ လူပ်ိဳလွည့္ဖုိ ့ အၾကံတူ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းေတြ အတူပါလုိ ့သာ ေတာ္ေရာ့မည္။ ဒီကုိ မလာခင္ မွန္ေရွ ့မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေပးခဲ့ရတာကုိလည္း ေတြးရင္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေတာင္ ၿပဳံးခ်င္ခ်င္ ၿဖစ္မိသည္။ အေပါင္းအေဖာ္ေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခါတိုင္းေန ့ထက္ ေက်ာ့ေအာင္ သထားၾကသည္။ လူပ်ိဳေလးေတြ ကြ်တ္ခ်င္ေနၾကတာကုိး (ပုဆုိးေတာ့မဟုတ္ပါ :) )<br /></div><div align="justify"><br />တၿဖည္းၿဖည္းနီးလာတဲ့ ေၿခလွမ္းေတြရဲ ့ေရွ ့မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အုပ္စုေတြ အရဲစြန္ ့လုိ ့ဝုိင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေဝေဝ လုပ္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ လွပ်ိဳၿဖဴေတြရဲ ့မ်က္ေစာင္းေတြဟာ ဆင္တူစြာ တရစပ္ ပစ္ခတ္ၾကပါေရာ့လား။ အိမ္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္အံထားတဲ့ အခ်စ္ဋီကာ ေတြလည္း ေရွ ့ေနာက္ေတာင္ေၿမာက္ ေဝးရာတုိ ့ထြက္ေၿပးသြား ၾကသလားကြယ္ရုိ ့။ ဒါေပမဲ့ ေယာက်္ားတုိ ့ဇြဲ ဒီေနရာမွာ မေလ်ာ့ပဲ ဆုိတဲ့အတုိင္း ရက္ေတြလေတြ ၾကာေတာ့ ခ်စ္ေသာ ကြန္ေထာ ႏွင့္ လွပ်ိဳၿဖဴတုိ ့ႏွင့္ ရင္းႏွီးလုိ ့ ဘုရားမီးပူေဇာ္ပြဲမွာ အတူတူႏႊဲႏုိင္ခဲ့ၿပီးေလ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြ ရင္မွ အေပ်ာ္ေတြက အတူတူလွမ္းတဲ့ေၿခလွမ္းေတြႏွင့္အတူ တလိႈက္လႈိက္။ </div><p align="justify"><br />ကြ်န္ေတာ္ လွ်ာရွည္ေနတာမ်ားသြားၿပီးထင္တယ္။ ၾကည္ႏူးစရာ မြန္လူပ်ိဳလွည့္ဓေလ့အက မွာ ေရြအုိးစည္ ရဲ ့ ့အက ၊ လူပ်ိဳ အပ်ိဳေတြ ခ်ိတ္ဆက္ေၿပာဆုိတဲ့အက၊ လူပ်ိဳမလွည့္ခင္ လူပ်ိဳေတြ သတဲ့အက ေတြကုိ ေအာက္က ဗီဒီယုိမွာ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က်သာ သြားၾကည့္လုိက္ပါေတာ့ေနာ္။ ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္ႏုိင္ပါေစ။<br /><br /><br /><object width="436" height="324" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-ec0c9aae39b7696b" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v12.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dec0c9aae39b7696b%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331742539%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3ED0564FC7CA9C6FCD9F598201E96702AF6D3754.82195A4E0F053C71059B253427DC4FABB68FAFB3%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dec0c9aae39b7696b%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DEo7nF7lCJWIVSWTqT_mYU1_hSRw&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="436" height="324" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v12.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dec0c9aae39b7696b%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331742539%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3ED0564FC7CA9C6FCD9F598201E96702AF6D3754.82195A4E0F053C71059B253427DC4FABB68FAFB3%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dec0c9aae39b7696b%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DEo7nF7lCJWIVSWTqT_mYU1_hSRw&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></p><p align="justify"></p><p align="justify"><br />ေတာင္းဆုိထားတာရွိလုိ ့ ေဒါင္းခ်င္ရင္ <a href="http://www.fileden.com/getfile.php?file_path=http://www.fileden.com/files/2009/7/26/2521714/Mon%20Traditional%20Dance.flv">ဒီမွာ</a> ေဒါင္းလုိက္ပါေနာ္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-984463951623982100?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-46219192618623189182009-08-07T16:01:00.005+08:002009-08-07T16:12:37.474+08:00<div align="justify">ေတြးေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ လူ ့ပတ္ဝန္းက်င္ေတြ ၊ အႏွစ္သာရ မရွိသလုိ ခံစားရတဲ့ ဘဝခရီးေတြ။<br /></span><br />ကုိယ့္ကုိကုိယ္ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ဝိတ္ အရမ္းတက္ေနတယ္။ (ဘေလာ့ေပၚတင္ထားတဲ့ အစားအစာေတြေၾကာင့္ :P )</span><br /><br />က်န္းမာေရး<br /><span style="color:#006600;"><span style="color:#33cc00;">ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္ပါပဲ။ အမ္စီ လုိခ်င္လုိ ့ေတာင္ မဖ်ားေပးဘူးဗ်ာ။</span><br /></span><br />ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက<br /><span style="color:#33cc00;">နံရံ၏အၿခားတစ္ဖက္(ဂ်ဴး)</span><br /><br />ေရာက္ေနၿဖစ္တာက<br /><span style="color:#33cc00;">Kallang River နားက ခုံတန္းကေလး (ေန ့လည္ ရုံးဆင္းခ်ိန္ဆုိ သြားထုိင္ၿဖစ္တယ္)</span><br /><br />ေရးၿဖစ္ေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ေက်ာက္ခဲကုိ အရည္ညွစ္ရသလုိ ေရးစရာ နတၱိၿဖစ္ေနတယ္။</span><br /><br />နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">Bay Of Bengal</span><br /><br />ရြတ္ေနမိတဲ့ ကဗ်ာက<br /><span style="color:#33cc00;">မရြတ္ၿဖစ္ပါဘူး</span><br /><br />ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">လူ ပီသတဲ့ လူ</span><br /><br />စားၿဖစ္ေနတတ္တာက<br /><span style="color:#33cc00;">ေပါ့ပ်က္ၿငီးေငြ ့စရာ တရုတ္ အစားအစာ</span><br /><br />သနားေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">Food Court မွာ ပန္းကန္ေဆးသိမ္းေနတဲ့ စင္ကာပူက အသက္ၾကီးအဖုိးအဖြားေတြ</span><br /><br />လြမ္းေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">အေဖ ၊ အေမ ၊ ေမာင္ႏွမ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား</span><br /><br />ေမ့ေလ်ာ္ပစ္မိေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">အုိနာေသေဘး<br /></span><br />ခါးသက္ေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">မသိမသာဝင္လာတတ္တဲ့ အတၱေလာဘ<br /></span><br />တမ္းတေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္ေလးတစ္အိမ္</span><br /><br />ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ဘဝကုိၿဖတ္သန္းေနၾကတဲ့သူေတြ</span><span style="color:#006600;"> </span><br /><br />ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက<br /><span style="color:#006600;"><span style="color:#33cc00;">မုသားၾကြယ္ၾကြယ္ သုံးေနတဲ့သူေတြ</span><br /></span><br />ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ<br /><span style="color:#33cc00;">MOM<br /></span><br />ဆႏၵရွိေနတဲ့ ကိစၥ<br /><span style="color:#006600;"><span style="color:#33cc00;">ၿမန္မာၿပည္ၿပန္ၿပီး ဇင္းက်ိဳက္ေရတံခြန္မွာ ေရကူးခ်င္တယ္</span><br /></span><br />ခ်စ္ေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">“-” </span><br />စိတ္ပ်က္ေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ႏွစ္ထပ္ ကုတင္ ႏွင့္ အိပ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း (ေၿပာင္းဖုိ ့ စဥ္းစားေနပါတယ္ :P)</span><br /><br />စြဲလန္းေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">တစ္ခါတုန္းက အခ်ိန္ေန ့ရက္အပုိင္းအစေတြ<br /></span><br />လုိအပ္ေနတာက<br /><span style="color:#33cc00;">ေငြ ႏွင့္ မိတ္သဟာ<br /></span><br />ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု<br /><span style="color:#006600;"><span style="color:#33cc00;">ေအးခ်မ္းခ်င္တယ္ </span><br /></span><br />ထပ္ၿပန္တလဲလဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိတာက<br /><span style="color:#33cc00;">အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္ :P<br /></span><br />ဝန္ခံခ်င္တာက<br /><span style="color:#33cc00;">အခုခ်ိန္ထိ မရင့္က်က္ေသးပါ။ ဘဝကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေပါ့ေပါ့ေတြးတုန္းပဲ။<br /></span><br />ကုိမုိးကုတ္ တဂ္ထားတာေရးေပးၿပီးေနာ္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာၿဖင့္ တဂ္ထားတယ္ဆုိတဲ့ ကုိမုိးကုတ္ ေက်နပ္လိမ့္မယ္လုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ :)<br />သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကုိ တဂ္မယ္လုပ္ေတာ့ အားလုံးက ေရးၿပီးေနၾကၿပီး။ အဲဒီအထဲက မေရးရေသးတဲ့ ကုိသားၾကီး ၊ မငုံ ႏွင့္ မၾကယ္ၿပာတုိ ့ေရာ ခုတေလာ........မ်ား ဘာေတြေတြး ဘာေတြေဆြး ဘာေတြလုပ္ေနၾကလည္းဆုိတာ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာၿဖင့္ သိခ်င္ပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4621919261862318918?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-43520425343684752262009-07-30T16:37:00.003+08:002009-07-30T16:43:51.228+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SnFcLZLN_8I/AAAAAAAAAV4/isvSb9N4gbM/s1600-h/4.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364169981981228994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SnFcLZLN_8I/AAAAAAAAAV4/isvSb9N4gbM/s320/4.gif" border="0" /></a><br /><div align="justify">ေကာင္းကင္ထက္မွ ခရမ္းရင့္ေရာင္ပုတ္ပုတ္ မုိးသားအလိပ္လိပ္တုိ ့သည္ ေၿမၿပင္တခြင္ေပၚ မႈိင္းမႈိင္းညိွ ့ညွိ ့ႏွင့္ ၿဖန္ ့က်က္ ခင္းထားသည္။ မၾကာခင္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်ေတာ့မည့္ဟန္ ေဆာင္ေနတဲ့ မုိးသားေတြႏွင့္ အၿပဳိင္ ေမာ္လၿမဳိင္(ေစ်းၾကီးဆိပ္ကမ္း)မွ သမိန္းဗရမ္း ႏွစ္ထပ္သေဘၤာသည္လည္း ေဒါမာန္ၿပင္းသည့္ လႈိင္းၾကမ္းထက္ကုိ ၿဖတ္ၿပီး ဘီလူးကြ်န္းဆီသုိ ့ ခုတ္ေမာင္းရန္ တာစူလ်က္ရွိေပသည္။<br /></div><br /><br /><div align="justify">မုိးမလာခင္ ကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ားသည္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကုိ ထမ္းၿပီး သေဘာၤေပၚသုိ ့ တသုတ္သုတ္ႏွင့္ တုိ းေဝွ ့တင္ေဆာင္ ေနၾကသည္။ အေခါက္ အေရအတြက္မ်ားမ်ား ရမွ လုပ္အားခ ပုိထြက္မည္ ၿဖစ္သလုိ မုိးေတြ စုိကုန္မွာစုိးလုိ ့အလ်င္အၿမန္ ေၿပးလႊားမိၾကေတာ့ ခရီးသည္အခ်ိဳ ့ႏွင့္ ထိမိခုိက္မိၿပန္သည္။ နားလည္ ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့သူမ်ားက ေဘးဝဲယာ ကပ္ေပးၾကသလုိပဲ တစ္ခ်ိဳ ့ေတြၾကေတာ့ ေခြ်းေတြၿပန္ ညစ္ပတ္ေပက်ံ ေနၾကေသာ အလုပ္သမားေတြကုိ ႏွာေခါင္းရႈံ ့ၿပီး ေဘးယာ ကပ္ၾကသည္လည္း ရွိသည္။<br /></div><br /><br /><div align="justify">သေဘၤာထြက္ရန္ နာရီဝက္ လုိေသးသၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေဘာတံတား ေဘးကေန ေအးေအးလူလူပင္ ဆင္းလာခဲ့သည္။ သေဘၤာအဝင္ ေဘးယာတြင္ ယာယီ ထီးကေလးေတြႏွင့္ စာကေလးေခြ ၊ ပဲၿပားအစာသိပ္ စသည့္ မုန္ ့ပဲ သေရစာမ်ားစြာကုိ ေရာင္းခ်ေနၾကတဲ့ ေစ်းသည္မ်ား ၿပည့္က်ပ္ ေနသၿဖင့္ သေဘၤာေပၚသုိ ့ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မလွမ္းႏုိင္။ မုိးကလည္း သည္းစၿပဳ ေနၿပီးဆုိေတာ့ သေဘၤာေပၚသုိ ့ ေရာက္ရန္ စိတ္ေလာေနေသာ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ ့မွ စည္းကမ္း မရွိေသာ ေစ်းသည္မ်ားကုိ အၿပစ္တင္ ေဝဖန္သံကုိ လည္း ၾကားရၿပန္သည္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆုိေတာ့ ဒီၿမင္ကြင္းမ်ိဳးက မဆန္းပါေပ။<br /></div><br /><br /><div align="justify">သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့ လက္မွတ္ေရာင္းသည့္ ေကာင္တာမွာ ေရာင္းမည့္သူ ေပ်ာက္ေနသည္။ ကိစၥမရွိ ။ လက္မွတ္လာ ေကာက္ရင္ ပုိက္ဆံေပးလုိက္လုိ ့ရသည္။ လက္မွတ္ လာေကာက္သည့္ ခ်ာတိတ္ေတြကလည္း ထုိပုိက္ဆံကုိ တရုိတေသႏွင့္ ခါးၾကားထဲ လိမ္ထုိးထည့္လုိက္မည္။ ထုိသုိ ့ အားေပးမႈေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ လက္မွတ္စစ္နဲ ့တုိးၿပီး လက္မွတ္ဖုိးႏွစ္ဆ ေပးေဆာင္ခဲ့ရဖူးသည္။<br /></div><br /><br /><div align="justify">သေဘၤာ ေက်ာက္ခ်ထားသည့္ ဆိပ္ကမ္းနားတြင္ ရာသီေပၚ သစ္သီးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ပုိ ့သည့္ ေလွငယ္ငယ္ မ်ားလည္း အစီအရီ အေၿမာက္အမ်ား။ စိမ္းစားဥ ၊ ဖရဲသီး ၊ ၾကက္ေမာက္ ၊ မင္းဂြတ္ ၊ ကြ်ဲေကာ္ ႏွင့္ ဒူးရင္း စသည့္ အသီးအႏွံမ်ားကုိ တင္ေဆာင္လာၾကသည္။ လာယူသည့္ ေဖာက္သည္မ်ားဆီ ပုိ ့ေဆာင္ ေပးၿပီးၾကတဲ့ ေလွငယ္မ်ားသည္ ဆိပ္ကမ္းမွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ခြာေနၾကၿပီး ဒီမုိးသည္းသည္း ေလၾကမ္းၾကမ္း လႈိင္းလုံးၾကီးၾကီးေပၚတြင္ အန္တုရင္ဆုိင္ဖုိ ့ စတင္ထြက္ခြာ တုိးဝင္ေနၿပန္သည္။ သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ပင္လယ္ၿပင္မွာ ေပ်ာ္ပါးရင္း အသက္ကုိပင္ ေလာင္းေၾကးထပ္ဝံ့သူမ်ားပင္ေပေလာ။<br /></div><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#006600;">တူ……………..တူ</span><br /></div><br /><br /><div align="justify">ဥၾသဆြဲသံ ၾကားမွ ေလွငယ္ေတြထံ အၾကည့္အေတြးကုိ ရုပ္သိမ္းၿပီး လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ ၿပန္ေရာက္လာသည္။ တစ္ေလွ (သေဘၤာ) ထဲစီး တစ္ခရီးထဲသြား မည့္သူမ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ေနကုန္လႈပ္ရွား ေစ်းဝယ္ ေစ်းေရာင္း ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြမ်ားသည္ ေမာေမာပန္းပန္းႏွင့္ အနားယူ အိပ္စက္ေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေသာ မိန္းမၾကီးေတြကေတာ့ လူစုံတုန္း ဝုိင္းဖြဲ ့ဆုိသလုိ ရပ္ေရးရြာေရးကုိ နဖူးတုိက္ဒူးတုိက္ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြး ေနၾကသလုိလုိပင္။ ဟုိတစ္ဖြဲ ့ ဒီတစ္ဖြဲ ့။<br /></div><br /><br /><div align="justify">ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း မေဝးလွတဲ့ခရီးကုိ တစ္နာရီေက်ာ္ စီးရသည့္ တုံ ့ဆုိင္းဆုိင္း သေဘၤာေပၚတြင္ ေဘာလုံးဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ကုိ ဖတ္ရင္း အခ်ိန္ၿဖဳန္းေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ခပ္ၿပင္းၿပင္းရုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းေတြေၾကာင့္ သေဘၤာၾကီး ဘယ္ညာလူးလ်က္ရွိေနၿပန္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ေလမုိးၿငိမ္လုိ ့ လႈိင္းေလးေတြ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးသယ္ေဆာင္ၿပန္သြားသည္။<br /></div><br /><br /><div align="justify">အဏၰဝါထက္တြင္ သေဘၤာတစ္စင္းေပၚ စီးနင္းလုိက္ပါ လာတဲ့သူႏွင့္ ေလွငယ္ေလး တစ္စင္း ေလွာ္ခတ္ သြားၾကတဲ့သူမ်ား၏ စိန္ေခၚသံမ်ား ကြာၿခားေပလိမ့္မည္ဟု ေတြးမိၿပန္သည္။ လက္ေတြ ့ဘဝ ပင္လယ္ၿပင္မွာလည္း ကြ်ႏု္ပ္တုိ ့က ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာေပးမႈေၾကာင့္ လုံၿခဳံမႈအနည္းငယ္ရွိသည့္ သေဘာၤစီးခြင့္ၾကဳံခဲ့ရၿပီးၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လႈိင္းေလၾကမ္းခ်င္ ၾကမ္းပါမည္။ သေဘၤာ ဘယ္ညာလူးခ်င္ လူးပါမည္။ ကြ်န္ပ္တုိ ့ဘဝ ခဏတာ ယိမ္းယုိင္ခ်င္လည္း ယိမ္းယုိင္မိပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ အၾကာၾကီးေတာ့ ေတြေဝေငးငုိင္ေဆြးေၿမ ့ေနစရာမလုိဘူးထင္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေလွငယ္ကေလးႏွင့္ အဏၰဝါၿပင္မွာ အသက္ကုိေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး ေလွာ္ခတ္ေနၾကတဲ့ ေလွငယ္မ်ားရဲ ့ပဲ့ကုိင္ရွင္၏ မာန္ ကုိ ၿမင္မိေတြ ့မိ အားက်မိသြားေသာေၾကာင့္ပင္။<br /></div><br /><br /><div align="justify">သေဘၤာကေတာ့ ပုံမွန္အတုိင္း အင္ဂ်င္စက္သံတညံညံႏွင့္ လုိရာခရီးခုတ္ေမာင္းလ်က္ရွိေနသည္။ လႈိင္းေတြကလည္း သေဘၤာကုိယ္ထည္ကုိ ေဒါသတၾကီး တစ္ခါတစ္ရံ ဝင္ေဆာင့္လ်က္။ အေတြးမ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလအေဝွ ့မွာ လာစင္သည့္ မုိးေရစက္မ်ားေၾကာင့္ ………..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4352042534368475226?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-44611818624837321812009-07-23T09:30:00.004+08:002009-07-29T16:58:55.247+08:00<p class="mobile-photo"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sme9HGSYH_I/AAAAAAAAAVw/NeBg4Gm9VMI/s1600-h/ATT301248-704722.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361461811052290034" style="WIDTH: 374px; HEIGHT: 277px" height="219" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sme9HGSYH_I/AAAAAAAAAVw/NeBg4Gm9VMI/s320/ATT301248-704722.jpg" width="344" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Arial','sans-serif';" >မနက္ေရာင္ၿခည္ဦးမွာ ေလညွင္းတစိမ့္စိမ့္ခတ္လုိ ့</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Arial','sans-serif';" >ပန္းဝတ္ရုံထက္မွာ ေရမႈန္ေလးေတြ ခုိဆင္းခဲ့တယ္</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Arial','sans-serif';" >လတ္ဆတ္တဲ့ရနံ ့ႏုႏုၾကားမွာ တြဲရရီေမွးစက္ရခ်င္ရဲ<span style="mso-spacerun: yes"> </span>့</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 10pt"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US;font-family:'Arial','sans-serif';" >ေၾကြလြင့္ေပ်ာက္ကြယ္ရမဲ့ ေနေရာင္မၿဖာခင္အထိေပါ့</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4461181862483732181?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-46460576070385910152009-07-18T17:04:00.003+08:002009-07-18T17:07:20.872+08:00<div align="justify"><span style="color:#006600;">“အဆုံးစြန္ေသာ ေပ်ာ္ရြင္မႈဆုိတာ လူေတြ ကုိယ့္အေပၚေမတၱာထားတယ္ ဆုိတာ သိရၿခင္းပဲတဲ့”</span><br /><br />အေပၚက ဒသန စကားစုေလးကုိ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္မွာ ၾကဳိက္လို ့ ကူးထားမွတ္ထားခဲ့တာပါ။ ဟုိတုန္းက ေရးေရးေလး သာၿမင္ခဲ့တဲ့ ဒီစကားစုဟာ ဘေလာ့ရြာထဲမွာ ကဗ်ာမပီ စာမပီ ေတြေရးေနတဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ပုိနားလည္ခဲ့မိတယ္။ ခင္မင္မႈအေနႏွင့္ ေအာ္သြားတဲ့ စကားလုံးပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ တဂ္ပုိစ့္ေခါင္းစဥ္ေၿပာသလုိ ရင္ႏွင့္ရင္းၿပီး ေမြးဖြားလုိက္တဲ့ စကားလုံးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အားလုံးေသာ စကားလုံးေကာမန္ ့ေတြဟာ စာေရးသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္မႈအဟာရ ေပးေဆာင္ စားသုံးေစသလုိပါပဲ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ဆုိတာကုိ မရင္းႏွီးခင္တုန္းက “တစ္ခါတုန္းက တစ္ေနရာ” ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းအမွတ္တရ အေနႏွင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ ေမာ္လၿမဳိင္ နည္းပညာတကၠသုိလ္ ဝဘ္ဆုိဒ္မွာ ပထမဦးဆုံး တင္ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ကဗ်ာ့ေအာက္မွာ စီနီယာတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ကုိမင္းသူ ဆီကေန ပထမဆုံးေသာေကာမန္ ့ ကုိ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့ကစၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စာေရးခ်င္တဲ့ ပုိးေတြ ထုိးရြလာပါေတာ့တယ္။ စည္းဝုိင္း အၿပင္မွာပဲ လက္ခုပ္တီးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စည္းဝုိင္းအတြင္းကုိ ပုိ ့ေဆာင္ေပးတဲ့ ေကာမန္ ့ ဆုိလဲ မမွားဘူးေပါ့။<br /><br /></div><div align="justify">ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၉ ဇန္နဝါရီ ၂၈ ရက္ေန ့မွာ “တစ္ခါတုန္းက တစ္ေနရာ” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာႏွင့္ပဲ ဘေလာ့အိမ္ကုိ လူမသိသူမသိ ဘေလာ့ရြာမွာ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ ကဗ်ာေလးပုဒ္ ေရးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ထိ လူၾကားမွာ ခ်ၿပဖုိ ့ မဝ့ံမရဲ ၿဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ လမ္းညႊန္ဆုိင္းဘုတ္ လည္းမတပ္ခဲ့သလုိ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြ လည္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ မလုပ္ခင္ကတည္းက ရင္းႏွီးတဲ့ မၾကယ္ၿပာ ႏွင့္ မၿမေရလ်ဥ္ တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ လာလည္ဖုိ ့ ဘေလာ့လိပ္စာကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ စေပးခဲ့တယ္။ မနက္ခင္းႏွင့္အတူ လြမ္းေနဆဲ ဆုိတဲ့ ပုိစ့္မွာ အဦးဆုံး ေကာမန္ ့ကုိ မၾကယ္ၿပာ ဆီကေန ရရွိခဲ့သလို သူ ့အိမ္မွာလည္း လင့္ခ်ိတ္ေပးခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီ ေကာမန္ ့ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ရဲ ့ ေၿခလွမ္းအစ ကုိ ခ်ိဳၿမိန္ေစခဲ့တယ္။ </div><div align="justify"><br />လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ကာစ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ ယုံၾကည္မႈ ဆုိတာ မရွိမၿဖစ္ လုိအပ္သလုိပဲ ဘေလာ့ေရးခါစ အေစာပုိင္းကာလေတြမွာ အားေပး တြဲေခၚခဲ့ၾကတဲ့ ေကာမန္ ့ပုိင္ရွင္ေတြဆုိလည္း ေမ့လုိ မၿဖစ္တဲ့ တြဲလက္မ်ားေတြပါ။ ေနာက္ ဘေလာ့စတင္ၿပီး ယေန ့အထိ ေၿမၾသဇာ ၿဖည့္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေကာမန္ ့စကားလုံး အားလုံးအားလုံး ေတြ ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ ရွွင္သန္ရပ္တည္ ႏုိင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မပုိေသာ စကားေတြပါ။ ကဆုန္ေပါက္ေနေသာ ေကာမန္ ့စကားလုံးမ်ားလို ့တိတ္တိတ္ေလး ကြ်န္ေတာ္ နာမည္ ေပးထားတဲ့ ဒီေကာ္မန္ ့အားလုံးကုိ ရင္ႏွင့္အမွ် တန္ဖုိးထားပါတယ္။<br /><br />အပင္တစ္ပင္စုိက္ရင္ သီးပြင့္လာမဲ့ သစ္သီးေတြ ေမွ်ာ္ရသလုိ က်ေနာ္ ့ေရးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာမဟုတ္ စာမဟုတ္ ေခါင္းစဥ္တပ္လုိ ့မရတဲ့ စာတစ္ခ်ိဳ ့အတြက္လည္း အားနာနာႏွင့္ပဲ ေကာမန္ ့ေတြ ထပ္ေမွ်ာ္ေနမိအုံးမွာပါ။ တဂ္ပုိစ့္အၿဖစ္ တဂ္ထားၾကတဲ့ ကုိသားၾကီး ႏွင့္ ေရတမာ တုိ ့ ေက်နပ္ၾကမယ္လုိ ့ ထင္ပါတယ္။ တဂ္ပုိစ့္ ဆုိတဲ့အတုိင္း ထပ္တဂ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူေပါက္လဲဆုိတာ ကံစမ္းမဲ ႏႈိက္ၾကည့္ၾကပါလား။ ေပ်ာ္ေစခ်င္လုိ ့ :)</div><div align="justify"></div><div align="justify">ကံစမ္းမဲ.........<a href="http://www.crazydreamlover.com/">၁</a> <a href="http://phoesein.blogspot.com/">၂</a> <a href="http://m-3-kyaw.blogspot.com/">၃</a> <a href="http://kyelpyar.blogspot.com/">၄</a> <a href="http://nwaynaychi.blogspot.com/">၅ </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4646057607038591015?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-54618653459066610592009-07-13T17:40:00.014+08:002009-07-13T17:56:42.141+08:00<div align="justify">လက္မွာ လြယ္အိတ္မည္းမည္း တစ္လုံး ဆြဲထားၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။ အင္းးးး ေလွ်ာက္သည္ ဟုဆုိရမွာထက္ ေၿပးသည္ဟု ဆုိရရင္ ပုိမွန္မလားပဲ။ ေအာက္ပုိင္းမွာ အုန္းႏွစ္ပင္ အစိမ္းရင့္ရင့္ႏွင့္ အေပၚပုိင္းမွာ အၿဖဴ လည္ကတုံးကုိ တြဲဝတ္ထားသည္ ဆုိေတာ့ ထုိလူသည္ ေက်ာင္းသား ဟုတ္ရင္ဟုတ္ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းဆရာေပါ့ဟု စုံေထာက္ ဦးစံရွားလုိ ေတြးလုိက္သည္။ အနားသုိ ့ နည္းနည္းနီး လာေတာ့ ထုိလူသည္ မ်က္စိေလးလုံး ႏွင့္လူ (ဝါ) မွန္ေၾကာင္ ဆုိေသာ ဘြဲ ့ထူး ကုိလည္း ပုိင္ဆုိင္မွန္း ေတြ ့လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ရြာေလးမွာ ထုိေက်ာင္းဆရာ ဘယ္တုန္းက ေရာက္လာပါလိမ့္။ ကုိယ့္ႏွင့္ရြယ္တူ ထုိေက်ာင္းဆရာ ေၿပးေနတာကအေၾကာင္းမဟုတ္ ကုိယ္လုိရြာမွာ အလုပ္မရွိအကုိင္မရွိႏွင့္ လမ္းေပၚမွာ လွည့္ပတ္ေနတဲ့ ေကာင္အတြက္ မ်က္ႏွာပူမိတာအမွန္။ ကုိယ္မလုပ္ႏုိင္တဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ေနတဲ့သူကုိၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုကူညီဖုိ ့ ထုိေက်ာင္းဆရာအနီး အေရာက္မွာ ဆုိင္ကယ္လီဗာ နည္းနည္း ေလွ်ာ့လုိက္သည္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#33cc00;"><span style="color:#009900;"></span></span></div><div align="justify"><br /><br /><span style="color:#33cc00;"><span style="color:#009900;">ေက်ာင္းဆရာ ေက်ာင္းဆရာ</span><br /><br /></div></span><div align="justify">ကြ်န္ေတာ့္ ေအာ္ေခၚသံ ၾကားေတာ့ ထုိေက်ာင္းဆရာက လွည့္ပင္မၾကည့္ပဲ စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေၿပာလုိက္သည္မွာ ခ်ိဳသက္သက္။<br /><br /><span style="color:#009900;">ဆုိင္ကယ္တကၠစီ မလုိဘူးဗ်</span><br /><br />မဟုတ္ေသးပါဘူး ဒီေက်ာင္းဆရာေတာ့ ဆုိၿပီး ထပ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေအာ္ေခၚသံၾကားမွ ထုိေက်ာင္းဆရာ မ်က္မွန္ကုိလည္းပင့္ နဖူးက ေခြ်းေတြလည္း တၿပဳိင္နက္ သုတ္လုိက္ၿပီး အေနာက္ဖက္ ေစာင္းၾကည့္သည္။<br /><br /><span style="color:#009900;">ဘာလဲခင္ဗ် ………ဟာ မင္းးးးးးးးးးးး<br /><br /></span></div><div align="justify">ဘုဆတ္ဆတ္ဘက္ ယိမ္းေနတဲ့အသံကေန အံံ့ၾသတဲ့ အသံဘက္ ခ်က္ခ်င္းေၿပာင္းသြားတဲ့ ထုိေက်ာင္းဆရာ၏ အသံကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိသြားသလုိ ပါးစပ္ကေန ထြက္သြားမိတာက<br /><br /><span style="color:#33cc00;"><span style="color:#009900;">ဟာ……… ငၿပဲ</span><br /></span><br />ကြ်န္ေတာ့္အသံလည္း ၾကားေရာ ေက်ာင္းဆရာ(ခ)ငၿပဲမ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းအုိသြားသည္။ ငၿပဲ ဆုိတဲ့ ငယ္ နာမည္ေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ အနားမွာ ၿဖတ္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေလးေတြ မရွိေသးလုိ ့ ေတာ္ေသးသည္ဟု ေတြးရင္း<br /><br /><span style="color:#009900;">လုိက္ခဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ ဟုိဆုိင္မွာ လက္ဖက္ရည္ ထုိင္ေသာက္ၾကရေအာင္။ ေက်ာင္းတက္ဖုိ ့ နာရီဝက္ လုိေသး တာပဲ မဟုတ္လား။</span><br /><br /><span style="color:#009900;"><span style="color:#009900;">အားးးးးးးးမရဘူး မရဘူး ငါထုိင္လုိ ့မရဘူး ထုိင္လုိ ့မရဘူး</span><br /></span><br />ပလုံးပေထြးႏွင့္ ငၿပဲ (ဝါ) ေက်ာင္းဆရာ အေၾကာက္အကန္ၿငင္းသည္။ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ခြဲခြာၿပီးမွ ေတြ ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ခဏထုိင္ဖုိ ့ အေၾကာက္အကန္ ၿငင္းေနမိိတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကုိ စိတ္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္မိသြားသည္။<br /><br /><span style="color:#009900;">အုိေက ေက်ာင္းဆရာ အခ်ိန္မွ မေပးႏုိင္တာကြာ သြားၾကတာေပါ့</span><br /><br />.-._.-._._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-.<br /><br /><br />ညီအစ္ကုိ မသိတသိ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အိမ္ကုိ ေရာက္ခ်လာ ပါေတာ့တယ္။ မနက္တုန္းက ဒီဇုိင္းနဲ ့မဟုတ္ေတာ့။ ဝတ္စုံ ေၿပာင္းသြားသလုိ ေလသံကလည္း တက္ၾကြမႈႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ဖုိ ့သူကပဲ စေခၚ ေနေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္း ခ်ဥ္ေနသးတဲ့ အရွိန္က မေၿပေသးေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ အတူတူေရာက္ၿဖစ္သြားၾကသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ၏ ရင္တြင္းစကားတစ္ခ်ိဳ ့ဖြင့္ဆုိလုိက္ပုံက ဒီလုိ ဒီလုိပါတဲ့ခင္ဗ်ာ.....<br /><br />သူငယ္ခ်င္း ငါမနက္တုန္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္မိရင္ ငါ့ယူနီေဖာင္းက ငါ့ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာ ရသြားလိမ့္မယ္။ အၿခား လူေတြ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္ အၿပစ္ေၿပာတဲ့သူ မရွိေပမဲ့ အၿဖဴႏွင့္ အစိမ္း ဝတ္စုံ ဝတ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေလေပါေနရင္ ငါ့တပည့္ေတြ ႏွင့္ တပည့္မိဘေတြက အၿပစ္မေၿပာေပမဲ့ ေလးစားၿခင္းေတြ ပ်က္တယ္ကြ။ ေရွးေရွးဆရာ၊ဆရာမေတြ ကတည္းက ထိန္းသိမ္းလာခဲ့တဲ့ ဒီယူနီေဖာင္း ဂုဏ္သိကၡာ က ငါတုိ ့ေခတ္သစ္ဆရာေတြ လက္ထက္က်မွ ေၿမာင္းထဲ မေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ ၿဖဴစင္ၿခင္းဆုိတဲ့ အၿဖဴေရာင္ရဲ ့ဂုဏ္သတၱိ ကုိ ငါတန္ဖုိးထားတယ္။ ဇြန္ဇူလုိင္ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီႏွင့္ အၿပဳိင္ စိမ္းလန္းေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္အတူ စိမ္းလန္းဖ်တ္လတ္လွတဲ့ ငါတုိ ့ရဲ ့ အစိမ္းကုိ တန္ဖုိးထားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ငါတုိ ့ေခတ္သစ္ဆရာေတြေၾကာင့္ မည္းညစ္သြားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ႏွင့္ အၿဖဴေရာင္ ယူနီေဖာင္း အၿဖစ္ မၿမင္ေစခ်င္တာပါပဲ။<br /><br />ဒီစကားလုံးရဲ ့အတိမ္အနက္ ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ ေက်ာင္းဆရာယူနီေဖာင္းအေပၚ တန္ဖုိးထားမႈကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးမိတာေတာ့အမွန္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ တန္ဖုိးထားမွ တန္ဖုိးတက္တာပါတဲ့။ တန္ဖုိးမထားေတာ့ရင္ ေရွးေရွးတုန္းက သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ယူနီေဖာင္း အေရာင္အဓိပၸါယ္ ဟာ ေဆးလြင့္သြားသလုိပါပဲ။ ယေန ့အထိ အၿဖဴႏွင့္ အစိမ္း ဆင္ၿမန္းထားတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ ့ ဝတ္စုံကကေတာ့ သူတုိ ့ထိန္းသိမ္းတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာက်က္သေရ ရနံ ့ အေပါင္းႏွင့္အၿပဳိင္ ေမႊးဆဲ လန္းဆဲ ။။။။။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5461865345906661059?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-31673892066482127832009-07-01T17:24:00.007+08:002009-07-01T19:52:07.544+08:00<div align="justify">ရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာပတ္လီ အုံ ့မႈိင္းမႈိင္းၿဖစ္ေနတတ္တဲ့ ဒီဝါဆုိခါသမယ... တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၾကာပန္းၾကာစြယ္ကုိ ခ်ိဳးၿပီး လည္မွာ ဆြဲလုိ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ..... ပ်ိဳးေထာင္ပ်ိဳးၾကဲ ထားၾကၿပီးလုိ ့ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္း ၿဖစ္ေနၿပီး ၿဖစ္တဲ့ လယ္ကြင္းၿပင္ၾကီးနားက လယ္တဲနေဘးမွာ ရြံ ့ႏွင့္ လုပ္ထားတဲ့ အုိးပုတ္ကေလးေတြႏွင့္ ကစား ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ… တစ္ခါတစ္ေလ အမူအရာအၿပည့္ႏွင့္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ဆုိကခုန္ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ…သူမ ခဏခဏဆုိလုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ လုိက္ဆုိမိတဲ့ ဆရာၾကီး မင္းသုဝဏ္ေရးခဲ့တဲ့ ကေလးကဗ်ာ အပုိင္းအစ </div><div align="justify"></div><p align="justify"><span style="color:#009900;">“မုိးေရ တက္ေရ<br />တေဖြးေဖြး<br />ကြင္းက်ယ္အေဝးေဝး။<br />လယ္ေစာင့္တဲေလး ေၿခတံရွည္<br />မုိးကုပ္ေအာက္မွာတည္<br />ၾကာနီတစ္ပြင့္ၿဖဴတစ္ပြင့္<br />တဲနဲ ့ပနံတင့္။</span><span style="color:#33cc00;">”</span><br /><br />ေနာက္ၿပီး ရွိပါေသးတယ္ မိညိဳ… “ဝါဆုိဝါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္” ဆုိတဲ့အတုိင္း မုိးေတြၾကီးလုိ ့ ေက်ာင္းသြားတဲ့ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေရေတြလွ်ံတက္တဲ့အခါမွာဆုိ စက္ဘီးေတြတြန္းၿပီး ေရထဲေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္ေနတတ္ေသးတယ္မဟုတ္လား…မုိးၾကမ္းၾကမ္းေတြ ေၿခြလုိ ့ အပင္ေအာက္မွာ ေၿမခ ေနရတဲ့ ခေရပြင့္ ေလးေတြ ကုိလည္း ဆရာမ အတြက္ဆုိၿပီး ငါ့ကုိပါ ဝုိင္းကူ ေကာက္ခုိင္း တတ္ေသးတယ္။ နင္တုိ ့အိမ္မွာ ၾကာရုိးၾကာစြယ္ ႏွင့္ ပုစြန္ဟင္း ပူပူစပ္စပ္ေလးခ်က္တဲ့ေန ့ေတြဆုိရင္ မုိးခ်မ္းခ်မ္းမွာ ေခြ်းၿပန္ေအာင္ ဝင္စား ခဲ့တာေတြလည္း ဘယ္ေမ့လုိ ့ ရမလဲဟာ။</p><p align="justify">လရာသီေတြ တစ္လွည့္ၿပီး တစ္လွည့္ ခစားဝင္ေရာက္သလုိ ငါတုိ ့ေတြလည္း တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ အသက္ေတြ ၾကီးလာခဲ့ေပမဲ့ ဒီလဝါဆုိ ေရာက္ရင္ နင္ေရာငါေရာ ရြာကုိအလည္ၿပန္ၾကၿမဲ။<br /><br />ငါတုိ ့ရြာက ေခ်ာင္းႏွင့္ ေဝးေတာ့ ေတာင္ေပၚဘုရား အနီးအနားမွာ အေလ့က်ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းေတြကုိ ခူးၿပီး ဘုရားမွာ ကပ္လုိ ့ ဝါဆုိပန္းခူး အေလ့ကုိ ႏႊဲၾကတယ္ေနာ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ ငါတုိ ့ ပထမဆုံး အတူတူ ဝါဆုိပန္းခူးထြက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြစၾကလုိ ့ ရွက္ေသြးၿဖာေနတဲ့ နင့္ မ်က္ႏွာ နီနီေလးကုိၾကည့္ၿပီး ငါ လူပ်ိဳစိတ္ စဝင္ခဲ့ဖူးတယ္ မိညိဳ… </p><p align="justify">ဒီလရာသီမွာ ဘုန္းၾကီးေတြ ေက်ာင္းမွာပဲ ဝါကပ္တဲ့ ကာလမုိ ့လုိ ့ ဥပုသ္ေန ့တုိင္း ရြာထိပ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တရားပြဲ အၿမဲရွိတယ္။ တစ္ခါက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေန ငါတုိ ့အဘုိးကုိ လုိက္ပုိ ့ၿပီး အၿပန္မွာ နင္က နင့္အဘြား ႏွင့္အတူ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ေလး ဆြဲၿပီး တရားနာသြားေတာ့ “သူေတာ္စင္မေလး” ဆုိၿပီး ဆုိင္ကယ္ ေပၚကေန ငါ လွမ္းစေတာ့ “ငရဲၾကီးမယ္ေနာ္ မစနဲ ့” ဆုိၿပီး လူၾကီး ဂုိက္နဲ ့ နင့္ပုံစံေလး ကလည္း ေအးခ်မ္းလွတယ္ မိညိဳ… </p><p align="justify"><span style="color:#009900;">“သံဃာေတာ္မ်ား စိမ္းစုိတဲ့ ၿမက္ခင္းႏွင့္ ပုိးမႊား အစရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကုိ နင္းေၿခမိမွာ ေၾကာက္လုိ ့ မုိးတြင္း ကာလမွာ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီရင္ ပါစိတ္ အာပတ္သင့္၏ လုိ ့ၿမတ္စြာဘုရားက ဆုံးမ ခဲ့တာကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ဝါတြင္း သုံးလပတ္လုံး သံဃာေတာ္မ်ား ေက်ာင္းဂန္မွာပဲ ဝါကပ္ၿပီး ခရီးသြားၿခင္းကုိ ေရွာင္က်ဥ္ခဲ့တာ ယေန ့ ့အထိပဲ”</span> ဟု စာသံေပသံႏွင့္ ငါ့ကုိ တရားအသိေတြ ေၿပာၿပတုိင္း ၿပဳံးခ်င္ခ်င္ၿဖစ္ေနတတ္တဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာကုိ ေတြ ့ၿပီး စိတ္ဆုိးသြားတတ္ေသးတယ္။ ငါက ေလွာင္တာမဟုတ္ဘူး သေဘာက်လုိ ့ ၿပဳံးသြားတာကုိ နားလည္ပါေလ မိညိဳ…<br /><br />ငါအလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာကေန ၿပတင္းေပါက္ကုိေက်ာ္ၿပီး လွမ္းၾကည့္ေတာ့ အခု မုိးေတြတဖြဲဖြဲရြာေနတယ္ မိညိဳ.. မုိးေတြ ရြာမွာေပါ့ ဝါတြင္း ေရာက္ၿပန္ၿပီးေလဟာ။ အရင္တုန္းကလုိ နင့္ကုိ ၾကာပန္းၾကာစြယ္ လည္ဆြဲေလးႏွင့္ မ်က္စိထဲ ၿပန္ၿမင္ေယာင္မိေတာ့ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးကုိ လြမ္းမိသားဟာ။ ဝါဆုိပန္းခူးမွာ နင္တစ္ေယာက္ထဲႏွင့္ ဝါးၿခင္းထဲမွာ ခူးထားတဲ့ပန္းေတြ နည္းလုိ ့ အားငယ္ေနေရာ့မလား။ အဲဒီအခါက်ရင္ ပန္းအလုအယက္ အတူတူ ခူးေပးဖူးတဲ့ ငါ့ကုိ သတိရေပးပါေနာ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေန တရားနာၿပီးလုိ ့ ၿပန္လာတုိင္း တစ္ဆင့္နားေထာင္ေပးမဲ့သူ မရွိတဲ့ အခါမွာ “သူေတာ္စင္မေလး” လုိ ့ စေနာက္တတ္တဲ့ ပုရိသ တစ္ေယာက္ ကုိေရာ ဝါဆုိးမုိးႏွင့္အတူ သတိရေနမွာလား။ </p><p align="justify"><span style="color:#99ff99;">မုိးေတြရြာလုိ ့ ၿမန္မာၿပည္အလြမ္းအေနႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ေရးဖြဲ ့ထားၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာအထိ ဖတ္ေပးတဲ့ စာဖတ္သူကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-3167389206648212783?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-78444846016125701952009-06-23T12:38:00.004+08:002009-06-23T12:49:49.505+08:00<div align="justify">ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန ့တုန္းက အိမ္တြင္းေအာင္းေနတာၾကာၿပီး ၿဖစ္လုိ ့ အၿပင္လည္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေန ရာ ကေတာ့ <span style="color:#009900;">Marina Barrage Building</span> ေလးပါ။ ထူးၿခားခ်က္က အေပၚေခါင္မုိးေပၚမွာ ၿမက္ပင္ေတြ စုိက္ထားတယ္။ အဲဒီအေပၚက ေနၿပီးေတာ့ စင္ကာပူၿမဳိ ့ရဲ ့ Veiw ေတြ ရႈႏုိင္သလုိ စြန္လြတ္လုိ ့လည္းရပါတယ္။ အဲဒီေနရာကုိ <span style="color:#ff0000;">Marina Bay Mrt</span> ကေန Shuttle Bus စီးၿပီး သြားလုိ ့ ရပါတယ္။ ည ကုိးနာရီအထိ ကား(အၿပန္ဘက္) ရွိပါတယ္။ေနရာေတာ့ နည္းနည္းက်ဥ္းေပမဲ့ အထုိက္ အေလ်ာက္ေတာ့ လာလည္ တဲ့သူရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ လက္ေဆာ့ၿပီး ရုိက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ သည္းခံၿပီး ၾကည့္ေပးၾကပါအုံး (အေပ်ာ္တန္းရုိက္ထားတာမုိ ့ အားနည္းခ်က္ရွိရင္ ၾကဳိေတာင္းပန္ပါတယ္)<br /><br /><br /><br /></div><div style="BORDER-RIGHT: green 3px solid; BORDER-TOP: green 3px solid; OVERFLOW: auto; BORDER-LEFT: green 3px solid; WIDTH: 500px; COLOR: black; BORDER-BOTTOM: green 3px solid; HEIGHT: 400px; BACKGROUND-COLOR: white"><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-HuWN_vFI/AAAAAAAAARg/hHBQrN1DXhY/s1600-h/1.JPG">Marina Barrage Building ရဲ ့အဝင္ဝ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350144112647453778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-HuWN_vFI/AAAAAAAAARg/hHBQrN1DXhY/s320/1.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-IbTL_-2I/AAAAAAAAARo/kfGeaFoPW5g/s1600-h/2.JPG">ဝင္ေပါက္ကေန ဘယ္ဘက္ခ်ိဳးရင္ ေရပန္းေတြႏွင့္ ေဆာ့ေနၾကတာကုိ ေတြ ့ရပါတယ္<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350144884927888226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-IbTL_-2I/AAAAAAAAARo/kfGeaFoPW5g/s320/2.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-IbpYmB4I/AAAAAAAAARw/ICx3tzOnVa0/s1600-h/2-1.JPG">ညာဘက္ခ်ိဳးရင္ေတာ့ တီးဝုိင္းေဖ်ာ္ေၿဖေနတာကုိ ေတြ ့ရပါတယ္<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350144890886293378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-IbpYmB4I/AAAAAAAAARw/ICx3tzOnVa0/s320/2-1.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-Ib_nLf2I/AAAAAAAAAR4/2ec48nVLmlY/s1600-h/2-2.JPG">ပင္လယ္ဘက္ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350144896853049186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-Ib_nLf2I/AAAAAAAAAR4/2ec48nVLmlY/s320/2-2.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JV2mBzmI/AAAAAAAAASQ/lhBPDaQd9dk/s1600-h/3.JPG">တံတားေလးကေန Marina Barrage Building ကုိၿမင္ရတဲ့ပုံပါ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350145890864713314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JV2mBzmI/AAAAAAAAASQ/lhBPDaQd9dk/s320/3.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JVsJ688I/AAAAAAAAASI/6zASU5min3s/s1600-h/3-1.JPG">တံတားကေန ပင္လယ္ၿမင္ကြင္း<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350145888062469058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JVsJ688I/AAAAAAAAASI/6zASU5min3s/s320/3-1.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JVck8MzI/AAAAAAAAASA/QH8w--qLGoI/s1600-h/4.JPG">တံတားကေန ၿမင္ရတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚပ်ံေနတဲ့ စြန္ေတြ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350145883880829746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JVck8MzI/AAAAAAAAASA/QH8w--qLGoI/s320/4.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-Jy4PWiYI/AAAAAAAAASo/DVmq2xZiAhE/s1600-h/5.JPG">Marina Barrage Building ၿမက္ခင္းၿပင္(အေပၚဆုံးထပ္) မွာ စြန္လြတ္ေနၾကတဲ့သူမ်ား-၁<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146389522680194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-Jy4PWiYI/AAAAAAAAASo/DVmq2xZiAhE/s320/5.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JylWhgCI/AAAAAAAAASg/XijEiVz9A6Y/s1600-h/6.JPG">Marina Barrage Building ၿမက္ခင္းၿပင္(အေပၚဆုံးထပ္) မွာ စြန္လြတ္ေနၾကတဲ့သူမ်ား-၂<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146384452485154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JylWhgCI/AAAAAAAAASg/XijEiVz9A6Y/s320/6.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JyZFrdBI/AAAAAAAAASY/A5pMgsOFmQM/s1600-h/7.JPG">Marina Barrage Building အတြက္ လွ်ပ္စစ္ထုတ္ေပးတဲ့ Solar Park<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146381160608786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-JyZFrdBI/AAAAAAAAASY/A5pMgsOFmQM/s320/7.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KT6H9XiI/AAAAAAAAATA/FCwNNIlR78U/s1600-h/8.JPG">စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၁ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း) <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146956964224546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KT6H9XiI/AAAAAAAAATA/FCwNNIlR78U/s320/8.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KTsd25DI/AAAAAAAAAS4/D-efoiA_Agc/s1600-h/9.JPG">1960 တုန္းက ပုံ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146953297978418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KTsd25DI/AAAAAAAAAS4/D-efoiA_Agc/s320/9.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KTe1bZrI/AAAAAAAAASw/J4zZePe_i-o/s1600-h/10.JPG">1963 က ပုံ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350146949638743730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-KTe1bZrI/AAAAAAAAASw/J4zZePe_i-o/s320/10.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K97hnj3I/AAAAAAAAATg/XVsc3mbG2ec/s1600-h/11.JPG">စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၂ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း) <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350147678894788466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K97hnj3I/AAAAAAAAATg/XVsc3mbG2ec/s320/11.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9tZnkzI/AAAAAAAAATY/VqMuuU3Izs4/s1600-h/12.JPG">စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၃ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း) <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350147675103138610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9tZnkzI/AAAAAAAAATY/VqMuuU3Izs4/s320/12.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9jj5r-I/AAAAAAAAATQ/bdF468IMp1Y/s1600-h/DSC00287.JPG">ေက်ာက္ႏွင့္အလွဆင္ထားတဲ့ လမ္းေလး<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350147672461914082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9jj5r-I/AAAAAAAAATQ/bdF468IMp1Y/s320/DSC00287.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9cU90xI/AAAAAAAAATI/aGaKreuAcpk/s1600-h/DSC00296.JPG">အၿပန္မွာ ကားေပၚကေန လွမ္းရုိက္ထားတာပါ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350147670520222482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sj-K9cU90xI/AAAAAAAAATI/aGaKreuAcpk/s320/DSC00296.JPG" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7844484601612570195?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-54756417007186988092009-06-20T17:31:00.025+08:002009-06-20T23:09:30.282+08:00<div align="justify">လြန္ခဲ့သည့္ ခုနစ္ႏွစ္ၾကာကာလအၿဖစ္အပ်က္ကုိ မေန ့တုန္းကေရာက္လာသည့္ အီးေမးလ္တစ္ေစာင္က သတိ ရ ေစၿပန္သည္။ ထုိအီးေမလ္ကုိ ပုိတဲ့သူက အၿခားမဟုတ္။ ကြ်န္ေတာ္ နည္းပညာေကာလိပ္ စတက္ တုန္း က ေမဂ်ာတူ အေဆာင္တူေနခဲ့သူ ၊ “ေယာက္ဖ”ဟု ကြ်န္ေတာ္ေခၚတတ္သည္ ့အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ သူပုိ ့လုိက္သည့္စာတြင္း အေၾကာင္းအရာမွာ “သူ ့မိန္းမ ကေလးေမြးၿပီး ၿဖစ္ေၾကာင္း ၊ ေယာက်္ားေလး ၿဖစ္ေၾကာင္း စသည့္မဂၤလာသတင္းမ်ား ပါသကဲ့သုိ ့ ထုိင္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းခြင္ ေနပူၾကဲၾကဲတြင္ ပန္းရံ လုပ္ရသည့္အတြက္ ပင္ပန္းေၾကာင္း စသည့္ သတင္းမ်ားလည္းပါခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း မၿဖစ္ရန္ လည္း မွာသြားေသးသည္။ အခုထိ အိမ္ေထာင္ဦးစီးတစ္ေယာက္ပီသစြာ သူ ့မိန္းမ စိတ္ဆင္းရဲမွာ ေၾကာက္လုိ ့တစ္ခါမွ မညည္းခဲ့ေၾကာင္းလည္း ေရးသားထားသည္။ ကေလး အေဖ တစ္ေယာက္ အၿဖစ္ တာဝန္ၾကီးသြားၿပီး ၿဖစ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ေတြ ပူပန္မိသည္က အမွန္ပင္။ စိတ္ ေတြ သည္လည္း ဟုိလြန္ခဲ့သည့္ ခုနစ္ႏွစ္ၾကာကာလ …॥<br /><br />ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္ကာစရက္ေတြမွာ ေက်ာင္းတက္တဲ့လူေတြ သိပ္မစုံေသးတာ ထုံးစံအတုိင္းၿဖစ္ေပမဲ့ လူေရာအသံေရာ ေပ်ာက္ေနသည့္ သံၿဖဴဇရပ္သားသူငယ္ခ်င္းေယာက္ဖ ကုိ ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ေအာင္စာရင္း ထြက္ကတည္းက Roll No1 ရသြားတဲ့ ဒီေကာင္ကုိ ေငြမုိးမွာ ဘီယာအဝအၿဖစ္ ႏွိပ္စက္ဖုိ ့ အၾကံစည္ရွိခဲ့ၿပီးသား။ အခု အေဆာင္ေရာက္ေနာက္က်ေနသည့္ ဒီေကာင္ကုိ စိတ္ထဲ သိပ္ဘဝင္မက်လွ။ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း ဖုန္းက မဝင္။<br /><br />ဒီလုိနဲ ့ဒုတိယပတ္ တနလၤာေန ့ ေက်ာင္းကအၿပန္ အေဆာင္ဝေရာက္ေတာ့ “ေယာက္ဖ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး” ဟု အေဆာင္အတူေန အၿခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သတင္းေပးသည္။ ေယာက္ဖကုိေတြ ့ေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ ထူးၿခားေနတယ္ဟုထင္ေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဝသီအတုိင္း “ဘယ္ကေကာင္လဲကြာ အခန္းထဲမွာ ေရာက္ေနတာ အေဆာင္ မွားေနၿပီးထင္တယ္” ဟု ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးႏွင့္ ေတြ ့တာနဲ ့စေနာက္ ေတာ့သည္။ ဒီေကာင္ဆီမွာ ၿပစ္ၿပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲသံ (ဒါမဟုတ္) တစ္ခုခုႏွင့္ၿပစ္ေပါက္တာ ေမွ်ာ္လင့္ေပမဲ့ ၿပဳံးေတာင္ မၿပဳံးၿပပါလား။ ဟုိက္ရွားပါး ၿပန္ပဲ ေတာင္းပန္ ရမလုိ ၿဖစ္ေနၿပီး။<br /><br />“ဘာၿဖစ္ေနတာလဲကြာ ရြာက က်န္ခဲ့တဲ့ မိေအးကုိ လြမ္းေနတာလား ဒုတိယႏွစ္ေရာက္သြားတာႏွင့္ လူၾကီးပ ုံဖမ္းေနတယ္” </div><div align="justify">“ေအးကြာ ငါလူၾကီး ၿဖစ္သြားၿပီး ေက်ာင္းလည္း ငါမတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး” </div><div align="justify">“မင္းကြာ ဘာေတြေၿပာေနတာလဲ ဒီလုိပဲအိမ္မွာ အေနၾကာေတာ့ ေက်ာင္းတက္ကာစ နည္းနည္းေတာ့ လြမ္းမိ မွာေပါ့”<br />“အင္း မင္းကုိ ငါေၿပာၿပမယ္ အေဆာင္မွာေတာ့ မေၿပာခ်င္ဘူး တစ္ေနရာမွာေတာ့ သြားေၿပာမယ္ကြာ ေပါက္ကြဲလုိ ့ရတဲ့ ေနရာဆုိရင္ ပုိေကာင္းတယ္” </div><div align="justify">“အုိေက ညေနက်ရင္ ကမ္းနားလမ္းမွာ သြားထုိင္မယ္ ေနာက္ဘီယာေသာက္မယ္ကြာ”<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြ ကမ္းနားလမ္းေရာက္ေတာ့ ေနပင္ေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနၿပီး။ ကမ္းနားလမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ ရွိတဲ့ ခုံတန္းေတြမွာ ဂစ္တာတီးတဲ့ သူကတီး၊ ေနဝင္တာကုိ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြက ၾကည့္ ၿဖင့္ စည္ကားေနသည္။ “ကဲ ေၿပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မင္း ဘာစိတ္ညစ္စရာ ရွိလုိ ့လဲ ”<br /><br />“ငါ ပထမႏွစ္ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ညက ထုံးစံအတုိင္း မေတြ ့တာၾကာၿပီးၿဖစ္တဲ့ ငါ့ေကာင္မေလးရဲ ့ အိမ္ေရွ ့ ဂစ္တာသြားတီးတယ္ကြာ။ တစ္ပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ တီးၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက အိမ္ေရွ ့အုတ္တံတုိင္း အထိ ထြက္လာ ေပးၿပီး ငါ Roll No One နဲ ့ေအာင္တာ ဝမ္းသာတဲ့ အေၾကာင္း၊ ငါတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ဘြဲ ့ရ တဲ့အထိ ၾကဳိးစားၾကမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေၿပာၿဖစ္တယ္။ အဲဒီလုိ ေၿပာေကာင္းေနတုန္း ေကာင္မေလး ရဲ ့အကုိ အၿပင္ကေန ၿပန္လာတာ သြားတုိးတာပဲ။ သူ ့အကုိက နည္းနည္းမူးေနေတာ့ၿပသနာရွာတာ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူ သတိထားမိတဲ့ အထိပဲကြာ။” ဟု ေၿပာရင္း အသံတိမ္ဝင္သြားသည္။<br /><br />ေရွ ့ဆက္ဘာၿဖစ္လာေတာ့မွာလဲဆုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းပါးပါးရိပ္မိသြားၿပီး။ “အဲဒါနဲ ့မင္းရဲ ့ ေကာင္မေလး ႏွင့္ ေတြ ့ခြင့္ပါမစ္ပိတ္သြားတာေပါ့ ဟုတ္လား။ ဒါမ်ားကြာ ေမာ္လၿမဳိင္အေဝးသင္ဖြင့္ရင္ ေတြ ့ရမွာပဲဟာ”<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ေၿပာတာဆုံးေတာ့ “ဟူးးးးးး မင္းထင္လုိက္ရင္ တစ္ခုမွမဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးတုိ ့ဘက္က မေက်နပ္ တာနဲ ့ ငါလုံးဝ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဒီအရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္ၿပဳလုိက္ရတာပဲ။ ငါ့အေမဆုိ ငုိတာေပါ့ကြာ။ ငါ့ကုိငါလည္း လုံးဝမခြင့္လုိက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါ့အေမက အခုေက်ာင္းတက္ဖုိ ့ လႊတ္လုိက္တာကုိ ေကာင္မေလး တုိ ့အေမဖက္က လုံးဝမၾကည္ဘူးကြာ”<br /><br />ၾကားရတဲ့ စကားႏွင့္တင္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာၿပန္ေၿပာရမွန္းမသိေတာ့ပါ။ ေရွ ့မွာရွိတဲ့ သံလြင္ၿမစ္ဆီ ေငးၾကည့္ရင္း သူငယ္ခ်င္းကုိ ႏွစ္သိမ့္ဖုိ ့ စကား ရွာေနမိသည္။<br />“ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့ကြာ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ေတာ့ ၾကဳိးစားၾကတာေပါ့ စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ ့ကြာ..ကဲ လာကြာ ဒီေန ့ မင္းကုိ ဘီယာတုိက္မယ္” လူငယ္ပီပီ လူငယ္နည္းၿဖင့္ ၿပသနာကုိအဲဒီလုိ ေၿဖရွင္းခဲ့ပါ၏။<br /><br />ေနာက္ပုိင္း ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အရင္ကႏွင့္အရမ္းကြာသြားတဲ့ ေယာက္ဖကုိ နားလည္တဲ့သူရွိသလုိ၊မဲ့ရြဲ ့ တဲ့သူလည္း ရွိခဲ့သည္။ အားလုံး ကုိ ခြင့္လြတ္တတ္တဲ့ ေယာက္ဖသည္ သူလုပ္စရာရွိသည္မ်ားကုိသာ အာရုံစုိက္ခဲ့သည္။ ဒီလုိနဲ ့ Mid-Term ေၿဖၿပီး ေက်ာင္း ပိတ္ရက္ ေယာက္ဖ အိမ္ၿပန္ခရီးသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ့ႏွင့္ေရာ သူၿဖစ္ခ်င္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘဝႏွင့္ေရာ ခြဲခြာသြားတဲ့ေန ့ရက္ၿဖစ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းၿပန္ ဖြင့္ မွသိခဲ့ရေတာ့သည္။ သူ ့ေယာက္ခမ၏ စီစဥ္မႈၿဖင့္ ထုိင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ရတာ အခုဆုိရင္ ခုနစ္ႏွစ္ၾကာေပေရာ ့မည္။ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း အားလံုးအဆင္ေၿပပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့သည္။ ဘဝမွာ မထင္မွတ္ ထားေသာ အလွည့္အေၿပာင္းမ်ား ဝင္လာတတ္သည္မွာ ဆန္းၾကယ္လြန္းလွေပစြ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5475641700718698809?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-3407209463554521112009-06-17T17:29:00.013+08:002009-06-17T18:11:22.462+08:00<div align="justify">ဟင္းအမယ္စုံတဲ့ ထမင္းဝုိင္း တစ္ဝုိင္းမွာ အရသာရွိတဲ ့ဟင္းခြက္ေၾကာင့္ ခံတြင္းၿမိန္ေစတာမဟုတ္လား။ အဲဒီလုိပဲ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာ စစ္မွန္တဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြေၾကာင့္ ဘဝဟာ ခ်ိဳၿမိန္သာယာႏုိင္စြမ္း ရွိၾကမယ္ ဆုိတာ ၿငင္းလုိ ့မရဘူးထင္ပါတယ္။ ခင္မင္ၿခင္း ဆုိတဲ့ စိတၱဇနာမ္ကုိ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ၿပလုိ ့မရေပမဲ့ စကားတစ္ခြန္း ၊ အၿပဳအမူ တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလေတြႏွင့္ မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ဆုိတာကုိေတာ့ အသိအမွတ္ၿပဳႏုိင္ၾကမွာပါ။<br /><br />မိတ္ေဆြေကာင္းေတြနဲ ့အတူရွိေနၿခင္းက အထီးက်န္ဆန္မႈဆုိတဲ့ ေဝါဟာရႏွင့္ ကင္းကြာခြင့္ ရရွိေစတာကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အမက္ေမာဆုံးပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အေပါင္းအေဖာ္မက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတာင္မွ ေဘာလုံးကန္၊ ေရကူး ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္တရုံးရုံးရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းမတက္ႏုိင္လုိ ့စာကူးေပးရမယ္ဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသခ်င္တာနဲ ့ အၿပဳိင္အဆုိင္စာကူးေပးခ်င္တဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ေတြကုိေတြးတုိင္း ၾကည္ႏူးမိၿပန္တယ္။ မိတ္ေဆြစစ္ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဆုိတာ ေႏြးေထြးမႈ ၾကည္ႏူးမႈ ဆုိတဲ့ ရသေတြၿပည့္လွ်ံေနတာပါပဲ။<br /><br />ကုိယ္တုိင္ေၿဖရွင္းရမဲ့အခက္အခဲနဲ ့ၾကဳံတုိင္း “စိတ္ဓါတ္မက်နဲ ့ မင္းလုပ္ႏုိင္မွာပါ” စကားတစ္ခြန္းကုိ အၿမဲႏွစ္သိမ့္ ေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။သူတုိ ့ ေပးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အားေတြ ကေန စတင္ၿမစ္ဖ်ားခံၿပီး ရင္ဆုိင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ဘဝတုိက္ပြဲေတြလည္း အမွတ္ရစရာေတြပါ။ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဆီကေနရရွိတဲ့ ရဲရင့္ၿခင္း ၊ ယုံၾကည္မႈတုိးတက္ေစၿခင္း ဆုိတဲ့ လက္ေဆာင္ကလည္း အၿမတ္တႏုိးတန္ဖုိးထားစရာ ေကာင္းလြန္းလွၿပန္တယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ မုိက္ရူးရဲဆန္ၿပီး လမ္းမွားေတြေလွ်ာက္မိတဲ့အခါေတြမွာ အမုန္းခံၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ ၿပဳၿပင္ေပးတတ္သလုိ၊ အတၱၾကီးသလုိၿဖစ္သြားတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ ့မွာလည္း ခ်စ္ေသာမ်က္စိၿဖင့္ ေဝဖန္ရွင္းၿပရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဟာလည္း မရွိမၿဖစ္ပါပဲ။ ပန္းတုိင္ မယိမ္းယုိင္ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့တာ တူညီတဲ့ေၿခလွမ္း၊ မေနာခ်င္းနီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြစစ္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။<br /><br />ကမၻာ ့ရြာၾကီးလုိ ့တင္စားထားတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီး ထဲမွာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ ေရၿခားေၿမၿခားမွာ ရွိေနၾကေပမဲ့ အစိမ္းေရာင္ မီးသီးေလး ရဲ ့တစ္ဖက္ကေန ရင္ဖြင့္တုိင္ပင္လို ့ အက်ိဳး ႏွင့္ အေၾကာင္း အတူတူခြဲၿခားၿပီး ဝမ္းနည္းၿခင္း ဝမ္းသာၿခင္း မွ်ေဝၾကတဲ့ ထာဝရမိတ္သဟာေတြဟာလည္း ဆုလာဘ္ပါပဲ။ ဒီလုိ အရွိကုိ အရွိတုိင္း စိတ္ရင္း မွန္မွန္ႏွင့္ ဆက္ဆံေပးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ ့ အခန္းဂဏၭကလည္း အေရးပါလြန္းလွၿပန္တယ္။<br /><br />အေပါင္းအသင္းေတြနဲ ့ ေတြဆုံခြင့္ရတဲ့ အခုိက္အတန္ ့ဒီအခ်ိန္ေလးေတြဟာ တန္ဖုိးရွိလြန္းပါတယ္။ ေႏွာင္းမွ သတိတရႏွင့္ တမ္းတေနၿခင္းက မုိးပ်ံပူေဖာင္း လက္ကေန လႊတ္လုိက္သလုိမ်ိဳး ၿပန္ရဖုိ ့မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဓူဝံၾကယ္ တစ္စင္းထဲ အေဖာ္မဲ့ၿပီး ပုိေတာက္ပေနတာထက္ ခုႏွစ္စင္ၾကယ္လုိ အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ ့ ေရာင္ၿခည္ၿဖာလုိ ့အလင္းေဆာင္ေနတာကုိေတာ့ ပုိႏွစ္ၿခဳိက္မိတာအမွန္ပါပဲ။<br /><br />မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တဂ္ထားတဲ့ ညီမေလးေဇာ္ ေရ ေက်နပ္ေပးပါေနာ္။ ဒီတဂ္ပုိစ့္ေလးကုိ ဆက္တဂ္ခ်င္ေပမဲ့လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးၿပီးၾကေနၿပီး။ လူမႈက်င့္ဝတ္မွာပါတဲ့ မိတ္ေဆြက်င့္ဝတ္ေလး ကုိ ကြ်န္ေတာ္အခု ၿပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ခ်ေရးၾကည့္မိပါေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color:#009900;">ေပးကမ္း ခ်ီးၿမွင့္ ၊ ကုိယ္ႏွင့္ ယွဥ္ထား<br />စီးပြားေဆာင္ရြက္ ၊ ႏႈတ္ၿမြတ္ ခ်ိဳသာ<br />သစၥာ မွန္ေစ ၊ ဝတ္ငါးေထြ က်င့္ေလ မိတ္သဟာ</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-340720946355452111?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-31286964664073570092009-06-11T16:45:00.016+08:002009-06-15T23:45:22.067+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SjDUkSf2rmI/AAAAAAAAAQA/L3S6QhrIRfQ/s1600-h/Ogio-Backpack_Bags.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 170px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SjDUkSf2rmI/AAAAAAAAAQA/L3S6QhrIRfQ/s320/Ogio-Backpack_Bags.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346006477594603106" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">အေပၚယံ အေရာင္ေတြ အဆင္ေတြက ရာသီဥတု အေၿပာင္းအလဲေၾကာင့္ သူ ့ ကုိ လူေတြ ေၿပာင္းလဲၿပစ္ ခဲ့ၾကသလုိမ်ိဳး သူ ့ရဲ ့အတြင္းသေဘာကုိ က်ေတာ့ အသက္အရြယ္ အပုိင္းအၿခား ႏွင့္ အေၿခအေန ေတြက ေၿပာင္းလဲ လုိက္ၾကတယ္။ ေၿပာင္းလဲမႈႏွင့္အတူ ေလးနက္ၿခင္းေတြ ပါဝင္လာတဲ့ သူ့ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါတစ္ေလ ၿပစ္ခ်ခ်င္ ခဲ့သလုိ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း မက္မက္ေမာေမာ တြယ္တာေနမိခဲ့ေတာ့တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br />ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘဝတုန္းက သူဟာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ထုတ္ပုိးသယ္ေဆာင္ေပးလုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူရင္ဆုိင္ၿဖတ္သန္း ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ လမ္းညႊန္ၿပသေပးမဲ့ ဆရာဆရာမ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ မိဘအသုိက္အၿမဳံ ၊ ၿမဴးထူးခုန္ေပါက္ေဖာ္ ခ်စ္စရာသူငယ္ခ်င္းေလးေတြေၾကာင့္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ အၿဖဴအစိမ္း ဘဝ ေလး ဟာ အရာရာမက္ေမာစရာေတြႏွင့္ ၿဖဴစင္ရုိးသားစြာ သူႏွင့္အတူ ကုန္လြန္ၿပီးေၿမာက္ခဲ့တယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ရဲ ့ဆုံမွတ္ ဝါသနာပါရာ လမ္းစအထိ သူလုိက္ပါပုိ ့ေဆာင္ခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူနဲ ့ အခုိက္အတန္ ့ေလး ေဝးကြာခဲ့တယ္။<br /><br /><br />ေနာက္ေတာ့ ယုံၾကည္မႈ ခပ္ပါးပါးေလးထုပ္ပုိးၿပီး ထည္ဝါခံ့ညားတဲ့ ေက်ာင္းပရဝဏ္ထဲကုိ ေၿခခ်ၿပန္ေတာ့လည္း သူဟာ အဆင္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့အတူ မခြဲမခြာရွိေနခဲ့ၿပန္တယ္။ လက္ေတြ ့အသက္ေမြးပညာရပ္ေတြႏွင့္ က်ယ္ၿပန္ ့လွတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးပညာရပ္ေတြကုိ ေပးေဝတဲ့ တကၠသီလာမွာ ပညာႏွင့္စိတ္အဟာရ ေသာက္သုံးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြေရာ သူကအနားမွာပါပဲ။ခ်စ္ၿခင္းမ်ားႏွင့္သီတဲ့ကဗ်ာေတြ ကိႏၵရီ ကိႏၵရာအလြမ္းေတြ ေၿခြခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြရဲ ့ နင့္နင့္နဲနဲ အလြမ္းထုၾကီးကုိလည္း သူက မၿငဳိမၿငင္သယ္ခဲ့ေပးတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သလုိပဲ သူလည္း လန္းဆန္းေပါ့ပါးစြာႏွင့္ ေလမွာလြင့္ေနမွာပါပဲ။<br /><br /><br />ဒီလုိႏွင့္ နာရီလက္တံ ေၿပာင္းလဲကုန္ဆုံးသြားတာႏွင့္အတူ အေၿပာင္းအလဲ ကုိရင္ဆုိင္ၾကဖုိ ့ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ သူလည္းပါလာခဲ့ၿပန္တယ္။ အခုဆုိရင္ အလုပ္ တာဝန္ေတြ ေနရာယူလုိ ့ သူလည္း ေလးလံေနေလာက္ၿပီး။ အရင္ကလုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအရာေတြ သယ္ေဆာင္ေပးခဲ့သလုိမ်ိဳး မသြက္လက္ေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ ့ညည္းသံသဲ့သဲ့ေတာင္ၾကားမိေသးတယ္။ ဒါက “လူ ့ဘဝ ဝင္ကာစ တံခါးေပါက္ပဲ ရွိေသးတယ္”လုိ ့ကြ်န္ေတာ္က ခပ္တုိးတုိး အားေပးမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေရာ မိဘေအးရိပ္ၿမဳံနဲ ့ ေဝးကြာ ၊ တုိင္ပင္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြမဲ့တဲ့ ဒီေနရာမွာ အားငယ္ေနလုိ ့ ၿဖစ္ပါ့မလား။ အရႈံးေတြကုိ လက္ကမ္းဖုိ ့မွ ကြ်န္ေတာ္က သတၱိ မရွိဘူးဆုိရင္ ၊ လာမဲ့မနက္ၿဖန္ေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းနဲ ့ထုဆစ္မဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မူပုိင္ အိမ္ေလးရုပ္လုံးေပၚဖုိ ့ဆုိရင္ သူ ဆုိတဲ့ ပခုံးထက္မွာ အၿမဲေနရာယူခဲ့တဲ့ အေဖာ္မြန္လြယ္အိတ္ေလး ကုိလြယ္ ကြ်န္ေတာ္ တုိက္ပြဲဝင္ဆင္ႏႊဲရအုံးမယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-3128696466407357009?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-53063435300460078782009-06-02T17:58:00.010+08:002009-06-16T00:00:12.592+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SiT4zb4MV6I/AAAAAAAAAP4/Ebb6xkrnyJM/s1600-h/8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 290px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SiT4zb4MV6I/AAAAAAAAAP4/Ebb6xkrnyJM/s320/8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342668620508714914" border="0" />(ပုံကုိ www.google.com မွ ရရွိသည္။) </a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ပတ္ဝန္းက်င္မွာ “ငါ ေၿမးခ်ီခ်င္ေနပါၿပီးေတာ္” ဆုိတဲ့ အဘြားအုိတုိ ့ရဲ ့ပူဆာသံ၊ “ဂုိး…...ဂုိး” ဆုိၿပီး ေၿမးႏွင့္အတူ ေဆာ့ေနတတ္တဲ့ အဘုိးအုိေတြရဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ၿမင္ကြင္းေလးေတြကုိ ၾကားရၿမင္ရတုိင္းကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ “ဂရမ္းမား ဂရမ္းဖား” တုိ ့ကုိ သတိရမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေၿမးဦး ဆုိေတာ့ သူတုိ ့ရဲ ့ အခ်စ္ကုိ တစ္ၿပဳံၾကီး ရခဲ့သလုိ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူတုိ ့ ကုိ သံေယာဇဥ္ ၾကီးပါတယ္။ “သားအခ်စ္ ေၿမးအႏွစ္”တဲ့ မဟုတ္ဘူး လား။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ ့ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးေနလာခဲ့ေတာ့ သူတုိ ့ရဲ ့ပုံရိပ္ေတြ မ်က္စိထဲ တၿဖတ္ၿဖတ္ ၿမင္ေယာင္မိတယ္။<br /><br />(၁)ဘုိးစီ<br />ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ အေမ ဘက္က အဘုိးစီ အေၾကာင္း အရင္ေၿပာၿပမယ္ ။ သူက ၾကဳံတုိင္းရြာက သူၾကီးဘစီေတာ့ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ေခတ္တုန္းက “အုတ္ကထ” ေပါ့ ။ ေနာက္ၿပီး အဘုိးက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆင္း ပီပီ သားသမီး ေၿမးေတြ စုၿပီး ဆုံတုိင္း ဆုံးမစကားတရားေဟာေလ့ရွိတရ္။ တရားေတာ့ အေဟာေကာင္း အေၿပာေကာင္းပဲဗ်ိဳ ့။ ေနာက္မွ အဖြားဆီသိရတာက အဘုိးက တရားၾကီးပဲ ေဟာလုိ ့ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူလူပ်ိဳတုန္းက အေၿပာေကာင္းေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ ဝုိင္းဝုိင္းလည္တယ္တဲ့ေလ။ ဝမ္းနည္းဖုိ ့ေကာင္းေလစြ။ ကြ်န္ေတာ့္ အဖုိးေၿခရာ နည္းနည္းမွ မလုိက္မွီခဲ့ဘူး။ ဟြန္း :)<br />အဘုိးက ေၿမးေတြႏွင့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတတ္တယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာင္မွ အိမ္က ရြာပါက်ဲရုိး(ခ)ေထာ္လာဂ်ီေလးကုိ ထုတ္ၿပီး သားသမီးေၿမးေတြႏွင့္ အတူခ်ီတက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားရင္ ေမာင္ႏွမေတြႏွင့္ ထမင္းဟင္း လက္ဆုံစားၿပီးေဆာ့ရလုိ ့ေပ်ာ္ခဲ့သလုိ အဘုိးေခၚလုိ ့ တရားနာရတာေၾကာင့္ ဘာသာေရးအသိႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး အဘုိးက လယ္ယာၿခံေၿမ ကုိယ္တုိင္ပါရမွ ေက်နပ္ေတာ့ လယ္ထဲ ၿခံထဲ အခုထိ ဆင္းတုန္း ပဲဗ် ။ အားလုံးက ဝုိင္းတားေပမဲ့ စက္ဘီး တစ္စီးႏွင့္ ခုိးခုိးထြက္တာ။ အခုေတာင္ သူက ဆုိင္ကယ္သင္ေပးပါ တဲ့ ေလ။ ေနာက္မွသိတာက သူ ့သူငယ္ခ်င္း အဖုိးၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ အားက်လုိ ့တဲ့။ မ်က္စိလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး အဲဒါေတာင္သူက ။ လူၾကီးေတြ ဆုိးရင္ေတာ့ ဘယ္ေၿပာလုိ ့ ရမလဲေနာ္ :)<br /><br />(၂)ဖြားထားခင္<br />အဘြားက ရုိးရုိးေအးေအးေလးႏွင့္ ခ်စ္ဖုိ ့အရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာ အေဖ ရုိက္ရင္ အဖြားဆီ ေၿပးတယ္။ အေမဆူရင္လည္း အဖြားဆီေရာက္တယ္။ အဖြားေပါင္ေပၚ အိပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ငုိငုိေၿပာတဲ့ စကားကုိ ၿပဳံးၿပီး နားေထာင္တတ္တရ္။ အဲဒီတုန္းက အဖြားဟာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ သူရဲေကာင္းၾကီးေပါ့။ ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ အဖြားက နည္းနည္းေတာ့ ကပ္စီးနည္းတာလား စည္းစနစ္က်တာလားေတာ့ မသိဘူး။သူက “အိမ္ေနာက္မွာ ေစ်းဆုိင္တည္” စကားအတုိင္းပဲ အိမ္ေနာက္ ေၿမကြက္လပ္မွာ စုိက္ထားပ်ိဳးထားတဲ့ သစ္သီး ဝလံေတြ ဟင္းသီးဟင္းရႊက္ေတြႏွင့္တင္ ေစ်းထဲကုိသြားစရာမလုိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ တစ္ေန ့ လုံးတကုတ္ကုတ္နဲ ့အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဖြားဆီသြားရင္း ကူရင္းနဲ ့ စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္တာ ဝါသနာ ပါလာေတာ့တယ္။<br /><br />(၃)ဖုိးလုံး<br />ကြ်န္ေတာ့္ အေဖ ဘက္က အဖုိးေပါ့။ သူက စိတ္က ခပ္တုိတုိရယ္။ လူပ်ိဳတုန္းကဆုိရင္ ဘယ္မွာရန္ပြဲၿဖစ္လဲ သြားမေမးနဲ ့ သူ ပါတယ္တဲ့။ သူ ့အမ်ိဳးေတြထိရင္ သူက တုတ္ဆြဲ ဓါးဆြဲတဲ့အထိ ဆုိးတယ္တဲ့ေလ။ အိမ္ေထာင္ က်ေတာ့မွ အဖြား ထိန္းႏုိင္လုိ ့ ေၿခၿငိမ္သြားတယ္လုိ ့ေၿပာတာပဲ :):) ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါ အၿပင္မွာရန္ၿဖစ္ေတာ့ ၾကီးေတာ္အပ်ဳိၾကီးက “ဘမ်ိဳး ဘုိးတူ” တဲ့။ အဲဒါ အဘုိးၾကားေတာ့ “ငါ့ေၿမးပဲ ငါနဲ ့တူမွာေပါ့”တဲ့။ ဟီး အဲလုိ အားေပးတာ။<br />ငယ္ငယ္တုန္းက အဖုိးလုံး စိတ္ေကာင္းဝင္တဲ့ အခ်ိန္ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဘယ္သြားသြား ခ်ီပုိးၿပီး ေခၚသြားတတ္တရ္။ မုန္ ့စားရေတာ့ ဖုိးလုံးနားမွာပဲ ကပ္ေနတာေပါ့။ ဒါကုိ သူက ၾကြားေသးတရ္။ “င့ါေၿမးက ငါ့ကုိ<br />ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာတဲ့”။ အဟတ္<br /><br />(၄)ဖြားခ်စ္စိန္<br />အဖြားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးဘဝကတည္းက ဆုံးသြားပါၿပီး။ အဖြားက ေက်ာင္းဆရာမဆုိေတာ့ အရမ္း စည္းကမ္းၾကီးတယ္တဲ့။ အိမ္မွာ ထမင္းစားရင္ ဟင္းကသူ ့ခြဲတမ္းႏွင့္သူ ပဲ ။ ကုန္သြားရင္ မရေတာ့ဘူး။ ဝန္ထမ္းဆုိေတာ့လည္း ရတဲ့လစာနဲ ့ေခြ်တာ တာလည္း ၿဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကုိ အခုထိ က်င့္သုံးေနတာက ၾကီးေတာ္အပ်ိဳၾကီးဆရာမေတြေပါ့။<br /><br />“အုိးမုိင္ ဂရမ္းမား…အုိးမုိင္ ဂရမ္းဖား တုိ ့” အေၾကာင္းကုိ မၿပင္မွာမေၿပာၿဖစ္သမွ် ဘေလာ့မွာ ေရးလုိက္ၿပီး။ တကယ္လုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ဂရမ္းမား တုိ ့ဂရမ္းဖားတုိ ့ ဘေလာ့ကင္းလုပ္လုိ ့ေတြ ့သြားရင္ ဒီတဂ္ပုိစ့္ေလးကုိ တဂ္တဲ့ အမ <a href="http://myayayhlyin.blogspot.com/">ၿမေရလ်ဥ္ </a>ပဲေနာ္။ :) :) :)<br /><br />လူတုိင္း ေနဝင္ခါနီးအခ်ိန္ဆုိတဲ့ အရြယ္ကုိ တစ္ေန ့ေတာ့ေရာက္ၾကမွာပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကုိယ့္ေၿမးေလး ေတြနဲ ့ စကားေတြ ေၿပာရင္း အထီးက်န္ခ်ိန္ကေလးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေက်ာ္ၿဖတ္ ခ်င္ၾကမွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ဘူး ဆုိရင္ ေၿမးေလးေတြရဲ ့ အကူအညီနဲ ့ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ ခ်င္ၾက မွာပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့လည္း မိဘေတြလုိပဲ သူတုိ ့ကုိ ေဖးမေစာင့္ေရွာက္ၾကစုိ ့ေနာ္။<br /><br />တဂ္ပုိစ့္ဆုိတဲ့အတုိင္း လက္ဆင့္ကမ္းရမဲ့ တာဝန္ေလးရွိၿပန္ေလေတာ့ <a href="http://www.desertraindrops.blogspot.com/">အပ်ိဳၾကီးမမ</a> ၊ <a href="http://www.phoesein.blogspot.com/">ဘၾကီးေတာ္</a> ၊<a href="http://latlatzaw.blogspot.com/"> ညီေဇာ္ </a>ႏွင့္<a href="http://nwaynaychi.blogspot.com/">ေႏြးေနၿခည္</a> တုိ ့ေရ................<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5306343530046007878?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-59365439571474116222009-05-29T12:02:00.005+08:002009-05-29T13:16:27.134+08:00ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေမာ္လၿမဳိင္ဂ်ီတီစီတက္တုန္းက “ႏုိင္ငံၿခားဆုိ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားဘူးကြ” လုိ ့ အယူနည္း<br /><br /> နည္းစြဲ အေဆာင္အတူေန သူငယ္ခ်င္းလုိေပါင္းတဲ့ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္ဗ်။<br /><br />သူက ႏုိင္ငံၿခားကုိ လုံးဝ အ ထင္ မၾကီးသူ ၿဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အေဆာင္သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကေက်ာင္း<br /><br />ၿပီးရင္ ႏုိင္ငံၿခားလစ္မယ္ ဆုိၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့တက္ၾကြေနသူေတြ။ေဘာလုံးပြဲၾကည့္ရင္လည္း ကြ်န္<br /><br />ေတာ္တုိ ့က မန္ယူဆုိရင္ သူက အၿခားအသင္းတစ္ဖက္ကုိ အားေပးသူ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ လူငယ္ပီပီ ကြ်န္<br /><br />ေတာ္တုိ ့က ညေနခင္းခ်ိန္ ေတာင္ေပၚတန္းမွာ ဆုိင္ကယ္လုိက္ပတ္စီးတာကုိသေဘာက်တတ္ေပမဲ့ သူက<br /><br />ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ႏွင့္ အေဆာင္မွာ က်န္ခဲ့သူ။<br /><br />ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆန္ ့က်င္ဘက္ေတြ ၿဖစ္ေနေပမဲ့ သူက စိတ္ရင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတစ္<br /><br />ေလတစ္ေဆာင္လုံးအတြက္ တနဂၤေႏြေန ့ေတြမွာ သူကုိယ္တုိင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ လုပ္ေကြ်း<br /><br />တတ္ေသးတယ္။ ပုိက္ဆံလုိလုိ ့ရွိရင္ သူ ့ဆီမွာ ဝင္ဆြဲလုိ ့လည္းရပါေသးသည္(အဟဲ)<br /><br />သူ ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့က အတန္းႏွစ္တန္းကြာပါတယ္။သူကေက်ာင္းတက္ရင္း ဆယ္တန္းဂုိက္လည္းလုိက္<br /><br />ၿပေသးတရ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူက ဂုိက္ဆရာ စတုိင္ကုိ အေဆာင္အထိသယ္လာတတ္ၿပီး အေဆာင္က <br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္ လုံးကုိ “မိဘပုိက္ဆံႏွင့္ ေက်ာင္းတက္တာထက္ ကုိယ့္လုပ္အားႏွင့္ကုိယ္ ေက်ာင္း<br /><br /> တက္ တာ ပုိဂုဏ္ရွိတယ္ကြ” လုိ ့ ေတာ့ကီ ေၿခြတတ္ေသးတယ္။ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြက“ဟုတ္ကဲ့<br /><br />ပါ ကုိမွန္ၾကီး” လုိ ့ ရြဲ ့တဲ့တဲ့ေၿပာတုိင္း သူက ေက်နပ္ၿပီး ၿပဳံးေနတတ္ေသးတယ္။ (ကြ်န္ေတာ္အပါဝင္ သူငယ္<br /><br />ခ်င္းေတြအားလုံးက အရမ္းဆုိးလုိ ့လည္း ပါတာေပါ့)<br /><br />ကုိမွန္ၾကီး နာမည္တြင္ပုံက ဒီလုိၿဖစ္ေၾကာင္းပါ။<br /><br />သူ ့နာမည္အရင္းမွာ ကုိထြန္းလင္း ၿဖစ္ၿပီး သူေၿပာတာ မွန္တယ္ လုိ ့ေထာက္ခံမွ ေက်နပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ <br /><br />နာမည္အရင္းေပ်ာက္ၿပီး “ကုိမွန္ၾကီး” ဟု အေဆာင္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကင္းပြန္းတပ္ေပးခဲ့သည္။ <br /><br />ဒီနာမည္ေခၚတုိင္း သူလုံးဝ စိတ္မဆုိးခဲ့ပါ။ “အမွန္တရား ႏွင့္ လူ ၿဖစ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္ရွိသလဲကြာ” <br /><br />ဟု ကြ်န္ေတာ္တုိ ့လုိက္မမွီတဲ့ အေတြးႏွင့္ၿပန္ေၿပာတတ္ေသးသည္။ <br /><br />အရာရာတိုင္းသည္ အၿမဲတမ္းေၿပာင္းလဲေနတတ္သည္။ မ်ဥ္းၿပဳိင္လုိ ေၿဖာင့္မတ္ေနတဲ့ ကုိမွန္ၾကီး၏ သာ<br /><br />မာန္ဘဝေလးကုိ ေကြ ့ေကာက္ေစႏုိင္သည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆုံၿပီးေနာက္မွာေပါ့။ေကာင္မ<br /><br />ေလးက ပထမႏွစ္တက္ခါစ ဂ်ဳနီယာမေလးၿဖစ္ၿပီး စာေတာ္တဲ့ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ ကုိမွန္ၾကီး ဆီမွာ စာလာေမး<br /><br />ရာမွ စတင္ၿပီး တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ ခ်စ္ၾကဳိးသြယ္ခဲ့ၾကသည္။ <br /><br />အရင္က ကုိမွန္ၾကီး သည္ ေရေမႊးမသုံး တတ္ခဲ့ေသာ္ လည္း အခု ကုိမွန္ၾကီး က အၿပင္ထြက္ရင္ ေရေမႊးကုိ<br /><br />ပုလင္းဝက္ကုန္ေအာင္ ၿဖန္းတတ္ေလၿပီး။ညေနပုိင္း အၿပင္မထြက္တတ္တဲ့ ကုိမွန္ၾကီး သည္ အခုေကာင္မ<br /><br />ေလးႏွင့္အတူ သံလြင္ၿမစ္ကမ္း မွာ ေလညင္းခံထြက္တတ္ေနၿပီး။ <br /><br />အေဆာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကုိမွန္ၾကီး ကုိ စတဲ့အခါမွာ “အခ်စ္ဆုိတာ အရာရာတုိင္းကုိ ေၿပာင္းလဲေစ<br /><br />ႏုိင္တယ္ကြ” လုိ ့ ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးၿပန္ေၿပာတတ္ေလသည္။အခုမွ စခ်စ္ဖူးသည့္ အရူးအမူး ကုိမွန္ၾကီး ေက်ာင္းၿပီး<br /><br />တဲ့အထိ အရာရာအားလုံးအဆင္ေၿပခဲ့ပါသည္။ <br /><br />ဒီလုိ နဲ ့ ကုိမွန္ၾကီး ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ႏွင့္ ေဝးကြာသြားခဲ့သည္။ အဆက္အသြယ္လည္း <br /><br />မရွိေတာ့ ကုိမွန္ၾကီး အေၾကာင္းနည္းနည္းေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ၿဖစ္သြားခဲ့သည္။<br /><br />ေလးႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ကုိမွန္ၾကီး ကုိ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေနရာမွာ ရုတ္တရက္ေတြ ့လုိက္ေတာ့ <br /><br />ဝမ္းသာတာေရာ အ့ံၾသတာေရာ ၿဖစ္မိသည္။ “ႏုိင္ငံၿခားကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားဘူးကြ” လုိ ့ေၾကြးေၾကာ္ထား<br /><br />ေသာ ကုိမွန္ၾကီးကုိ ႏုိင္ငံၿခားမွာေတြ ့ရသည္။ ကုိမွန္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ တည္ၿငိမ္စြာႏွင့္ ၿပဳံးၿပီး <br /><br />“မင္းအံ့ၾသ ေနလား” <br /><br />“ဟုတ္တယ္ ကုိမွန္ၾကီး”<br /><br />“ေအး ငါက ေက်ာင္းမွာ ဆရာပဲ ၿပန္လုပ္ဖုိ ့ၾကဳိးစားေတာ့ ဟန္သီ က ခြင့္မၿပဳဘူးေလ။ ဘာၿဖစ္လုိ ့လဲဆုိ<br /><br />ေတာ့ငါ ႏွင့္ သူနဲ ့က စာသင္ရင္း ေတြ ့ဆုံခဲ့တာကုိး။။။သူက ဒါကုိ စုိးရိမ္ေနတာေလ။ ငါစာသင္ရင္ အၿပင္<br /><br />မွာေရာ လစာေရာ ဆုိရင္ လုံလုံေလာက္ေလာက္သုံးႏုိင္တယ္ကြာ။ ဒါကုိ သူက ေပးမလုပ္ေတာ့ ငါ့ရပ္တည္<br /><br />ေရးအတြက္ အဆင္မေၿပေတာ့ဘူး။ ရန္ကုန္မွာပဲ ရုန္းကန္ၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္။ ကံၾကမာ မ်က္ႏွာသာ မေပး<br /><br />ခဲ့ဘူး။ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါမုန္းတဲ့ ႏုိင္ငံၿခားကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။”<br /><br />“အခ်စ္က အရာရာကုိ ေၿပာင္းလဲေစႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့ စကားကုိ ကုိမွန္ၾကီး ေၿပာဖူးခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား”<br /><br />“ေအးေပါ့ကြာ ဒါဟာ အမွန္တရားပဲ” <br /><br />ႏွစ္ေယာက္သား ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာသံေတြ ေလႏွင့္အတူ လြင့္ပ်ံသြားခဲ့သည္။ သင္တုိ ့ေရာအခ်စ္<br /><br />ေၾကာင့္ပဲ ေၿပာင္းလဲခဲ့ဖူးပါသလားးးးးးးးးးး။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/><br />သူငယ္ခ်င္းအစ္ကုိၾကီး ကုိထြန္းလင္းႏွင့္ အေဆာင္သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကုိ သတိရအမွတ္တရေရးဖြဲ ့သည္။(အဟဲ)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-5936543957147411622?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-25746305119116112152009-05-26T10:05:00.006+08:002009-05-26T10:20:51.587+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShtQTwU-cRI/AAAAAAAAAPk/ZUp-nxxJsSk/s1600-h/Magdeburg_52.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShtQTwU-cRI/AAAAAAAAAPk/ZUp-nxxJsSk/s320/Magdeburg_52.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339950083498471698" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShtQTtc_oNI/AAAAAAAAAPc/RqOQ6o9nSBo/s1600-h/2185121400_ccbd6cabc1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShtQTtc_oNI/AAAAAAAAAPc/RqOQ6o9nSBo/s320/2185121400_ccbd6cabc1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339950082726797522" /></a><br /><br />ပုံေလးၾကည့္ၿပီး တမူထူးေနတဲ့ တံတားေလးတစ္စင္းကုိေတြ ့ရမွာပါ။ တံတားေပၚမွာ ၿမစ္ငယ္ေလးေဖါက္ၿပီး<br /><br />သေဘာၤေလးေတြ သြားလာေနၾကတာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ထူးထူးဆန္းဆန္းရယ္ပါ။ <br /><br />အဲဒီတံတားကေတာ့ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံက ေရတံတားေလးပါ။ ဒီတံတား ေလးကုိ 1997-2003 အထိ ေၿခာက္ႏွစ္<br /><br />တာ တည္ေဆာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ယူရုိ 500 မီလီယံ သုံးစြဲခဲ့ရတယ္လုိ ့ဆုိပါတယ္။ အေရွ ့ဂ်ာမနီ ႏွင့္ အေနာက္<br /><br />ဂ်ာမနီ ၾကားမွာ ရွိတဲ့ Elbe ၿမစ္ကုိ ၿဖတ္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားပါတရ္။ <br /><br />ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဘာလင္ၿမဳိ ့နားမွာရွိတဲ့ Magdeburg ၿမဳိ ့မွာရွိတာပါ။ ဒီတံတားဟာ ကုန္းေပၚမွာ 690 m ႏွင့္ ေရ<br /><br />ေပၚမွာ 228 m ရွိပါတယ္။ အက်ယ္ကေတာ့ 34 m ရွိပါတယ္။<br /><br />ဒီတံတားေလးကုိ သိဖူးခဲ့ၿပီးရင္ေတာ့ ေဆာ္ရီးေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆားခ်က္တယ္လုိ ့ပဲ ဆုိပါရေစေတာ့။။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2574630511911611215?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-68801898092039102692009-05-22T17:54:00.005+08:002009-05-22T18:01:33.583+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShZ2vL5ZcBI/AAAAAAAAAPE/fbbdOFjaC0o/s1600-h/200772715312812660.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ShZ2vL5ZcBI/AAAAAAAAAPE/fbbdOFjaC0o/s320/200772715312812660.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338584961313763346" /></a><br /><br />ဆယ္တန္းေၿဖၿပီး ရန္ကုန္မွာသင္တန္းတက္တုန္းက ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္း အဆြယ္ေကာင္း<br /><br />တာနဲ ့ လွည္းကူး ကုိ သြားလည္ၿဖစ္ပုံပါ။ လွည္းကူးကုိ မေရာက္ဖူးေတာ့ တစ္လမ္းလုံး <br /><br />ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ ့တစ္လမ္းလုံး မတ္တတ္ေလးရပ္ၿပီး လုိင္းကားေလး တြယ္စီးလုိ ့ေပါ့။။။<br /><br />“မေရာက္ေသးဘူးလားကြာ” ကြ်န္ေတာ္ေမးတုိင္း“ေရာက္ေတာ့မွာပါကြ”ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္း<br /><br />ၿပန္ေၿဖတာလည္း အခြန္းေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး။။။ အဲဒီလုိနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ေမးတဲ့ အခြန္းတစ္<br /><br />ေထာင္ၿပည့္ခါနီးမွာ လွည္းကူးဂိတ္ဆုံးကုိ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ကားေလးရပ္တာနဲ ့ လူ<br /><br />အုပ္ၾကားတုိးၿပီး ဆင္းေတာ့ ဖိနပ္ေလးတစ္ဖက္ ဘယ္သူနင္းလုိက္သလဲ မသိဘူး တိကနဲ <br /><br />ၿပတ္သြားပါ ေလေရာပဲဗ်ာ။။။။ အဲဒီမွာ စၿပီး ကံဆုိးတာပဲ အဟင့္ း) သူငယ္ခ်င္းက ဖိနပ္အ<br /><br />သစ္ဝယ္ဖုိ ့ အနီးအနားမွာ ဖိနပ္ဆုိင္ ရွာၾကည့္ေတာ့ မေတြ ့တာ နဲ ့ “မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီးကြာ <br /><br />မနက္ၿဖန္က်မွပဲ ရွာဝယ္ၾကတာေပါ့။” “အုိေကေပါ့ ကုိယ့္ကုိ ဘယ္သူမွ သိတာလည္း<br /><br />မဟုတ္ ရွက္စရာမရွိ” ဆုိၿပီး ဖိနပ္မပါဘဲနဲ ့ လွည္းကူးထဲကရပ္ကြက္တစ္ခုထဲကုိ ေၿခဖလာ<br /><br />ႏွင့္ ဒုိးခဲ့တာေပါ့။ လမ္းမွာ သတိထားမိတဲ့သူက ၿပဳံးသြားၾကတယ္ တစ္ခ်ိဳ ့ၾကေတာ့ ဟဲဟဲ <br /><br />ဆုိၿပီး လုပ္သြားတယ္။ ကုိယ္က ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ နဂုိကတည္းက ရွက္ေၾကာၿဖတ္<br /><br />ထားၿပီးသား(အဟြတ္)<br /><br /><br />ဒီလုိနဲ သူငယ္ခ်င္းအမ်ိဳးအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္မပါနဲ ့ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အထူး<br /><br />အဆန္း သတၱဝါအလား ဝုိင္းၾကည့္ၾကေတာ့မွ ရွက္ေၾကာၿပန္ဆက္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ ့။ <br /><br />“အဟဲ ဒါက ဒီလုိရွိပါတယ္။ ကားေပၚက အဆင္း မွာ သူမ်ားတက္နင္းသြားလုိ ့ပါဗ်ာ” <br /><br />ဆုိၿပီး ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးခဲ့တာေပါ့။ စိတ္ေကာင္းပုံရတဲ့ အေမၾကီး(အဖြားကုိ အေမၾကီး လုိ ့ သူငယ္<br /><br />ခ်င္းကေခၚလုိ ့)က တစ္ေလာက အေဖၾကီးအတြက္ ဝယ္ထားတဲ့ ဆင္ၾကယ္တံဆိပ္ရာ<br /><br />ဘာဖိနပ္တစ္ရံရွိတယ္။။။ အဲဒါ ေလး ေလာေလာဆယ္စီးထားလုိက္ပါဆုိေတာ့ ၿငင္းလုိ <br /><br />့လည္းမေကာင္း ၿငင္းၿပန္ရင္လည္း စီးစရာမရွိဆုိေတာ့ လက္ခံလုိက္တာေပါ့။။။<br /><br />(သူမ်ားအိမ္သြားလည္တာ အဲဒီလုိ ၿပသနာေပးတာ……)<br /><br /><br />ဖိနပ္ၿပသနာေအးသြားေတာ့ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီး ထမင္းစားၾကတယ္။အေဝးၾကီး ကားတြယ္စီးလာ<br /><br />တာေလး ခရီးပန္းတာေလးကုိ အေၾကာင္းၿပၿပီး ထမင္းတီးလုိက္တာ ႏွစ္ပန္းကန္ေမာက္<br /><br />ေမာက္ က ခဏေလးပဲ။။။ (အဲဒီလုိ ဧည့္သည္မ်ိဳး ) <br /><br /><br />ခဏေနက်ေတာ့ အေမၾကီးက “ဒီညလွည္းကူးလမ္းမၾကီးမွာ စတိတ္ရႈိးရွိတယ္ သြားၾကည့္<br /><br />ၾကအုံး” …..သူငယ္ခ်င္းက “ဘယ္လုိလဲ” ဆုိၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေမးေတာ့ နဂုိကတည္းက <br /><br />ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္တဲ့ေကာင္မဟုတ္လား “အုိေက ဂုိးတာေပါ့” ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးစီးၿပီး <br /><br />ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းထိပ္ထြက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမေပၚထြက္ေတာ့မွပဲ စတိတ္ရႈိးကုိ သြား<br /><br />ေနၾကတဲ့ စက္ဘီးေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြ ေထာ္လဂ်ီေတြ အၿပည့္။ ေထာ္လဂ်ီ လာရင္ ဟြန္းတီး<br /><br />စရာမလုိပဲ အေဝးကတည္းက “ထြတ္ ထြတ္…ထြတ္” အသံၾကားကတည္းက လူကေဘးယာ<br /><br />ရွဲေနၿပီးသား။ ဆုိင္ကယ္ စက္ဘီးေတြကလည္း လမ္းေသးေသးထဲမွာပဲ ေထာလာဂ်ီကုိ မရမ<br /><br />က ေက်ာ္ခြေနၾကေသးတယ္ (စူပါမင္းကြ) <br /><br /><br />ဒီလုိနဲ ့ႏွစ္ေယာက္သား ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ႏွင့္ စတိတ္ရႈိးေရာက္သြားပါေရာလား။ ေရာက္ေတာ့<br /><br />့ စတိတ္ရႈိးက စေနၿပီး။ စတိတ္ရႈိးစင္ႏွစ္ဖက္မွာ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ နဲ ့ဆုိေတာ့ အခုမွ ေရာက္တဲ့ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ ဘယ္ၿမင္ပါ့မလဲ။ အဲဒီေတာ့ လြတ္တဲ့ ေနရာေလး ဝင္တုိးအုံးမေလ ဆုိၿပီးေတာ့ <br /><br />“ဟုိဖက္ တုိးလုိက္ ဒီဖက္ တုိးလုိက္ တုိးရင္းနဲ ့ကလုိက္” လုပ္ရင္းနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ<br /><br />လူကြဲသြားပါေလရာ။။။ကြ်န္ေတာ့္ခဗ်ာ ရြာပတ္ၿပီး ။ ၿပန္ရမဲ့ လမ္းလည္း မႈန္ဝါးဝါး သိပ္မမွတ္မိ။<br /><br /> သူငယ္ခ်င္းကုိ ရွာမွ ၿဖစ္မယ္ေလ ဆုိေတာ့ လူအုပ္ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်ားလုိက္တဲ့ ပြဲေစ်း <br /><br />လွည့္တဲ့လူေတြရယ္ ခုန္ဆြခုန္ဆြကေနၾကသူေတြရယ္ ကုိ ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ကေတာက္<br /><br /> ကေတာက္ က်ခ်င္တယ္။ နာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ခ်က္ ထုိးေနၿပီး။ အိမ္ကုိ မွန္းၿပီး ၿပန္တာပဲ<br /><br />ေကာင္းပါတယ္ေလ။ လၿပည့္ညမုိ ့လုိ ့ေတာ္ေသးတယ္။ လမ္းမွာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ <br /><br />ေတြ ့ေတာ့လည္း မူးၿပီး လဲေနသူေတြခ်ည္းပဲ။ တၿဖည္းၿဖည္း စတိတ္ရႈိးနဲ ့ေဝးလာတာနဲ ့ တၿဖည္း<br /><br />ၿဖည္းတိတ္ဆိတ္လာတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ အိမ္မည္းမည္းၾကီးေတြက ေခ်ာက္ေခ်ာက္ၿခားၿခား။<br /><br /> ဒီအခ်ိန္မွ အိမ္မွားၿပီး ေအာ္ေခၚမိရင္လည္း ဝုိင္းဆဲၾကမွာအမွန္ပဲ။ ၿပန္စဥ္းစားစမ္းဆုိေတာ့ ထြက္လာ<br /><br />တုန္းက ၿခံဝမွာ သရက္ပင္ကုိ မွတ္မိသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ ့အိမ္ေတြ တစ္အိမ္ၿပီး တစ္အိမ္ ၾကည့္ရင္း<br /><br /> ၿခံဝမွာ သရက္ပင္နဲ ့အိမ္ကုိ ေတြ ့ေတာ့ ဝမ္းသာ(နည္း)ပက္လက္ႏွင့္ လူက ႏုံးေနၿပီး(အဟူး) <br /><br /><br />“ေဒါက္ ေဒါက္”<br /><br />“ေဒါက္ ေဒါက္”<br /><br />“ဘယ္သူလဲ”<br /><br />“ကြ်န္ေတာ္ ညီေဇာ္နဲ ့ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ”<br /><br />“ညီေဇာ္ေရာ”<br /><br />“ညီေဇာ္ နဲ ့ လူစုကြဲသြားတာ”<br /><br />“ဟုတ္ပါ့မလား ညီေဇာ္ ႏွင့္ သူ ့သူငယ္ခ်င္း အတူတူသြားတာေလ”ဆုိၿပီး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။<br /><br />အခ်ိန္မေတာ္ဆုိေတာ့ အေမၾကီးလည္း တံခါးဖြင့္ဖုိ ့ခ်ီတုန္ခ်တုန္ၿဖစ္ေနပုံပင္။<br /><br /> “ဟုတ္ပါတယ္ အေမၾကီးရာ”(သနားစဖြယ္ေသာ အသံႏွင့္)<br /><br />စဥ္းစားစမ္း စဥ္းစားစမ္း ဘယ္လုိလုပ္ယုံေအာင္ လုပ္ရမွာပါလိမ့္ <br /><br />“ေၾသာ္ အေမၾကီး ကန္ေတာ့ေနာ္ တကယ္ကန္ေတာ့ေနာ္<br /><br />အေမၾကီး ယုံေအာင္ “ဒီမွာ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္” ဆုိၿပီး တံခါးေအာက္မွာ ထုိးထဲ့လုိက္တယ္”<br /><br />အဲဒါမွပဲ တံခါးဖြင့္ေပးေတာ့တယ္။(ဟူးးးးးးးးအခုမွပဲ သက္ၿပင္းေလးခ်လုိက္ ေတာ့တယ္)<br /><br /><br />အေမၾကီးငယ္ငယ္တုန္းက ညအခ်ိန္မေတာ္ သူတုိ ့အိမ္ ဓါးၿပတုိက္ခံရဖူးေတာ့ စိတ္စြဲေနေၾကာင္းကုိ<br /><br /> ေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းကေနတဆင့္သိခဲ့ရတယ္။ ေၾသာ္ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ သက္ေသရွိလုိ ့ပဲ အၿပင္မွာ မုိး<br /><br />မလင္းခဲ့ရတာ။။။။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/>ဒီပုိစ့္ေလးေရးေတာ့သူငယ္ခ်င္းညီေဇာ္ႏွင့္အေမၾကီးကုိသတိတရမိပါသည္။။။</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-6880189809203910269?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-75641739581028572542009-05-15T09:24:00.003+08:002009-05-15T09:29:57.647+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgzDuQKJMbI/AAAAAAAAAO0/3Nf2tVFH6uc/s1600-h/2.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgzDuQKJMbI/AAAAAAAAAO0/3Nf2tVFH6uc/s320/2.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335854857906106802" /></a><br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္စု…တိတိက်က်ေၿပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလတုန္းက တကၠသိုလ္ေၿမမွာ<br /><br />အတူတူေက်ာင္းတက္ေဖာ္ေတြ။ အခု သူတုိ ့ အားလုံးရဲ့ တကၠသိုလ္ဆရာေဟာင္းတစ္ေယာက္ၿဖစ္သူ<br /><br />ဆရာၿမကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ ့ အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ၿပီး ခ်ီတက္ လာၾကပါေတာ့တရ္။ ဆရာၿမက တပည့္<br /><br />ေဟာင္းေတြကုိ ဝမ္းသာအားရဆီးၾကဳိၿပီး အလာပသလာပေတြေၿပာၾကတာေပါ့။ တပည့္ေတြက သူတုိ ့<br /><br />အလုပ္အကုိင္အေၿခအေန အဆုိးအေကာင္းေတြ စီကာပတ္ကုံး ရင္ဖြင့္ေနၾကရဲ ့။ အမ်ားဆုံးေၿပာၿဖစ္<br /><br />ၾကတာကေတာ့ ဘဝ ႏွင့္ အလုပ္ က ရလာတဲ့ Stress ေတြအေၾကာင္းေပါ့။။။<br /><br />ခဏေနၾကေတာ့ ဧည့္ခံတဲ့အေနနဲ ဆရာၿမက မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ဝင္သြားၿပီး ေကာ္ဖီအုိးေလး ႏွင့္ ခြက္က<br /><br />ေလးေတြ ယူလာ ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ ့ခြက္ကေလးေတြက တန္ဖုိးၾကီးေၾကြခြက္ကေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ ့<br /><br />က်ေတာ့ ပလတ္စတစ္ခြက္ကေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ ့က်ေတာ့ ဖန္ခြက္ကေလးေတြေပါ့။ ဆရာၿမက သူ <br /><br />့တပည့္ေတြကုိ “ေကာ္ဖီ ထည့္ေသာက္ၾကအုံး” လုိ ့ဆုိလုိက္တယ္။<br /><br />သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အားလုံးတစ္ေယာက္တစ္ခြက္စီ ႏွင့္ ေကာ္ဖီေသာက္လုိ ့ေပါ့။ ဆရာၿမက သူတပည့္<br /><br />ေလးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး “အားလုံးေကာ္ဖီေသာက္တာ အေကာင္းစားခြက္ကေလးေတြကုိပဲ ေရြးထားၾက<br /><br />ပါလား။ ပလစ္စတစ္ခြက္ ဖန္ခြက္ေတြကုိ ခ်န္ထားခဲ့ၾက တယ္ေပါ့။ အားလုံးက အေကာင္းစားေတြကုိ <br /><br />သေဘာေခြ ့တာ ေၾကာင့္ပဲ Stress ေတြ ၿပသနာေတြ ကုိ ေမြးဖြားေစတာ” လုိ ့ဆုိလုိက္တယ္။<br /><br />တပည့္ေတြကလည္း ဆရာၿမ ေၿပာတာ သိပ္နားမလည္ဘဲ ၿပဴးပဲၿပဴးၾကည့္ေနတယ္။ ဆရာၿမကလည္း <br /><br />ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္ ့ၿပီး စကားကုိၿပန္ဆက္တယ္.. “ဒီခြက္ကေလးေတြေၾကာင့္ ေကာ္ဖီအရသာ <br /><br />မေၿပာင္းလဲဘူးဆုိတာ သိၾကတာပဲ။ အားလုံးတကယ္လုိအပ္တာက ေကာ္ဖီ၊ ခြက္မွ မဟုတ္တာ။ ဒါေပမဲ့<br /><br />အေကာင္းဆုံး ခြက္ကေလး ေတြနဲ ့မွ ေသာက္ခ်င္တာ လူ ့မေနာေလ။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္သူ ဘာခြက္နဲ ့ <br /><br />ေသာက္ေနၾကတာလဲ အခ်င္းခ်င္း အကဲခတ္ၾကေသးတယ္”<br /><br />ဆုိပါစုိ ့ ဘဝဆုိတာ ေကာ္ဖီဆုိရင္ အလုပ္အကုိင္ ၊ ေငြ ၊ တုိက္ ႏွင့္ တန္ဖုိးၾကီးပစၥည္းေတြ အားလုံးဟာ<br /><br />ခြက္ကေလးေတြပါ။ ဘဝထဲမွာ ခြက္ကေလးေတြနဲ ့တူတဲ့ ဒီပစၥည္းေတြေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္တုိ ့ဘဝရဲ ့ အႏွစ္<br /><br />သာရ ကုိ မေၿပာင္း လဲႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ ့ လူေတြ ၾကေတာ့ တန္ဖုိးၾကီးခြက္လွလွေလးေတြ ရွာရင္းႏွင့္ပဲ<br /><br />ရေလ လုိေလ အုိတေစၦၱ ၿဖစ္ၿပီး Stress ေတြပဲပုိပုိမ်ားလာတယ္မဟုတ္လား။ ဘုရားက အားလုံးကုိ တန္း<br /><br />တူရည္တူ ဘဝရဲ ့အႏွစ္သာရ ကုိေပးထားၾကတာပဲ။ အေရာင္စုံကြဲၿပားေနတဲ့ ခြက္ကေလးေတြမွ မဟုတ္<br /><br />တာ။ ဒါေၾကာင့္ ဘဝဆုိတဲ့ ေကာ္ဖီေလးကုိ ႏွစ္သက္ရင္း ေရာင့္ရဲတတ္ပါေစ။<br /><br />ဆရာၿမေၿပာတာၿပီးသြားေပမဲ့ တပည့္ေတြကေတာ့တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ အေတြးေတြနဲ ့က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"> <br /><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/> <br />ကြ်န္ေတာ္ Life’s Coffee ကုိဖတ္ရင္းနဲ ့ရလာတဲ့အေတြးတစ္ခ်ိဳ ့နဲ ့ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာၿပန္ၾကည့္မိပါ<br /><br />တယ္။လုိအပ္ခ်က္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္သာ ၿဖစ္သည္။</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7564173958102857254?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-501266506119674562009-05-12T17:06:00.000+08:002009-05-12T17:07:51.574+08:00မငုံ တဂ္ထားတာလည္း ၾကာၿပီး။ အားနာ လွပါၿပီး။ ေရးမယ္ ေရးမယ္ လုပ္တုိင္း ေပၚေပၚလာတတ္တဲ့<br /><br />အေၾကာင္းတစ္ခုရယ္ ပ်င္းတာရယ္ေၾကာင့္ “ဒါက ဒီလုိရွိတယ္” ဆင္ေၿခနဲ ့တင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ မေကာင္း<br /><br />တဲ့ အက်င့္ဆုိးေတြ “ကုိယ့္ေပါင္ ကုိယ္လွန္ေထာင္း”လုိက္ပါတရ္။။ေၿပာရင္ေတာ့ အက်င့္ဆုိးေတြ အမ်ား<br /><br />သား။ အဲဒီအထဲမွာမွ ပါရဂူဘြဲ ့ရေလာက္တာေတြကုိ ေရြးထုတ္လုိက္ပါတရ္။ နံပါတ္စဥ္တပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္<br /><br />ရဲ ့အက်င့္ဆုိးေတြ ခ်ေရးရရင္ေတာ့<br /><br />(၁)ပ်င္းတယ္<br /><br />“မနက္ေစာေစာထရမွာလည္း ပ်င္းတရ္” “အလုပ္သြားရမွာလည္း ပ်င္းတရ္” “မုိးရြာရင္လည္း ပ်င္းတရ္” <br /><br />“ေနပူရင္လည္း ပ်င္းတရ္” “တစ္ေယာက္ထဲလည္း ပ်င္းတရ္” ………...........................................<br /><br />……………………………………………………………………………………………………........................<br /><br />တစ္ေန ့တစ္ေန ့“ပ်င္းတရ္” ဆုိတဲ့ စကားလုံး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ Daily Report ထဲမွာ မပါရင္မၿဖစ္..အဲဒီေလာက္<br /><br />္ပ်င္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူကုိ ေရာက္ေတာ့ 50% ေလွ်ာ့က်သြားေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တာ အံ့ၾသမိတရ္။ <br /><br /> ဘာေၾကာင့္လည္း ဆုိတာ သူငယ္ခ်င္းတုိ ့လည္း အသိပါပဲေလ။။။ က်န္တဲ့ 50% ကုိ ေလ်ာ့ေအာင္<br /><br /> ၾကဳိးစားဆဲပါ။<br /><br />(၂) လြတ္တယ္<br /><br />တစ္မ်ိဴးေတာ့ မထင္ပါနဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ခုခုကုိ အာရုံေရာက္သြားရင္ စိတ္နဲ ့ကုိယ္နဲ ့လြတ္သြား<br /><br />တတ္တရ္။ တစ္ခါတုန္းက တစ္လမ္းလုံးေတြးလာေတာ့ ေရွ ့က မီးပိဳင့္နီတာ မၿမင္ပဲ လမ္းၿဖတ္ကူးတာ<br /><br />ကံေကာင္းလုိ ့ ကားဘရိတ္မွီသြားတရ္။ ႏုိ ့မဟုတ္ရင္ အသက္အာမခံေၾကးမလုပ္ထားေတာ့ ႏွေၿမာစရာ။ <br /><br />ေနာက္ၿပီး ေမာ္လၿမဳိင္မွာေက်ာင္းတက္တုန္းက အတန္းထဲမွာေပါ့။ ဆရာမ စာသင္တာ စိတ္မပါေတာ့ <br /><br />အၿပင္ဘက္ကုိေငးၾကည့္ရင္း သစ္ပင္ေပၚက ငွက္ေတြ ဘာလုပ္ေနလဲ ဆုိတာ သုေတသနလုပ္ေနမိတရ္။ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္တဲ့ဘက္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတာ လုံးဝသတိမထားမိတာ အမွန္။ <br /><br />အဲဒီမွာ ဆရာမ ကြ်န္ေတာ္ ေငးတာေတြ ့သြားေတာ့ “ဟဲ့ ### နင္ ဘယ့္သူကုိ ၾကည့္တာလဲ ငါသိတရ္ေနာ္”<br /><br /> လုိ ့ေၿပာလုိက္တာ တစ္တန္းလုံး ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဝုိင္းၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးစိစိနဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္ခဗ်ာ ဗလုိင္းၾကီး အထင္<br /><br />ခံရတာပဲၾကည့္..“ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကြ်န္ေတာ္ ငွက္ပဲၾကည့္တာကုိးေနာ္” အဲဒီအက်င့္ကုိ ေၿဖာင့္အုံးမွ..<br /><br />မဟုတ္ရင္ မလြယ္….<br /><br />(၃)အစအေနာက္သန္တယ္<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ခပ္တည္တည္နဲ ့ ေနာက္တတ္တရ္။ ခြက္ထုိးခြက္လွန္ ရယ္ေအာင္ စေနာက္တတ္သလုိိ<br /><br />ဝမ္းနည္းပက္လက္ မ်က္ရည္စက္စက္ယုိေအာင္လည္း စေနာက္ ဖူးတရ္ ...လန္ ့သြားၿပီးလား ဟဲဟဲ <br /><br />ကြ်န္ေတာ္ စလုိ ့ ငုိသြားတာ ကေလးေတြပါဗ်။။။။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း စေနာက္တာ မ်ားသြား တဲ့အခါ<br /><br /> က်ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ကယ္ စိတ္ဆုိးသြားတတ္တယ္။ ၿပန္ေခ်ာ့ရတာလည္း ဖတ္ဖတ္ေမာဗ်။ အဲဒါ<br /><br />ေၾကာင့္ အခုတစ္ဝက္ေလ်ာ့ၿပီးပဲ စေတာ့တရ္။။။။<br /><br />(၄)စိတ္လည္းတုိတတ္တယ္<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ထဲ ရႈပ္ေနရင္ သူမ်ားေမးတာကုိ ၿပန္ေၿဖခ်င္မွ ေၿဖတတ္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္အၿဖစ္မ်ားလဲ<br /><br />ဆုိရင္ ရုံးကေန ၿပန္လာတဲ့အခ်ိန္ အရမ္းပင္ပန္းတဲ့အခါက်ရင္ စကားေၿပာခ်င္စိတ္မရွိပဲ လူကစိတ္တုိေနတတ္<br /><br />တရ္။ ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္သိေတာ့ ေရာက္တာနဲ ့အိပ္ရာထဲတန္းဝင္ၿပီး အိပ္ၿပစ္လုိက္တရ္။ ၿပန္ႏုိးလာတဲ့<br /><br />အခါက်ရင္ေတာ့ တစ္အိမ္လုံး ကုိယ့္အသံၾကီးပဲဗ်။။။။ ဟဲဟဲ<br /><br />(၅)မရင့္က်က္ေသးဘူး<br /><br />ေက်ာင္းလည္း ၿပီးၿပီး။ အလုပ္လည္းလုပ္ေနၿပီး။ ကြ်န္ေတာ္ အခုထိ မရင့္က်က္ေသးတာအမွန္ပဲဗ်။ တစ္ခုခု<br /><br />ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္လုိ ့ရတယ္။ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့အားနည္းခ်က္ပဲ။ စိတ္ခံစားမႈကုိ ဦးစား<br /><br />ေပးလုိ ့လားပဲ။ ဒီစိတ္ကုိေတာ့ ၿပင္ရမွာပါ။<br /><br />(၆)တဇြတ္ထုိး<br /><br />လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လုိက္ရမွ ေက်နပ္တတ္တာဆုိရင္ က်ြန္ေတာ္ တဇြတ္ထုိးသမားပဲ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက <br /><br />ခရီးတစ္ခုသြားမယ္လုိ ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခ်ိန္းထားတာ ဖ်က္ရေတာ့မယ္တဲ့။ ဘာၿဖစ္လဲဆုိတာ မေရရာဘူး။<br /><br />အုိေက ငါတစ္ေယာက္ထဲ သြားမယ္ဆုိၿပီး ေမာ္လၿမဳိင္ က်ိဳက္ခမီ ခရီးကုိ တစ္ေယာက္ထဲ လစ္ခ်သြားတာ။။။<br /><br />တစ္ေယာက္ထဲဆုိေတာ့ ပ်င္းေပမဲ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ကုိယ္လုပ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ေက်နပ္သြားတယ္။ အဲဒီ<br /><br />စိတ္က ေတြးလုိက္ရင္ မုိက္ရူးရဲဆန္ေနသလားလုိ ့။။။<br /><br />(၇)အရႊဲ ့လည္းတုိက္ေသးတရ္<br /><br />ရွစ္တန္းႏွစ္တုန္းက ေပါ့။ ေက်ာင္းထဲမွာ စံၿပအတန္းဆု ေပးဖုိ ့ဆရာၾကီးက လတုိင္းေရြးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့<br /><br />့အတန္းက ေကာင္မေလးေတြ ဒီဆုလုိခ်င္ေနတာ တကဲကဲဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အီးစီ ဆုိေတာ့ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္း<br /> <br />မလဲလာေမးၾကတယ္။။ကြ်န္ေတာ္လည္း ရႊဲ ့ခ်င္တာနဲ ့နင္တုိ ့ေတြ ခ်ဥ္ေပါင္စုိက္မလား။ ခ်ဥ္ေပါင္ရွင္တဲ့အခါက်ရင္ <br /><br />ဆရာၾကီးကုိသြားေပးလုိ ့ေၿပာလုိက္မိတရ္။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ တစ္ကယ္ပဲ ခ်ဥ္ေပါင္စုိက္က်<br /><br />တယ္ဗ်ိဳ ့။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီႏွစ္လအတြင္းမွာတုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ စံၿပအတန္းဆုကုိ ရတယ္။ ဟိဟိ ခ်ဥ္ေပါင္<br /><br />ေၾကာင့့္လားမသိ။ အခုထိလည္း ရႊဲ ့တတ္တဲ့ စိတ္ကေလးက မေပ်ာက္ေသးဘူး။။။<br /><br /><br />ကုိယ္မေကာင္းေၾကာင္းဆုိေတာ့ နည္းနည္းပဲဖြေတာ့မယ္ေနာ္။ အေၾကာင္းသိၿဖစ္သြားရင္ မခင္ၾကေတာ့ပဲ<br /><br />ေနအုံးမယ္။ မၿပင္ႏုိင္ေသးတဲ့ ဒီစိတ္ကေလးကုိ အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာေတာ့ၿပင္ႏုိင္ေအာင္ ၾကဳိးစားသြား<br /><br />မွာပါ။ အမွတ္တမဲ့ ထားခဲ့တဲ့ ကုိယ့္ရဲ ့အက်င့္ေတြကုိ ေၾကးမုံၿပင္ထက္မွာၾကည့္ဖုိ ့တဂ္ေပးတဲ့ မငုံကုိေက်းဇူး<br /><br />တင္ရင္း ပုိစ့္ကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတရ္….<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-50126650611967456?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-9139393175978554072009-05-08T14:37:00.006+08:002009-05-21T23:53:18.880+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgPYBJb6X5I/AAAAAAAAAOs/RYdqsV_DZlE/s1600-h/790834-Sheikh-Moutain-0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgPYBJb6X5I/AAAAAAAAAOs/RYdqsV_DZlE/s320/790834-Sheikh-Moutain-0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333343897961258898" /> <br /><br />အဆုိေတာ္ ထြဏ္းခမ္း ရဲ ့ေက်းလက္ေတာင္တန္း သီခ်င္းပါ။ အခုတစ္ေလာ ဒီသီခ်င္းပဲ ခဏခဏ<br /><br />နားေထာင္ၿဖစ္တရ္။ ၿမန္မာၿပည္နဲ ့ေဝးေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး အၾကဳိက္ခ်င္းတူရင္ <br /><br />နားေထာင္ၾကည့္ၾကေပါ့ေနာ္။ မႈိင္းညိဳ့ညိဳ ့ေတာင္တန္းေပၚက ပုေလြသံနဲ ့အစၿပဳထားတဲ့ ဒီသီခ်င္းက...</a><br /><br /><br /> ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ <strong>ေက်းလက္ေတာင္တန္း </strong> ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ <br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းႏွင့္ ဘဝရဲ ့ေၿပးလမ္းေပၚမွာ ရွာေဖြၾကဳိးစားဘဝအတြက္ ေၿပးလႊားေနရင္း<br /><br />အၾကိမ္ၾကိမ္လဲက် ရႈံးနိမ့္ေမာပန္းလုိ ့ ႏြမ္းနယ္ ၿငိမ္သက္ေႏြးေထြးတဲ့ ဘဝရဲ့အရိပ္ကုိ<br /><br />ကြ်န္ေတာ္........တမ္းတ......ဝုိးဝုိး<br /><br />ၿမိဳ ့ၿပညရဲ ့လမ္းမေတြေပၚ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ ့တုိက္ခုိက္ အသည္းကြဲခ်ိန္မွာ<br /><br />ယုံၾကည္ၿခင္းမ်ားအားနည္းေပ်ာက္ဆုံး ဘဝမီးအိမ္<br /><br />ၾကယ္ေရာင္မလင္းတဲ့ ဘဝရဲ ့ညေတြ ၿဖတ္သန္းရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနဆဲ<br /><br />ဒီလုိၿမဳိ ့ၿပဘဝက အဆင့္ၿမင့္ပါတယ္ ေနထုိင္စားေသာက္ဖုိ ့အတြက္ အားလုံးအဆင္သင့္<br /><br />ဒါေပမယ့္လဲ ကြ်န္ေတာ္ရဲ့အေသြးသားကေတာင္းဆုိ ေတာင္ေပၚအေမ့ရဲ ့ထမင္းႏွင့္ဟင္းကုိ<br /><br />ကြ်န္ေတာ္........တမ္းတ......<br /><br />ေဆာင္းႏွင္းမ်ားၾကား ပြင့္တဲ့ ခ်ယ္ရီ ေတာင္ေပၚထင္းရႈးရနံ ့ေလး ရႈရႈိက္ခ်င္တယ္<br /><br />ေၿမနီလမ္းေလးမ်ားက ေၿပာင္းလဲသြားမလား ေတာင္ေပၚလမ္းေလးအတုိင္းအေရာက္ၿပန္မယ္<br /><br />ေတာတန္းမ်ားရဲ ့အရိပ္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း .......ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း....<br /><br />ဟုိအေဝးကမုိးသား တိမ္တုိက္မ်ားရဲ ့ေအာက္ ဘယ္ခါမေၿပာင္းလဲသြားတဲ့ တုိ ့ရဲ ့ေနရာ<br /><br />ေႏြမုိးေဆာင္း အေၿပာင္းအလဲ ေတာင္တန္းမ်ားရဲ ့ၾကား<br /><br />တသြင္သြင္ စီးဆင္းသြားတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းမ်ား<br /><br />ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး.......... ဘာနဲ ့မွ မလဲဘူး<br /><br />သာယာေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့ ေက်းလက္ေတာင္တန္း<br /><br />ဘယ္ေတာ့အေရာက္ၿပန္မယ္ ဘယ္ေတာ့နီးရမလဲ<br /><br />အၾကိမ္ၾကိမ္ လြမ္းေမာရင္းနဲ ့ေမ့မရဘူး<br /><br />ရင္ထဲမွာ လြမ္းလုိ ့………အေရာက္ကုိ ၿပန္လာမယ္<br /><br /><br /><br />♥ ♥ ♥<a href="http://www.zshare.net/audio/597384375f4fcf45/">ေက်းလက္ေတာင္တန္း </a> ♥ ♥ ♥နားေထာင္ၾကည့္ရင္း ေဒါင္းႏုိင္ပါတရ္။<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"> <img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-913939317597855407?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-43289307140165606792009-05-07T15:38:00.007+08:002009-05-07T16:20:18.468+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgKQWpBAeJI/AAAAAAAAAOk/2MS639u2oW8/s1600-h/3964_3D_Love.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SgKQWpBAeJI/AAAAAAAAAOk/2MS639u2oW8/s320/3964_3D_Love.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332983627401689234" /><br />ပုံကုိ www.vistaback.com မွ ကူးယူေဖာ္ၿပသည္။</a><br /><br /><br />တိမ္လႊာမုိးသားစေတြ ၿဖန္ ့က်က္<br /><br />ႏွလုံးသားမွေၿခြခ်ခဲ့တဲ့ အရိပ္မွာ<br /><br />ခ်စ္ၿခင္းေတြႏွင့္ အတူတူေမွးခုိလုိ ့<br /><br />ထုဆစ္ပုံေဖာ္ခဲ့တဲ့ အနာဂတ္ေတြ<br /><br />ဒုိင္ယာရီရဲ ့ေန ့ရက္ေဟာင္းမွာခ်န္ထားရက္ၿပီး။<br /><br /><br />အခါခါနားလည္မႈေတြမဲ့တဲ့သူေလး<br /><br />ယုံၾကည္ပါ စကားေလးတစ္ခြန္းကုိ<br /><br />အၾကိမ္ၾကိမ္အသက္ရႈသံႏွင့္အတူ<br /><br />အၾကြင္းမဲ့တဲ့မာန ဖြင့္ဟဆုိၿပခဲ့ေပမဲ့<br /><br />ထပ္ခါထပ္ခါ အရာမထင္ၿပဳိလဲေနရတုန္းပါပဲ။<br /><br /><br />ေဝွ ့ဝုိက္ေမႊသြားတဲ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းမွာ<br /><br />က်ိဳးသြားတဲ့ငါတုိ ့ရဲ ့ေတာင္ပံတစ္စုံႏွင့္<br /><br />ေရာင္နီေတြၿခဳံလႊမ္း ေကာင္းကင္သစ္မွာ<br /><br />အၾကြင္းအက်န္သံေယာဇဥ္ေလးယုံၿပီး<br /><br />တစ္ခါ ၿပန္လည္ ပ်ံသန္းခြင့္ေရာ နတၱိပဲလား။<br /><br /><br />လေရာင္ေၿပးထြက္သြားတဲ့တစ္ညတာအၿပီးမွာ<br /><br />မနက္ေနမင္းရဲ ့ပူေလာင္ၿခင္းေတြနဲ ့ငါ့ရင္ခြင္<br /><br />တစ္ခ်ိန္တုန္းက တိမ္စုိင္ေတြ ၿဖန္ ့က်ဲခဲ့သလုိ<br /><br />အရိပ္ေလးတစ္စက္ၿဖစ္ၿဖစ္ ေၿခြခ်ထားခဲ့ရင္ပဲ<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုႏွင့္ ေက်းဇူးတင္ေနမွာ…..<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/><br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ ဖြဲ ့သီမိတာက သူငယ္ခ်င္း ဗညားရွိန္ တဂ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူေခ်ာ့ေတးအတြက္ပါ။ </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-4328930714016560679?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-18019942346923556782009-05-04T10:34:00.012+08:002009-05-04T11:22:19.820+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sf5bMn0r2tI/AAAAAAAAAOc/dyXbBYnMJbU/s1600-h/DearEverybodyCover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 209px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sf5bMn0r2tI/AAAAAAAAAOc/dyXbBYnMJbU/s320/DearEverybodyCover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331799281259764434" /><br /><br />မနက္ခင္း နာရီႏႈိးစက္သံႏွင့္အတူ မ်က္စိႏွစ္လုံးဖြင့္လုိက္တာနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အလုပ္လုပ္ဖုိ ့ၿပင္ဆင္<br /><br />ၾကရပါၿပီး။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္လုပ္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ၊ ကုိယ္ေနထုိင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူ<br /><br />ေတြနဲ ့တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ပတ္သက္ဆက္ဆံၾကရပါၿပီး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆုိတဲ့<br /> <br />အတုိင္း တစ္ခ်ိဳ ့ ကုိယ္ေကာင္းသလုိ ကုိယ့္အေပၚ ၿပန္ေကာင္းတဲ့ အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတရ္။ <br /><br />တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလ က်ေတာ့လည္း ကုိယ့္အေပၚ အနည္းႏွင့္အမ်ား စိတ္ခုစရာေတြ ယူေဆာင္လာတတ္<br /><br />ၾကပါတရ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့က လူပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနသေရႊ ့ေတာ့ ေရွာင္လြဲလုိ ့မရဘူး<br /><br />ထင္ပါတရ္။ ကုိယ္တုိင္ ေအးေအး ေဆးေဆးေနေပမယ့္ ၿပင္ပ ပေယာဂေၾကာင့္ စိတ္ေလးလံဘူးတယ္။<br /><br />ၿဖစ္ခါစဆုိရင္ ေဒါသေတြေၾကာင့္ ပူေလာင္တာနဲ ့ ကုိယ္ရဲ ့တန္ဖုိးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ အက်ည္းတန္<br /><br />ရုပ္ဆုိးသြားေစတာ ႏွေၿမာစရာပါပဲ။<br /><br />အဲဒီအခါက်ရင္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မူလတန္းကေလးေတြ ကစားတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုကုိေတြးရင္း စိတ္ထဲ<br /><br />ကအဖုအထစ္ေတြကုိ ရွင္းလင္းစၿမဲပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အဲဒီကစားနည္းကုိ ေၿပာၿပခ်င္ပါတရ္။။</a><br /><br />မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ ့စာသင္ခန္းတစ္ခုမွာ စတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးေတြကုိ ဆရာမက <br /><br />မနက္ၿဖန္ဂိမ္းကစားဖုိ ့ အားလူး ႏွင့္ ပလတ္စတစ္အိတ္တစ္လုံးစီ ယူလာခုိင္းပါတရ္။ ကေလးေတြ<br /><br />လည္း ဘယ္လုိကစားနည္းလဲ ဘယ္လုိကစားမလဲဆုိတာကုိ ရင္ခုန္စြာႏွင့္ ဆရာမေၿပာတဲ့ အတုိင္း<br /> <br />ယူေဆာင္ လာၾကတရ္။ ဆရာမက ကစားနည္း စဖုိ ့အတြက္ ပထမဦးဆုံး ကုိယ္မုန္းတဲ့သူေတြရဲ ့ <br /><br />နာမည္ကုိ အားလူးေပၚမွာ ေရးခုိင္းေစတရ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခ်ိဳ ့ကေလးေတြက အားလူးေပၚမွာေရးတာ<br /><br />တစ္လုံးႏွစ္လုံး တစ္ခ်ိဳ ့ကေလး ေတြ ၾကေတာ့ ငါးလုံးအထိ အံ့ၾသစရာေတြ ့ရပါတရ္။<br /><br />ကေလးေတြေရးၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာမက ကေလးေတြကုိ မတ္တပ္ရပ္ခုိင္းၿပီး “ကဲ ကေလးတုိ ့ <br /><br />မင္းတုိ ့အိတ္ေတြထဲကုိ နာမည္ေရးထားတဲ့ အားလူေတြထည့္ၿပီး တစ္ပတ္တိတိ ဘယ္ေနရာသြားသြား<br /><br />ယူေဆာင္ၾကပါ” လုိ ့ေၿပာရင္း ဂိမ္းကုိ စတင္လုိက္ပါတရ္။ ကေလးေတြက ဆရာမကုိ နားမလည္စြာနဲ ့ပဲ<br /><br />ဆရာမစကားကုိ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့နားေထာင္လုိက္ရပါတရ္။<br /><br />တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါက်ေတာ့ အာလူးထဲက မေကာင္းတဲ့အနံ ့ေတြရယ္ ဘယ္ေနရာသြားသြား<br /><br />သယ္ေနရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လက္ေတြေညာင္း လာတဲ့ အတြက္ ကေလးေတြထံမွ ညည္းညူသံေတြ <br /><br />ၾကားရပါတရ္။ ဆရာမ မေရာက္ခင္အထိ တစ္တန္းလုံး ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့ဂိမ္းအေပၚေဝဖန္ခ်က္ေတြ<br /><br />နဲ ့ တစ္တန္းလုံး ဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနပါေတာ့တရ္။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ၾကာတဲ့ အခါမွာ ဆရာမအတန္း<br /><br />ထဲေရာက္ရွိလာၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ထခုိင္းပါတယ္။ “ဒီဂိမ္းကစားနည္းမွ ဘာေတြသိလာသလဲ”<br /><br />လုိ ့ကေလးကုိ ဆရာမက ေမးလုိက္ပါတရ္။ ကေလးကလည္း “ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ ဒီတစ္ပတ္လုံး ဘယ္<br /><br />ေနရာသြားသြား အားလူးအိတ္ထဲက အနံ ့ေတြေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ရပါတရ္။ သယ္ရတဲ့ အာလူးအလုံးအေရ<br /><br />အတြက္ေပၚမူတည္ၿပီး လက္ေတြ ေညာင္းလာပါတရ္” လုိ ့ဆရာမကုိ ၿပန္ေၿပာပါတရ္။ အဲဒါနဲ ့ဆရာမက<br /><br />ကေလးကုိ ၿပန္ထုိင္ခုိင္းလုိက္တရ္။ ေနာက္အားလုံးကုိ ၾကည့္လုိ “ဒီ ဥပမာအတုိင္းပါပဲတဲ့။ မင္းတုိ ့မုန္းတဲ့<br /><br />သူေတြကုိ မင္းတုိ ့စိတ္ထဲမွာ ထည့္လုိက္ရင္ သူတုိ ့ေၾကာင့္ စိတ္ေလးလံရလိမ့္မယ္။ သူတုိ ့ေတြကုိ စိတ္ဆုိး<br /><br />ေဒါသၿဖစ္မိရင္လည္း ကုိယ့္စိတ္ဟာ အနံ ့ဆုိးေတြႏွင့္ မစင္ၾကယ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အားလုံးကုိ ခ်စ္တတ္<br /><br />ေအာင္ ၾကဳိးစားၿပီး မိမိစိတ္ကုိ ေပါ့ပါးေစၿပီး စင္ၾကယ္ေမြးၾကဳိင္ေနပါေစ။”လုိ ့ ဂိမ္းရဲ ့အႏွစ္သာရကုိေၿပာရင္း<br /><br />ကေလးေတြကုိ ပုတ္ပြေနတဲ့ အားလူးထုတ္ကုိ ေပးလႊင့္ခုိင္းလုိက္ပါေတာ့တရ္။ ဒီလုိနဲ ့ ဂိမ္းကစားနည္းကုိ<br /><br />အဆုံးသတ္လုိက္ပါတဲ့ခင္ဗ်ာ။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank">ဒီကစားနည္းကအတုိင္း ပုတ္ပြေနတဲ့ အာလူးေတြကုိ စိတ္ထဲကေန အလ်င္အၿမန္ ထုတ္လုိက္ၾကရေအာင္။<br /><br />အားလုံးကုိ ခ်စ္ၿခင္းၿဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေပါ့ပါးေစႏုိင္ပါတရ္။ “Dear Everybody”<br /><br /> <img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-1801994234692355678?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-14163980265956986162009-04-27T11:43:00.018+08:002009-04-27T14:12:50.674+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SfUwbh1vloI/AAAAAAAAAOU/ISjAeRkWC9k/s1600-h/friends.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 207px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SfUwbh1vloI/AAAAAAAAAOU/ISjAeRkWC9k/s320/friends.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329218983561238146" /></a><br /><br />ေႏြးေထြးတဲ့ ဒီဘေလာ့ရြာမွာ တစ္ေနရာစာေသးေသးေလး ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ေလး ေၿခခ်ႏုိင္ေအာင္ လာေရာက္<br /><br />လည္ပတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြကုိ ေက်းဇူးကမၻာပါ လုိ ့အရင္ေၿပာခ်င္ပါတရ္။ တစ္<br /><br />ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အၿပင္မွာ မၿမင္ဘူးၾကေပမဲ့ စကားလုံးေတြနဲ ့တင္ ရင္းႏွီးၿပီးသားပါ။ကြ်န္ေတာ္က ေရး<br /><br />တာထက္ အိမ္လည္တာ ပုိမ်ားပါတရ္။ အဲဒီလုိ သြားလည္ရင္းနဲ ့ေလးစားမိတဲ့ အစ္ကုိ အစ္မ ေတြ ရွိသလုိ သူ ့<br /><br />့အိမ္ ကုိယ့္အိမ္ သြားလည္ရင္း တၿဖည္းၿဖည္း ခင္မင္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ ေတြ ရွိလာတရ္။ <br /><br /> သူ ့တုိ ့ရဲ ့ စကားလုံးထဲကေန မဝုိးမဝါးပုံရိပ္ေတြ ေဖာ္ရင္း အၿပင္မွာ ၿမင္ဖူးခ်င္မိပါေတာ့တရ္။ ဘေလာ့ထဲကုိ <br /><br />ေရာက္လာတာ မၾကာေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေရွ ့ကလူေတြရဲ့ ဘေလာ့ေတြဟာ လမ္းညႊန္လမ္းၿပသဖြယ္ပါ၊ <br /><br />“ ေတြ ့ခ်င္ ၿမင္ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ (၁၀) ေယာက္ ”တဂ္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဗညားရွိန္ ကုိ <br /><br />ေက်းဇူးတင္ပါတရ္။<br /><br /><blockquote><em>အဲဒီမွာ အားက်လုိ ့ ေတြ ့ခ်င္တဲ့ အစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္ အမ တစ္ေယာက္</em></blockquote><br /><br /><strong>(၁)ရာမညဖုိးလၿပည့္</strong><br /><br />သူ ့ကုိေတာ့ နည္းပညာပုိင္းမွာ အားက်တရ္။ သူကုိ <a href="http://www.myanmarengineer.org">ၿမန္မာအင္ဂ်င္နီယာဖုိရမ္</a> မွာ ေတြ ့ရသလုိ <br /><br /><a href="http://ramonnya.co.cc/?p=163">ရာမညေၿမ</a> မွာလည္းေတြ ့ရတရ္။သူ ့ရဲ ့<a href="http://phoepyae.co.cc/">ရာမညဖုိးလၿပည့္</a> နည္းပညာဘေလာ့ၾကီး ကုိလည္း<br /><br />ၿပသနာၿဖစ္ရင္ ေရာက္ေနက်ပါ။ သူ ကုိ ကြန္မန္ ့တစ္ခါပဲေပးဖူးပါတရ္။ သူမ်ား ေတြ ေမးလာတဲ့ ၿပသနာေတြ<br /><br />ကုိလည္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ ့ေၿဖရွင္းထားတာ ေတြ ့ပါတရ္။ မရင္းႏွီးေသးေပမယ့္ တစ္နယ္ထဲက နည္းပညာသ<br /><br />မား တစ္ေယာက္ကုိ ေမာ္လၿမဳိင္မွာ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္ေတာ့ ၿမင္ဖူးခ်င္ပါတရ္။<br /><br /><strong>(၂)ကုိမင္းဒင္</strong><br /><br /><a href="http://www.mindin.info/">မင္းဒင္ရဲ ့သက္ခုိင္ </a>ကုိ အပုိင္းမ်ားစြာ အသက္သြင္းေနဆဲ ကုိမင္းဒင္ ပါ။ <br /><br />စာအေရးအသား အရမ္းေကာင္းပါတရ္။ သူ ့စာကုိ ဖတ္လုိက္ရင္းဇာတ္လမ္းထဲကုိ ေမွ်ာသြားတာပါပဲ။ အၾကမ္းအ<br /><br />ရမ္း အႏုမ်ိဳးစုံပါဝင္တဲ့ သူ ့ဘေလာ့အိမ္ၾကီးဟာ မသြားလုိ ့မေနႏုိင္ေအာင္ပါပဲဗ်ာ။ကုိမင္းဒင္ရဲ ့စာဖတ္ပရိသတ္ <br /><br />တစ္ေယာက္ ပါလုိ ့ အၿပင္မွာ ေတြ ့ခဲ့ရင္ ေၿပာၿပခ်င္ပါတရ္။ <br /><br /><strong>(၃)ႏုိင္းႏုိင္းစေန</strong><br /><br />ရသအေထြေထြ ေပးႏုိင္တဲ့ အစ္မ <a href="http://nineninesanay.blogspot.com/">ႏုိင္းႏုိင္းစေန</a> ဘေလာ့ကုိ ေရာက္ၿဖစ္တာၾကာပါၿပီး။ <br /><br />သူ ့ရဲ ့ဘေလာ့ေတြက အရမ္းေကာင္းတရ္ ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကပါတရ္။ ရုပ္ရွင္ တစ္ခ်ိဳ ့မွာေတာင္ <br /><br />ဇာတ္လမ္း ႏုိင္းႏုိင္းစေန လုိ ့ေတြ ့ရသလုိ သူ ့ရဲ ့“ငါအုိသြားေသာ အခါ” ဟာလည္း လက္ကမ္းစာေစာင္အၿဖစ္ <br /><br />ထုတ္ေဝေနပါၿပီး။ ဒီလုိ ကေလာင္ထက္ တဲ့ မႏုိင္းႏုိင္းစေန ကုိ မရင္းႏွီးေသးေပမဲ့ အၿပင္မွာ ေတြ ့ဖူးခ်င္မိတာ <br /><br />အမွန္။ ဒီထက္ ကေလာင္ေသြးႏုိင္ပါေစလုိ ့ ဆႏၵၿပဳလ်က္ပါ။<br /><blockquote><br /><em>ခင္မင္လုိ ့ေတြ ့ခ်င္ၿမင္မိေသာ္ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ ခုႏွစ္ေယာက္</em></blockquote><br /><br /><strong>(၄)ကုိဝင္းေဇာ္</strong><br /><br />“က်ားေတြ ့ခ်င္ရင္ တိရိစၦာန္ရုံမွာပဲ သြားၾကည့္မယ္” ဆုိတဲ့ ကုိဝင္းေဇာ္(WELCOME)ကုိ အၿပင္မွာ ေတြ ့ခ်င္မိ<br /><br />ပါတရ္။ သူ ့ဘေလာ့အိမ္ <a href="http://winzaw-mdy.blogspot.com">WELCOME</a> မွာလည္း ပုိစ့္ေကာင္းေကာင္းေတြနဲ ့ေႏြးေႏြးေထြးေထြးၾကဳိဆုိတတ္လုိ ့<br />့<br />လာလည္သူမ်ားပါတရ္။ စာေရးေကာင္းတဲ့ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ပါ။သူက အသစ္ ၿဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အိမ္ကုိ <br /><br />လာလည္အားေပးတတ္ပါတရ္။အခုေတာ့ တခဏတာ ခရီးထြက္သြားေနေလရဲ ့။<br /><br /><strong>(၅)ေမာင္ခင္ေလး</strong><br /><br /> ေမာင္ခင္မင္(ဓႏုၿဖဴ) ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ကဗ်ာေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး ေမြးဖြားေနတတ္တဲ့ <br /><br /><a href="http://maungkhinlay.blogspot.com/">ေမာင္ခင္ေလး</a>ပါ။ သူ ့ကဗ်ာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ၿဖစ္ပါတရ္။ <br /><br />ကဗ်ာစပ္ေကာင္းတဲ့ အစ္ကုိ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ပုိစ့္အသစ္တင္တုိင္း လာၿပီး ကြန္မန္ ့ေပး<br /><br />တတ္ပါတရ္။ သူ ့ကုိလည္း အၿပင္မွာ ၿမင္ဖူးခ်င္ပါတရ္။<br /><br /><strong>(၆)ဗညားရွိန္</strong><br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ကုိ တဂ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ ။ သူ ့ရဲ ့ <a href="http://www.banyarshein.net/">“နတ္ဆုိးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပုိဒ္”</a> မွာ <br /><br />ေမာ္လၿမဳိင္ အေငြ ့အသက္ေတြ ရႈရႈိက္ရင္းကေန ခင္မင္လာတာပါ။ သူ က ဓါတ္ပုံေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ ့ စာေရး<br /><br />ေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။သူ ့ကုိလည္း အၿပင္မွာ ေတြ ့ဖူးခ်င္ပါတရ္။ ဆုံၿဖစ္ရင္ မြန္စကား ေၿပာၾကရေအာင္။<br /><br /><strong>(၇)ကုိသီဟသစ္</strong><br /><br />“Good Luck” ဆုိၿပီး စီေဘာက္မွာ လာေအာ္တတ္တဲ့ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ပါ။ သူ ့ရဲ ့ <a href="http://arrmanthit.blogspot.com/">သီဟသစ္ရဲ ့အားမာန္သစ္ </a><br /><br />ပုိစ့္ေတြမွာBonus အၿမဲပါတတ္တာက ထူးၿခားမႈ တစ္ခုပါ။ ထူးထူးၿခားၿခား သရုပ္ေဖာ္တတ္ၿပီး စာေရးေကာင္းတဲ့ <br /><br />အစ္ကုိတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ေပ်ာ္ရြင္တတ္ပုံရၿပီး စိတ္ေကာင္းမဲ့ပုံ ရွိပါတရ္။ သူ ့ကုိလည္း အၿပင္မွ ၿမင္ဖူးခ်င္ပါတရ္။ <br /><br /><strong>(၈)ၾကယ္ၿပာ</strong><br /><br /><a href="http://kyelpyar.blogspot.com/">မၾကယ္ၿပာ</a> ကုိ ဖုိရမ္တစ္ခုကေန စခင္ခဲ့တရ္။ ေနာက္ၿပီး ဘေလာ့စေရးတုန္းက အကူအညီေပးခဲ့တဲ့ အမ <br /><br />တစ္ေယာက္။ဂ်ီေတာ့မွာ ေတြ ့ရင္ ထမင္းဖိတ္ေကြ်းတတ္ပါတရ္ ။ အကုိ ေမာင္ ေတြၾကားမွာ ၾကီးလာလုိ ့ ပြင့္လင္း<br /><br />ၿပီး စိတ္ေကာင္းတဲ့ အမ တစ္ေယာက္ပါ။ သူ ့ကုိ အမ အရင္းလုိ တကယ္ခင္မိပါတရ္။ အခြင့္သင့္ရင္အၿပင္မွာေတြ ့ <br /><br />ဖူးခ်င္ပါတရ္။ စာေရးေကာင္းတဲ့ အမ တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္တရ္။<br /><strong><br /><br />(၉)ၿမေရလ်ဥ္</strong><br /><br />သူကေတာ့ ေမဂ်ာတူ စီနီယာ အမ တစ္ေယာက္ပါ။ YE မင္ဘာတစ္ခုမွာ သူ ့ရဲ ့အီေမးလ္ရၿပီး စတင္မိတ္ဖြဲ ့<br /><br />ရင္းခင္လာတာပါ။ ဘေလာ့ ဆုိတာကုိလည္း သူ ့ေၾကာင့္ သိရတာပါ။စလုံးစေရာက္ေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္<br /><br />မ်ားမ်ား ဖုန္းႏွင့္အီေမးလ္ထဲကေန ကူညီခဲ့တာ အမ်ားၾကီး ပါပဲ။ သူ ့ကုိ အၿပင္မွာ ေတြ ့ဖူးခ်င္ပါတရ္။မုန္ ့ေကြ်း<br /><br /> မယ္လုိ ့ ေၿပာထားတာ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကြးတင္ဆဲပါ။ <a href="http://myayayhlyin.blogspot.com/">ၿမေရလ်ဥ္</a> နာမႏွင့္သူ ့ဘေလာ့ထဲကကဗ်ာမွာ<br /><br />လူငယ္ပီပီ ကာရန္ေတြ လတ္ဆတ္ေနပါတရ္။ ကဗ်ာစပ္တာ ေကာင္းတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ပါ။<br /><br /><strong>(၁၀)ဏီမုိးz</strong><br /><br />သူ ့ကြ်န္ေတာ္အိမ္ လာလည္တုန္းက မြန္မင္းသားပါ ဆုိၿပီး စတင္လာမိတ္ဆက္ရင္း ခင္မိတဲ့ အစ္ကုိ တစ္ေယာက္<br /><br />ပါ။ ေနာက္မွ မြန္အမ်ိဳးသားေန ့ အေပ်ာ္ကတာပါဆုိၿပီး လာေၿပာတယ္။ သူ ဘေလာ့က <a href="http://www.nimoez.co.cc/">ဖြင့္ဆုိမထားတဲ့လေရာင္</a> <br /><br />တဲ့။နာမည္ဆန္း သလုိ သူ ့ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ တမူထူးစြာႏွင့္ ဖြင့္ဆုိထားပါတရ္။ ကဗ်ာစပ္တာ အရမ္းေကာင္း<br /><br />တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကုိ တစ္ေယာက္ပါ။ သိတာ သိပ္မၾကာေပမဲ့ သံၿဖဴဇရပ္သား ဏီမုိးZ ကုိ ေတြ ့ဖူးခ်င္ပါတရ္။ <br /><br /><br /><em>ဆယ္ေယာက္ၿပည့္သြားေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေတြ ့ခ်င္ေသးတဲ့လူေတြ ရွိပါေသးတရ္။ ဘေလာ့ရပ္ဝန္းက သူငယ္ခ်င္း<br /><br />ေတြအားလုံးတကယ္ခင္ပါတရ္။ အေၿခအေနအမ်ိဴးမ်ိဴးေပၚမွာ တူညီစြာ မွ်ေဝခံစားေပးၾကတာကုိ လည္း ၾကည္ႏူး<br /><br />စရာပါပဲ..ကြ်န္ေတာ္ေရးတာ မွားခဲ့တာရွိရင္လည္း အခုမွ အပ်ံသင္ခါစ မုိ ့ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတရ္။ </em><br /><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-1416398026595698616?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-2835000320937679332009-04-23T17:40:00.018+08:002009-04-28T10:39:25.262+08:00ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ကေန ့ စၿပီးေရရင္ ၆ရက္ေၿမာက္ေန ့မွာ က်ဳပ္တုိ ့ရြာ ဘုရားပြဲဗ်ိဳ ့ အဲဒီ ဘုရားပြဲေရာက္ရင္ <br /><br />ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ အိမ္္တုိင္း သီခ်င္းၿမဴးၿမဴးေလးေတြ ဖြင့္လုိ ့၊ ရြာက လမ္းမၾကီးေပၚ<br /><br /> မွာ လူေတြ လွည္းေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ ့ၿပည့္က်ပ္ေနတာပါပဲ၊ အိမ္ေပၚကေနၿပီးေတာ့ လာတဲ့ ရပ္ေဝး ရပ္နီး<br /><br /> ဧည့္သည္ေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ လုိက္ရွာမိတာ အေမာ ..ေတြ ့ရင္ ကုိယ့္အိမ္ဝင္ ဖုိ ့လွမ္း <br /><br />ေအာ္ေခၚတယ္၊ လွည္းနဲ ့လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လွည္းေနရာခ်ဖုိ ့ အိမ္ေဘးက ေၿမကြက္လပ္မွာ ေနရာခ်<br /><br />ေပးရတယ္၊ ႏြားေတြအတြက္ ႏြားစာပါအဆင္သင့္၊ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ လွည္းေနရာမွာ ဆုိင္ကယ္ေတြ ကားေတြ <br /><br />ၿဖစ္ေနပါၿပီး ရြာလမ္းက ဆုိးလြန္းေတာ့ ႏြားေတြ ခ်ိဳင့္ကုိ မေရွာင္ႏုိင္လုိ ့ ႏွစ္ဘီးပဲရွိတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ ့ေရွာင္လင္ <br /><br />သုိင္းက်င့္ၾကတာေနတာေပါ့လုိ ့ ၿပဳံးၿပဳံးေလး ေတြးမိေသးတယ္… အဲဆက္ပါအုံးမယ္….<br /><br />အိမ္လာလည္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ ပထမဆုံး ရုိးရာ ေရေႏြးၾကမ္း ႏွင့္ လက္ဖက္ ေရႊၾကည္မုန္ ့ ေက်ာက္ေက်ာ <br /><br />စတာေတြနဲ ့ အရင္ဧည့္ခံတယ္ဗ်ိဳ ့(မွတ္ခ်က္။ ။အပ်ိဳေတြမ်ားတဲ့ အိမ္ဆုိရင္မုန္ ့ပုိစုံတယ္) ေနာက္ၿပီးထမင္းဝုိင္း <br /><br />ေပါ့ေနာ္ ထမင္းဝုိင္းမွာေတာ့ ၾကက္သား၊ဝက္သား၊ၾကက္ဥႏွင့္ အုန္းႏုိ ့၊ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ ႏွင့္ ဆယ့္ ႏွစ္မ်ိဳးဟင္းခ်ိဳ <br /><br />စတာေတြ ေကြ်းတယ္ (မႏွစ္တုန္းက အိမ္မွာ ေကြ်းတာေၿပာၿပတာပါ) ေနာက္ၿပီး ေန နည္း နည္းပူတာနဲ ့အေအး<br /><br /> စေဖ်ာ္တရ္ က်ဳပ္တုိ ့မွာ နာနတ္သီးေပါေတာ့ ကုိယ္တုိင္ယုိထုိးၿပီးလုပ္ထားတဲ့ နာနတ္ယုိနဲ ့ေဖ်ာ္တာေပါ့ (ႏွစ္တုိင္း<br /><br /> အေမ့လက္ရာ) အဲဒီလုိ ေကြ်းတာ က်ဳပ္တုိ ့တစ္အိမ္ပဲ ကြက္ၿပီး ေကြ်းတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ လာသမွ် ဧည့္သည္<br /><br />္ေတြ ရြာလုံးကြ်တ္ ၾကဳိက္တဲ့ အိမ္ဝင္ၿပီး ထမင္းစား အေအးေသာက္လုိ ့ရတယ္ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိရင္ ကုိယ္<br /><br />ကဦးေဆာင္္ၿပီးေတာ့ ရွိသမွ် အမ်ိဳးအိမ္ဆီ လုိက္ပုိ ့တရ္ အဲဒီမွာ ၿပသနာစတက္ေတာ့တာပဲ တစ္အိမ္ထဲပဲ တဝၾကီး <br /><br />စားထားတဲ့သူကေတာ့ ေသၿပီးသာမွတ္ ဘာၿဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ တက္သမွ်အိမ္တုိင္းကုိ အနည္းအမ်ား စားေပးရမွ<br /><br /> မစားရင္ အိမ္ရွင္က စိတ္ဆုိးတရ္ က်ဳပ္ ဂ်ီတီစီတက္တုန္းကဆုိရင္ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဘုရားပြဲေန ့မွာ <br /><br />အမ်ားၾကီး ေခၚခ်လာတယ္ အထာမသိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္အိမ္ထဲပဲ အပီစားခဲ့ေတာ့ အၿခားအိမ္လုိက္ပုိ ့<br /><br />့ေတာ့ မစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ိဳ ့လုိ ့ ေအာ္ငုိရတဲ့ အထိ၊ အစားအေသာက္အေၾကာင္းကုိပဲ ေၿပာေနတာနဲ ့ေရွ ့ကုိ <br /><br />မေရာက္ဘူး ၿဖစ္ေနတရ္ ဆက္ အုံးမွ......ေန ့လည္ပုိင္းေတြမွာဆုိ လက္ေဝွ ့ပြဲကုိ ေဘာလုံးကြင္းနားက ေညာင္ပင္<br /><br />ေအာက္မွာ သြားၾကည့္လုိ ့ရတယ္ လက္္ေဝွ ့ထုိးမယ့္သူေတြက ဆုိင္းသံေတြနဲ ့ ဟန္ေရးစၿပတယ္ ေနာက္ပြဲငယ္(ဝါ<br /><br />သနာရွင့္္)ကေန ပြဲၾကီး(ပညာရွင္)အဆင့္ထိ အရမ္းကုိ ၾကည့္လုိ ့ေကာင္းပါတယ္ ရြာခံႏွင့္ ဧည့္သည္ေတြထဲက ပုရိ<br /><br />သေတြမ်ားမ်ားအဲဒီမွာပဲ စုေနၾကပါတယ္။<br /> <br />ညေနေစာင္းေရာက္ေတာ့ လွည္းေလးေတြ တစ္သီတစ္တန္းၾကီးနဲ ့ဘုရားတက္ဖူးၾကတယ္ဗ်ိဳ ့ အမ်ားအားၿဖင့္လူပ်ဳိ<br /><br />အပ်ိဳေတြ တက္ၾကတာမ်ားတယ္ ဖုန္ေတြတလုံးလုံးၾကားမွာ အသက္ရႈက်ပ္မိပါရဲ ့ လွည္းေပၚက ေကာင္မေလးေတြ<br /><br />ကလည္း အဲဒီေန ့မွာ ယဥ္သလုိလုိေတာ့ရွိသား လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြပါတဲ့ လွည္းေတြေနာက္မွာကပ္ပါလာတဲ့ <br /><br />ကာလသားေတြတစ္သုိက္ စၾက ေနာက္ၾကသံ၊ လွည္းေမာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြရဲ့ အကုိလက္သီးရြယ္ဟန္ေတြ<br /><br />ကုိ ၾကားရ ၿမင္ရေသးပါ့ ေနာက္ၿပီး ခ်စ္စရာ့ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုကုိ ေၿပာၿပခ်င္ေသးတယ္ ဘာလဲဆုိေတာ့ ဘုရားပြဲ<br /><br />ြဲေန ့မွာ လွည္းအလွ ၿပဳိင္ပြဲ ႏွင့္ လွည္းယဥ္ေက်းမႈ ၿပဳိင္ပြဲပါ ..လွည္းအလွဆုိတာက ႏြားေတြ ၿခဴးပန္းၿခဴးႏြယ္ေတြနဲ ့<br /><br />တစ္ကုိယ္လုံး အလွဆင္ၿပီးၿပဳိင္တာပါ လွည္းေတြေတြကုိလည္း ဆီေတြသုတ္္ အၿပတ္ရႈိင္းထားရတာေပါ့။<br /><br />လွည္းယဥ္ေက်းမႈဆုိတာကေတာ့ လွည္းေပၚမွာ ေကာင္မေလး ေတြ ေကာင္ေလးေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဆင္ <br /><br />တူဝတ္စုံေတြ ဝတ္ၿပီး အေနာက္တန္းမွာ ေကာင္မေလး သုံးေယာက္၊ ေရွ ့တန္းမွာ လွည္းေမာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ့<br /><br />လက္ဝဲ လက္ယာက ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းငါးေယာက္ တစ္လမ္းလုံး လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ဘုရားကုိ <br /><br />သြားဖူးရင္း ၿပဳိင္ၾကတာပါ (ၿပဳိင္ပြဲစစ္တဲ့ လူေတြက အဖြဲ ့ငါးဖြဲ ့ခြဲၿပီးေတာ့ တစ္လမ္းလုံး စစ္ပါတယ္)<br /><br /> အမွတ္ေပးပုံက<br /><br />(၁)အိေၿႏၵ (ဘုရားတက္တယ္ဆုိေတာ့ ၿပဳိင္ပြဲဝင္ေတြက ရယ္လုိ ့ၿပဳံးလုိ ့မရပါဘူး)<br /><br />(၂)အဝတ္အစား(ေယာဂီ (သုိ ့မဟုတ္) မြန္ဝတ္စုံ (သုိ ့မဟုတ္) သင့္ေလ်ာ္ရာ )<br /><br />(၃)ႏြား (တြဲထားတဲ့ ႏြားေတြလည္း ဘက္ညီရမယ္ ခ်ိဳေတြလည္း လွရမယ္)<br /><br />(၄)လွည္း (သန္းရွင္းရမယ္ လွည္းဝင္ရုိးမွာ ဆီေတြလည္း မခမ္းေနရပါဘူး)<br />.<br />.<br />စတာေတြေပါ့ေနာ္ ဆုေပးတာကေတာ့ ဇာတ္ပြဲ က စတိတ္ရႈိးၿပီးရင္ ဇာတ္စင္မွာပဲဆုေပးပါတရ္ ရြာက လူ ငယ္ <br /><br />ေတြက ႏွစ္တုိင္း လုပ္ၾက တာပါ ေၿပာၿပတာေတြမ်ားလုိ ့ ေမာေတာင္ေမာသြားၿပီးဗ်ာ မေန ့တုန္းက အိမ္ကုိ ဖုန္း<br /><br />ဆက္တယ္ တုိက္တုိက္ ဆုိင္ ဆုိင္ပါပဲ ဘုရားပြဲေန ့ၿဖစ္ေနတရ္ အိမ္က ညီမေလးေၿပာတရ္ ဘာဟင္းစားလဲေပါ့ <br /><br />ဒီမွာ ဟင္းေတြ က်န္ေသးတရ္ ပါဆယ္ပုိ ့ေပးမယ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဖုန္းထဲကပဲ သေရယုိႏုိင္ပါေတာ့တရ္<br /><br />က်ဳပ္တုိ ့ ဘုရားပြဲေတာ္ကုိ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက စတင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မသိေပမဲ့ အခုခ်ိန္ အထိေတာ့ဆက္ႏႊဲ<br /><br />ေနတာေတာ့ အမွန္ ရာမညေၿမ ဘီလူးကြ်န္းက ရြာေလးေတြရဲ ့ ဘုရားပြဲေတာ္ကုိ ဒီႏွစ္အၿပင္ မွာ မဆင္ႏႊဲ<br /><br />လုိက္ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့မွာပဲ ႏႊဲလုိက္ၿပီး <br /><br />လာလည္ၾကအုံးေနာ္ “က်ဳပ္တုိ ့ ဘုရားပြဲ”<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-283500032093767933?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-28458508659419084422009-04-21T10:15:00.007+08:002009-04-21T11:21:12.102+08:00ကြ်န္ေတာ္ ဒီဟာသေလးေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ရယ္ရတာနဲ ့ ၿမန္မာမႈၿပဳၿပီး ေရးလုိက္ပါတရ္ ကြ်န္ေတာ္ <br /><br />သၾကၤန္ၿပီးကတည္းက စိတ္ညစ္ေနတာနဲ ့ ဟာသေတြပဲ ဖတ္ၿဖစ္တရ္ ပုိစ့္လည္းမေရးၿဖစ္ဘူး <br /><br />(သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အဆက္အသြယ္ၿပတ္မွာေၾကာင့္လုိ ့ ဒီ အိမ္ေထာင္ေရး ဟာသေလးကုိ မေတာက္<br /><br />မေခါက္ေလးနဲ ့ တင္လုိက္ရပါတရ္ )<br />--------------------<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Se06_kiTmRI/AAAAAAAAAOM/3qcB7_LCAb0/s1600-h/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 269px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Se06_kiTmRI/AAAAAAAAAOM/3qcB7_LCAb0/s320/untitled.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326978798062901522" /></a><br /><br />ဇနီး - ရွင္ဘာလုပ္ေနတာလဲ<br /><br />ေယာက်္ား -ဘာမွေတာ့လုပ္စရာမရွိပါဘူး<br /><br />ဇနီး -ဘာမွ မရွိဘူးလား၊ ဒါဆုိရင္ ကြ်န္မတုိ ့လက္ထပ္တုန္းက ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ<br /><br /> အတူတူၿပန္ၾကည့္ၾကတာေပါ့<br /><br />ေယာက်ာ္း - အခုပဲ ခ်ိန္းထားတာေလးေတြ သတိ္ရသြားၿပီး ဘုိင္ဘုိင္<br /><br />--------------------<br /><br />ဇနီး -ရွင္ ညေနစာ စားေတာ့မွာလား<br /><br />ေယာက်္ား -ေကာင္းတာေပါ့၊ ကုိ ့အတြက္ဘာေတြခ်က္ထားေပးလဲ<br /><br />ဇနီး -“စားမွာလား” “မစားဘူးလား” တစ္ခြန္းပဲေၿပာ<br /><br />--------------------<br /><br />ဇနီး -ရွင္ ကြ်န္မ ဓါတ္ပုံကုိ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားတာေနာ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲ<br /><br />ေယာက်္ား -အဆင္မေၿပတာေတြ ၾကဳံရရင္ ဘာမွ ေတြးပူစရာမလုိဘူး ၊ မင္း ဓါတ္ပုံကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္<br />္ <br />ေလေတြလုိ အားလုံးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ ..အဲဒါေၾကာင့္ မိန္းမေရ<br /><br />ဇနီး -ရွင္ၾကည့္ပါအုံး ကြ်န္မက ရွင့္အတြက္ အဲဒီေလာက္ တန္ခုိးရွိၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမႈေပးႏုိင္တာ အံ့ၾသစရာပါပဲ<br /><br />ေယာက်ာ္း -သိပ္မွန္တာေပါ့ကြာ၊ မင္း ဓါတ္ပုံ ကုိ ၾကည့္ၿပီးရင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အၿမဲတမ္း ၿပန္ေၿပာ ၿဖစ္ပါတယ္ <br /> <br /> ဒီၿပႆနာထက္ၾကီးတာ ေတာ့ မရွိပါဘူးေလ၊ က်န္တဲ့ ျပႆနာေတြ ငါရွင္းႏုိင္မွာပါလုိ ့<br /><br />---------------------------<br /><br />ေကာင္မေလး - ကြ်န္မတုိ ့လက္ထပ္ၿပီးတဲ့အခါက်ရင္ ကြ်န္မရဲ ့ပူပင္မႈေတြ၊ ျပႆနာေတြကုိ ရွင္မွ်ေဝခံစားေပး<br /><br />ရမယ္ေနာ္။ အဲဒီအခါ ရွင့္အတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပုိးမ်ား ၿဖစ္ေနမလား<br /><br />ေကာင္ေလး -ငါမင္းကုိ ၾကင္နာႏုိင္ပါတယ္။ မင္းက ကုိယ့္ရဲ ့ဘဝပဲေလ၊ ျပႆနာ မရွိပါဘူး<br /><br />ေကာင္မေလး -ေကာင္းပါၿပီး ရွင္ေၿပာႏုိင္ပါတယ္ ဘာၿဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ “ကြ်န္မတုိ ့လက္မထပ္ရေသးလုိ ့ပါ”<br /><br />----------------------<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2845850865941908442?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-21684488408959299152009-04-07T10:57:00.008+08:002009-04-07T11:15:49.019+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdrCf8Ht1VI/AAAAAAAAAN8/m-sk6AY12ts/s1600-h/mon+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdrCf8Ht1VI/AAAAAAAAAN8/m-sk6AY12ts/s320/mon+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321779763661886802" />မြန္တုိင္းရင္းသူရဲ ့ သၾကၤန္အက</a><br /><br />“တူးပုိ ့တူးပုိ ့ေတးသံေတြ ပ်ံလြင့္ေတာ့မည္…<br /><br />ပုစဥ္းရင္ကြဲေတြ တက်ီက်ီေအာ္သံ ေရႊဥၾသတြန္သံေတြႏွင့္အတူ အတာမုိးၿဖန္းလုိ ့ ပန္းပိ<br /><br />ေတာက္ေတြ လန္းေတာ့မည္<br /><br />သၾကၤန္ရုိးရာ အစားအစာၿဖစ္တဲ့ မုန္ ့လုံးေရေပၚ ႏွင့္ စတုဒီသာ မ႑ပ္မွာ ေခ်ာႏွမေမေတြ<br /><br />ေၾကာင့္ ရႈးရႈးရွဲရွဲႏွင့္ ေသာကေပြရတဲ့ လုလင္ငယ္ေတြလည္း ၿမင္ရမည္<br /><br />ရာမညေၿမမွာ မြန္တုိ ့ရုိးရာ သၾကၤန္ထမင္း ကလည္း ႏွစ္သစ္ဦးမွာ သဒၶါထူးစြာၿဖင့္ ဖေယာင္းနံ ့<br /><br />တသင္းသင္းႏွင့္ ေမႊးၾကဳိင္ေနေတာ့မည္<br /><br />ဂ်စ္ကား ဆုိင္ကယ္ေတြကုိ ေဆးေရာင္စုံေတြ ၿခယ္လုိ ့2009 သၾကၤန္အတြက္ အားခဲထားတဲ့ <br /><br />လူငယ္ေတြရွိသလုိ တရားစခန္းဝင္မယ့္ ေဒၚေဒၚမမ ဖြားဖြား ဖုိးဖုိး ေတြရွိမည္<br /><br />သၾကၤန္မ႑ပ္ေတြ သူငါအၿပဳိင္ေဆာက္လုိ ့ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ သၾကၤန္ေပ်ာ္ လုံမေလးေတြနဲ ့ <br /><br />ကာလသားေတြေလးေတြလည္းရွိမည္<br /><br />ယိမ္းတုိက္ေနၾကမဲ့ေကာင္မေလးတစ္သုိက္ အဆုိက်င့္ေနတဲ့ ကုိလူပ်ိဳေတြ လည္းေတြ ့လိမ့္မည္”<br /><br />ဒီလုိဒီလုိေတြးရင္း ၿမန္မာၿပည္နဲ ့မနီးမေဝးမွာ ရွိတဲ့ စင္ကာပူကြ်န္းေသးေသးေလးမွာ စင္ကာပူ <br /><br />သၾကၤန္တစ္ရက္ကုိ ဘယ္လုိကုန္ဆုံးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္<br /><br />လည္းရွိသည္…. <br /><br />မႏွစ္တုန္းကဆုိေတာ့ ဒီႏွစ္မဟုတ္ဘူးေလ(မေနာက္တတ္ပါ….) အဲဒီတုန္းကေပါ့ ေမာ္လၿမဳိင္<br /><br />သၾကၤန္ ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္တူတူ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့သည္ <br /><br />မြန္ၿပည္နယ္တြင္ က်ိဳက္မေရာေန ့ မုဒုံေန ့ရုိဂုိးေန ့ ေန ့ေတြသတ္မွတ္ၿပီး သၾကၤန္ပြဲကုိ ႏႊဲၾကသည္ <br /><br />ေမာ္လၿမဳိင္-သံၿဖဴဇရပ္ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ က်ိဳက္ထီးရုိးေသနတ္ကုိင္ၿပီး ဆင္တူဝတ္စုံဝတ္ထား<br /><br />တဲ့ ဂ်စ္ကားစုတ္စုတ္ေပၚက အဖြဲ ေတြက တစ္မ်ိဴး ၊စုိင္းစုိင္း ေတာ္ေဂၚလီ ႏွင့္ ၿမဴးေနခုန္ေပါက္ေန<br /><br />တဲ့ ေထာ္လာဂ်ီနဲ ့ယာမကာလုလင္ေတြလည္း မေခ၊ ဆုိင္ကယ္တတီတီႏွင့္ အတြဲေလးကုိယ္စီ က<br /><br />မ်က္စိ အဆုံး ၊ သားစုိး ေရာသမေမႊနဲ ့ အဲဒီေန ့မွေၿခာက္သြား တဲ့ အေၿခာက္မေတြက အကဲဆုံး <br /> <br />တုိးတုိးေလးေတာ့ ေၿပာၿပသြားအုံးမယ္ (ေကာင္မေလးေတြ ေတာ့ လန္းတယ္ေဟ့)<br /><br />စက္စဲကမ္းေၿခမွာ သြားေပ်ာ္တဲ့ အဖြဲ ့ေတြ လည္းရွိတယ္ မနက္အေစာၾကီး ကားနဲ ့ဒုိးၿပီး ညေနက်မွ<br /><br />တစ္ကားႏွင့္ တစ္ကား ေနာက္ေၿပာင္က်ီစယ္ရင္း တန္းစီ ၿပန္လာၾကတာ ေပ်ာ္စရာ ၿမင္ကြင္းပါ<br /><br />လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က တစ္ခ်ိဳ ့ေရကစားမ႑ပ္ေတြေရွ ့မွာ ဝါးလုံးတားထားၿပီး သနပ္ခါးၿပစ္ၿပစ္<br /><br /> ေတြ မ်က္ႏွာမွာလုိက္သုတ္ၿပီး စတုဒီသာ ေကြ်းၾကတယ္။ စင္ေပၚမွာေတာ့ ညိဳၿမတုိ ့ပိေတာက္<br /><br />ပန္းေလးႏွင့္ ကေနၾကတာ မ်ား ေတးသံႏွင့္ အတူ စည္းခ်က္ညီပါ့.. ..<br /><br />အဲဒီလုိ ေပ်ာ္ သလုိ ခ်စ္စရာ ဓေလ့ ေတြလည္း ေၿပာၿပရအုံးမည္ သၾကၤန္အတက္ေန ့ဆုိရင္ ထေရာ္<br /><br />ကင္းပြန္းေလး ေတြ ကားနဲ ့အၿပည့္တင္ၿပီး တစ္အိမ္ဝင္ တစ္အိမ္ထြက္ လုိက္ေဝတယ္ ၊ လူငယ္<br /><br />ရိပ္သာမွာ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲလုပ္တယ္ ၊ ရိပ္သာမွာ ေရတြင္းမရွိေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြက ေရခပ္<br /><br />မိန္းကေလးေတြက အဖုိးအဖြားေတြကုိ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေၿခသည္းလက္သည္းညွပ္ေပးၾက သိပ္ၾကည္ႏူး<br /><br />ဖုိ ့ေကာင္းတယ္ ။<br /><br />အၿခားနယ္မွာ ရွိလားမသိ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့နယ္မွာ သၾကၤန္အတက္ေန ့မွာ ဆုိရင္ အဖုိးအဖြား အုတ္ဂူဆီ<br /><br />သြားၿပီး ၿမက္ရုိင္းရွင္း ထုံးသုတ္ၾက အေမႊးတုိင္ေလးထြန္းၿပီး ဂါရဝၿပဳၾကရသည္။ ထုံးေစတီေတြကုိလည္း<br /><br />သြားၿပီး ထုံးသကၤန္းကပ္ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ၾကသည္။ လူပ်ိဳ အပ်ိဳေလးမ်ား ကုသုိလ္လည္းရ ေပ်ာ္လည္း<br /><br />ေပ်ာ္ၾကလိမ့္မည္။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ကေန ့စၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ ဘီလူးကြ်န္းမွာ ဘုရားပြဲေတာ္ကုိ စည္စည္<br /><br />ကားကားက်င္းပပါေတာ့သည္။(ဘီလူးကြ်န္း ဘုရားပြဲေတာ္ ကုိ ေနာင္တြင္ ေဖာ္ၿပပါမည္)<br /><br />သၾကၤန္သည္ ႏွစ္စဥ္မပ်က္ အသစ္သစ္မ်ားႏွင့္ ၾကဳံရအုံးမွာၿဖစ္သလုိ ၿပီးဆုံးခဲ့တဲ့ အတိတ္သၾကၤန္မ်ားကုိ<br /><br />လည္း တသိမ့္သိမ့္ႏွင့္ ေတြးရင္း ၾကည္းႏူးေနမိသည္..<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdrCxq7wEEI/AAAAAAAAAOE/qhrMFW2yyhU/s1600-h/mon+thingyan.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdrCxq7wEEI/AAAAAAAAAOE/qhrMFW2yyhU/s320/mon+thingyan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321780068285943874" />ထုိင္းမွာ ရွိတဲ့ မြန္လူမ်ိဳးေတြရဲ ့ သၾကၤန္</a><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"> <img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/> သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကေသာ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားအား ေက်းဇူးတင္လ်က္ </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2168448840895929915?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-60146754026048894362009-04-04T15:44:00.009+08:002009-04-05T10:14:42.782+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdcWtzRmD6I/AAAAAAAAAN0/5mb6FbV916Q/s1600-h/Changi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 166px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdcWtzRmD6I/AAAAAAAAAN0/5mb6FbV916Q/s320/Changi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320746460875460514" /> (ပုံကုိ www.google.com မွ ရရွိသည္) </a><br /><br /><br /><br />ေႏြးေထြးၿခင္းႏွင့္ လက္တစ္စုံ ကမ္းခဲ့ဖူးသလုိ<br /><br />လက္ၿပႏႈတ္ဆက္ က်န္ခဲ့တာလည္း ဒီေနရာ။<br /><br />ပ်ားရည္ဆမ္းတဲ့ ရယ္သံခ်ိဳခ်ိဳ ဟစ္ေၾကြးခဲ့သလုိ<br /><br />ရႈိက္သံသဲ့သဲ့ တုိးတုိးေလး ၾကားခဲ့တာ ဒီေနရာ။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္း အားသစ္ေတြနဲ ့ ပ်ိဳၿမစ္ခဲ့ဖူးသလုိ<br /><br />အားအင္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ဒီေနရာ။<br /><br />ခ်စ္သူခင္သူတုိ ့ ရင္ဘတ္ၿခင္း နီးစပ္ခဲ့ၾကသလုိ<br /><br />တစ္ကုိယ္ထဲ အထီးက်န္ခဲ့တာလည္း ဒီေနရာ။<br /><br /><strong>Changi </strong> ဆုိတဲ့ အမည္နာမ နဲ ့ ဒီေနရာမွာ<br /><br />လြမ္းခ်င္းသီတဲ့ ကဗ်ာေတြ ရွိေနလိမ့္အုံးမယ္<br /><br />ေတးသြားၿမဴးၿမဴးေလးေတြလည္း လြင့္ပ်ံေနအုံးမယ္<br /><br />ေနာက္ဆုံးလွမ္းသြားတဲ့ ေၿခလွမ္းေတြ က်န္ခဲ့အုံးမယ္<br /><br />ေၿခလွမ္းအသစ္သစ္ေတြလည္း လွမ္းလာၾကအုံးမယ္။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><strong></strong><br /><br />(Changi Airport ကေန ၿပန္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အတြက္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-6014675402604889436?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-63358156040874489762009-03-31T10:06:00.005+08:002009-03-31T16:03:54.268+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdF6qTp1XmI/AAAAAAAAANs/IWxGSVg1X6A/s1600-h/21.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 246px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SdF6qTp1XmI/AAAAAAAAANs/IWxGSVg1X6A/s320/21.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319167502150098530" /></a><br /><br /><br />မုိးေလးတၿဖဳိက္ၿဖဳိ္က္က်ေနသည္<br /><br />မုိးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ ့MRT မစီးေတာ့ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ခဲ့သည္<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းႏွင့္ Kolam Ayer Community Club<br /><br />ဆီ မ်က္စိေရာက္သြားသည္ လူငယ္သဘာဝ ဖ်တ္လတ္မႈ ပြင့္လင္းမႈ ေတြကုိ သူတုိ ့<br /><br />ဆီမွာ ေတြ ့ရသည္ သူတုိ ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿငင္းခုံေနၾကသည္ သူတုိ ့ဆုိတာက Basket Ball <br /><br />ကစားေနတဲ့ အုပ္စုတစ္စုကုိပါ.. တဒဂၤအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဆီကုိ အေပ်ာ္ေတြ <br /><br />အလြမ္းေတြ စိမ့္ဝင္ကူးစက္ သြားေလသလား အားက်တယ္လည္းပါမယ္ထင္ပါ့<br /><br />ဒီလုိ မုိးေရထဲမွာ အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ ့ေဘာ္လုံးကန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ အမွတ္တရကုိရွိဖူးသည္<br /><br />ၿဖစ္သလုိ အုတ္က်ိဳးခဲကုိ ေထာင္ၿပီး ဂုိးလုပ္ကစားခဲ့သလုိ ေက်ာင္းကြင္းထဲမွာက်က်နန<br /><br />ဂုိးတုိင္နဲ ့ကစားခဲ့ဖူးသည္ ေလးေယာက္ ငါးေယာက္နဲ ့ကစားဖူးသလုိ လူအၿပည့္ႏွင့္လည္း<br /><br />ကစားခဲ့ဖူးသည္ ေဘာ္လုံးကန္ၿပီးရင္ ေမာ္လၿမဳိင္ ေရႊနတ္ေတာင္ဆည္မွာ အေစာင့္ေတြအလစ္<br /><br />ခုိးၿပီး ေရကူးခဲ့ဖူးသည္ အေစာင့္ေတြနဲ ့တုိးရင္ ေၿပးလည္းေၿပးခဲ့ရဖူးသည္ ေရကူးၿပီးလုိ ့ ၿပန္ရင္<br /><br />လမ္းတေလွ်ာက္လုံး ဆုိင္ကယ္ၿပဳိင္စီးခဲ့ၾကသည္ ေဟးလားဝါးလား ေအာ္ၿပီး တစ္လမ္းလုံး အသံ<br /><br />ႏွင့္လည္း ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကသည္ အေဆာင္ေရာက္ရင္ ေရကန္မွာ ေရခ်ိဳးရင္း ေဘာလုံးကန္တုန္းက<br /><br />ဘယ္သူလူလည္က်တယ္ ဘယ္အဖြဲ ့က ဘယ္ႏွစ္ဂုိးသြင္းတယ္ ဆုိၿပီး ၿငင္းခုံရန္ၿဖစ္ၾကေသးတယ္<br /><br />ရန္ၿဖစ္တယ္ဆုိၿပီးေတာ့ မလန္ ့ၾကပါနဲ ့ စကားႏုိင္လုၿပီး ထိပ္ထုိးရုံေလးပါ (အဲဒီလုိ မၿဖစ္ပါဘူးလုိ ့<br /><br />ေၿပာခ်င္တာပါ ဟဲဟဲ) အဲဒါဇာတ္သိမ္းသြားၿပီးလား မထင္နဲ ့ မုိးတၿခိမ္းၿခိမ္းနဲ အၿပင္မွာ မုိးသည္းေန<br /><br />တာကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး အခန္းေလးတစ္ခန္းမွာ ဝုိင္းၿပီးေတာ့ မွန္ၾကည့္ေနၾကတယ္ေလ (ကြ်န္ေတာ္<br /><br />တုိ ့ဘက္မွာေတာ့ အေပ်ာ္တန္းဖဲေဆာ့ၾကတာကုိ မွန္ၾကည့္တယ္လုိ ့ေၿပာသည္) ကဲ ေကာင္းၾကေသးရဲ ့လား<br /><br />အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ဘဝဇာတ္ဆရာအလုိအတုိင္း တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီေလ……<br /><br />ကြ်န္ေတာ္လည္း အိပ္ၿပန္လမ္းကုိ တစ္ေယာက္ထဲ အေတြးမ်ားနဲ ့လမ္းေလွ်ာက္ဆဲ…<br /><br /><br />(ေက်ာင္းတက္တုန္းက အေဆာင္အတူေန သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ အမွတ္တရ...)<br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-6335815604087448976?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-26945466015555231082009-03-26T11:18:00.032+08:002009-03-27T12:32:02.685+08:00<div style="border: 3px solid orange; overflow: auto; height: 400px; width: 400px; color: black; background-color: white;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsLu-BImDI/AAAAAAAAAMs/cFGkp5zWF_k/s1600-h/image001.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 226px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsLu-BImDI/AAAAAAAAAMs/cFGkp5zWF_k/s320/image001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317356686590646322" />ကႏုတ္ပန္းေတြ<br />နဲ ့ပတ္ပတ္လည္ေဘာင္အတြင္းမွာ ဆိပ္ကမ္းကေနခြာကစ ရြက္လြင့္ထားတဲ့သေဘၤာ ပုံဟာ နံရံေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသလုိပါပဲ </a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsMSXohHzI/AAAAAAAAAM0/Z5KbYf-pgoE/s1600-h/image002.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsMSXohHzI/AAAAAAAAAM0/Z5KbYf-pgoE/s320/image002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317357294762139442" />သေဘၤာသားတစ္ေယာက္ ရဲ့ အိမ္လုိ ရြက္သေဘၤာေသတၱာ သားေရပုရပုိက္ေတြႏွင့္ စုံလင္လွတဲ့ နံရံကပ္စင္ကုိ သရုပ္ေဖာ္ထားတာလည္း လက္ရာေၿမာက္လွပါတယ္ </a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsM6TZ8BcI/AAAAAAAAAM8/n1G2YKG_uP4/s1600-h/image008.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 249px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsM6TZ8BcI/AAAAAAAAAM8/n1G2YKG_uP4/s320/image008.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317357980822013378" />အၿခားနံရပ္ကပ္စင္သရုပ္ေဖာ္ပုံတစ္ခုမွာေတာ့ သေဘၤာကပ္ပတိန္တစ္ေယာက္ရဲ ့ ကိရိယာတန္ဆာပလာ ေတြက အစစ္လားလုိ ့ ထင္စရာပါ</a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsNKu9PASI/AAAAAAAAANE/xuXBmMV3AmI/s1600-h/image005.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 263px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsNKu9PASI/AAAAAAAAANE/xuXBmMV3AmI/s320/image005.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317358263095722274" />ေခါင္မုိးေပၚက မ်က္ႏွာက်က္ ဒက္ကေရးရွင္း(Decorations) ေတြဟာလည္း ပန္းခ်ီလက္ရာပါပဲ</a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsNlxNCL0I/AAAAAAAAANM/NkbVsxw5HQc/s1600-h/image003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsNlxNCL0I/AAAAAAAAANM/NkbVsxw5HQc/s320/image003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317358727555329858" />ပန္းခ်ီပညာရွင္က စၿပီး ပုံၾကမ္းေလာင္းေနပါၿပီး.. အဲဒီမွာ ရွိတဲ့ မုခ္ခုံးဟာ အစစ္လားလုိ ့ထင္စရာပဲ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီလက္ရာတဲ့ တံခါးအေပၚဖက္မွာရွိတဲ့ ရြက္သေဘၤာေသတၱာ ရယ္နဲ ့ နံရံကပ္စင္ ဟာ ေစာေစာတုန္းက ပုံေလ.</a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsN6sDdk8I/AAAAAAAAANU/zmbRUTJKG2k/s1600-h/image006.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 241px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsN6sDdk8I/AAAAAAAAANU/zmbRUTJKG2k/s320/image006.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317359086950257602" />နံရံေပၚ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းရႈေမွ်ာ္ခင္း ေတြ မုခ္ခုံး<br />ရဲ ့အၿပင္ဖက္ အၿဖစ္ရုပ္လုံးၾကြေအာင္ ဆြဲထားတာ ပန္းခ်ီပညာရွင္ရဲ့ အစြမ္းပါပဲ ဒီပန္းခ်ီကားဟာ ၁၈ရာစု သေဘၤာဆိပ္ကမ္းကုိ သရုပ္ေဖာ္ထားတယ္လုိ ့ဆုိပါတယ္</a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsOLEqYYZI/AAAAAAAAANc/rdOrMeyUvEQ/s1600-h/image007.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 295px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsOLEqYYZI/AAAAAAAAANc/rdOrMeyUvEQ/s320/image007.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317359368433852818" />သေဘၤာဆိပ္ကမ္းနံရံပန္းခ်ီကုိ လက္စသတ္ေနပါၿပီး</a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsOhKv7XpI/AAAAAAAAANk/WcVAW4v5af8/s1600-h/image004.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 218px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScsOhKv7XpI/AAAAAAAAANk/WcVAW4v5af8/s320/image004.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317359748024852114" />အခုဆုိရင္ ၿပီးၿပည့္စုံသြားပါၿပီး ပန္းခ်ီဆရာ မွီထားတဲ့ တံခါးတစ္ခုသာရင္ အစစ္ပါ ...သင္ဟာ မုခ္ခုံးကုိ ေက်ာ္ၿပီး ၁၈ရာစု သေဘၤာဆိပ္ကမ္း ရဲ့ အလွကုိ ဝရံတာမွာ ခံစားႏုိင္ၿပီး<br />လုိ ့မထင္မိဘူးလား....</a><br /></div><br /><br />ဒီ ပန္းခ်ီပုံမ်ားက Forward message ကေနရရွိၿပီး ဘာသာၿပန္ထားတာပါ(ရႊီးထားတာေပါ့) <br /><br />ကြ်န္ေတာ္က တခါတေလ ပန္းခ်ီကားဆြဲတတ္ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးေအာင္မဆြဲႏုိင္ခဲ့ပါဘူး<br /><br />(ကုိယ့္ဂုဏ္ ကုိယ့္ေဖၚေနၿပန္ၿပီး) <br /><br />ပန္းခ်ီကားကုိ အသက္ဝင္ေအာင္ဆြဲႏုိင္သလုိ နံရံေပၚမွာဆန္းသစ္တီထြင္ႏုိင္တာကုိ သေဘာ<br /><br />က်လုိ ့ ဒီ ပန္းခ်ီလက္ရာကုိ ပုိစ့္တင္မိတယ္ဗ်ာ (အမွားပါရင္ ေဆာ္ရီးေနာ္)<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-2694546601555523108?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-8844186257449958902009-03-25T13:13:00.007+08:002009-05-15T10:48:54.552+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Scm_FnXDDmI/AAAAAAAAAMk/9rL3pyeXCO0/s1600-h/UNAT.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 241px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Scm_FnXDDmI/AAAAAAAAAMk/9rL3pyeXCO0/s320/UNAT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316990938273484386" /></a><br /><br />၁၁၉၄-၁၂၇၅<br /><br />၁၉ ရာစုတြင္ ေက်ာ္ေဇာထင္ရွားေသာ မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ားတြင္ ဘုရားဒကာ ဦးနာေအာက္သည္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br />ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕နယ္၊ ဖဲကတာေက်းရြာ၊ မြန္ေက်းရြာကေလးျဖစ္ေသာ ခရဲေက်းရြာတြင္ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၁၉၄ ခုႏွစ္၊ <br /><br />ကဆုန္လဆုတ္ ၃ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ေမြးဖြားသည္။<br /><br />မိဘႏွစ္ပါးသည္ အလြန္ဆင္းရဲၿပီး ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္အနက္ စတုတၳေျမာက္သား ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္အား မြန္ဘာသာျဖင့္ "အအက္" ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။ မြန္ဘာသာ အအက္ဟူသည္ ျမန္မာဘာသာ အဓိပၸာယ္မွာ အရုပ္ဆိုး <br /><br />အက်ည္းတန္ဟု ဆုိႏုိင္သည့္အျပင္ သူတစ္ပါးအေပၚ ႏိုင္ထက္စီးနင္း မလုပ္ျခင္း၊ ေဒါသကို ထိန္းသိမ္းျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်၍ <br /><br />ေနတတ္ျခင္းဟုလည္း အဓိပၸါယ္ေဖာ္ႏိုင္သည္။<br /><br />လူလားေျမာက္ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါတြင္ ေမာင္ေအာက္အား ပညာသင္ၾကားရန္ ေကာ့မယ္ခရ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ၌ မိဘႏွစ္ပါးက <br /><br />အပ္ႏွံေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ပညာကို ေကာင္းစြာ မသင္ၾကားႏုိင္ဘဲ ေက်ာင္းမွထြက္ကာ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ <br /><br />ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀ျဖင့္ ဆင္းရဲေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို ကူညီရေလသည္။ စာသင္ၾကားရမည့္အရြယ္တြင္ ေမာင္ေအာက္သည္ <br /><br />ေက်ာင္းလြယ္အိတ္လြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ရမည့္အစား ေကာ့မယ္ခရရြာ၌ ေလာက္ေလးကိုကိုင္ကာ ေလာက္စာလံုးအိတ္လြယ္ၿပီး <br /><br />ကြၽဲစားက်က္၌ ကြၽဲစီးၿပီး ကြၽဲေက်ာင္းသားဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။<br /><br />ေမာင္ေအာက္သည္ အလြန္ဆင္းရဲလွေသာ္လည္း လံု႔လ၊ ၀ိရိယႏွင့္ ဇြဲရွိသူျဖစ္သည္။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္သူလည္း ျဖစ္သည္။ <br /><br />ဟင္းလ်ာအျဖစ္ ဆားရလၽွင္ ဆားႏွင့္ စားၿပီး ငါးပိဖုတ္ႏွင့္လည္း ေက်နပ္သူျဖစ္သည္။<br /><br />ေမာင္ေအာက္သည္ ေရွးဘ၀က ပုပၸေစတနာ အက်ဳိးမေပးသျဖင့္ ပထမအရြယ္၌ ဒုကၡ၊ သုကၡံ ေလာက လႈိင္းတံပိုးေအာက္၌ ျမဳပ္တစ္ခါ၊ <br /><br />ေပၚတစ္လွည့္ျဖင့္ ခရီးၾကမ္းႀကီးေပၚတြင္ ေလၽွာက္ေနရသူျဖစ္၏။ သုိ႔ကြၽဲေက်ာင္းသားဘ၀ႏွင့္ ဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ေနရစဥ္ ကတိုးရြာသူေဌးႀကီး <br /><br />ဦးမြန္ေထာ္၏ ကိုးေဆာင္အိမ္ႀကီး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ သူေဌးဦးေထာ္အာႏွင့္ အျခားအိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းမ်ားကို ေတြ႕ရွိေသာအခါ <br /><br />ယင္းတို႔ကဲ့သို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလိုေသာ စိတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့၏။<br /><br />ဘုန္းကံရွိေသာ ေယာက်ာ္းပီပီ ဘ၀ကုိ အရႈံးမေပးတတ္သူ၊ ဇဲြရွိေသာသူ၊ လံု႔လ၀ိရိယရွိသူျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ <br /><br />ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ က်ေရာက္လင့္ကစား ကတိုးေကာ့ႏွတ္ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိစဥ္က ျမင္ေတြ႕ရေသာ လူခ်မ္းသာတို႔၏ <br /><br />ႀကီးပြားခ်မ္းသာ တိုးတက္ေနသည္ကို အားက်ကာ ၎တို႔ကဲ့သို႔ ျဖစ္လာရန္ ႀကိဳးစားမည္ဟု သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားေလသည္။<br /><br />လူလားေျမာက္အရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါတြင္ မိဘႏွစ္ပါးလည္း ကြယ္လြန္ၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိ၏အႀကံအစည္ <br /><br />ေအာင္ျမင္ရန္အတြက္ ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာႏွင့္ တဆက္တည္းျဖစ္ေသာ သံလြင္ျမစ္ေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာရွိ မိမိ၏ အစ္မႀကီး ေဒၚေထာေဂ့ <br /><br />(မိထ၀္ဂြံ) ရွိရာသို႔ လာေရာက္ေနထိုင္ကာ အစ္မ၏ လယ္ေျမတြင္ လယ္သမားအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေလသည္။<br /><br />အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ဖူးစာရွင္ျဖစ္ေသာ မိေရႊမႈန္ႏွင့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမႇားေလသည္။ မိေရႊမႈန္သည္ အိမ္တြင္းမႈအျပင္ <br /><br />ေကာက္စိုက္ျခင္း၊ ကိုင္းလုပ္ျခင္းတုိ႕၌လည္း ေယာက္်ားမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြတတ္သူ ျဖစ္ေလသည္။ <br /><br />တက္ညီလက္ညီျဖင့္ ဘ၀ခရီးကို စတင္ေလၽွာက္စဥ္မွာပင္ မိေရႊမႈန္သည္ မိမိ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္းသည္ကို လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး <br /><br />ေသမင္းေခၚရာ ေနာက္သို႔ ပါသြားရရွာေလေတာ့သည္။<br /><br />ခ်စ္ဇနီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ၊ အားနည္းဖြယ္ရာမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီး ဘ၀ကို အရႈံးမေပးေသာ ေယာက်ာ္းပီပီ မိမိ၏အဓိ႒ာန္ <br /><br />ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ မင္းျဖစ္လိုက မင္းနားခစား၊ သူေ႒းျဖစ္လိုက သူေ႒းနားမွာ ခစားမွျဖစ္မယ္ဟု စိတ္ကူးၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ <br /><br />သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ အလုပ္၀င္လုပ္ေလသည္။<br /><br />ဦးေထာ္အာ၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ပစၥည္းႂကြယ္၀မႈကို အားက်၍ ဦးေထာ္အာကဲ့သို႔ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာရန္<br /><br />(၁) အလုပ္ကို ႀကိဳးစားလုပ္မည္။<br /><br />(၂) ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ လုပ္ရမည္။<br /><br />(၃) ရိုးသားရမည္။<br /><br />(၄) ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈ မိမိမႈကို ေ၀ဖန္ရမည္ဟူေသာ စည္းကမ္းေလးခ်က္ကို ခ်မွတ္ေလသည္။<br /><br />ထိုသို႔ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ၀င္ေရာက္အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ေမာင္ေအာက္၏ ေယာကၡမတို႔က ၎တို႔၏ သမီးငယ္ မိေရႊမႈန္၏ညီမ <br /><br />မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ျပန္လည္ လက္ဆက္ေပးေလသည္။ မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ၾကာရွည္ မေပါင္းလိုက္ရဘဲ အစ္မမိေရႊမႈန္နည္းတူ မိေရႊအုပ္လည္း <br /><br />ေသဆံုးသြားေလသည္။<br /><br />ဒုတိယဇနီးေသဆံုးၿပီးေနာက္ ရွိသမၽွပစၥည္းမ်ားကို အစ္မႀကီးအား အပ္ႏွံခဲ့ၿပီး သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ေျခစံုပစ္၍ အလုပ္<br /><br />၀င္လုပ္ေတာ့သည္။<br /><br />သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာႏွင့္ဇနီး ေဒၚခမာနားတို႔သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာ့ႏွတ္ရြာ၌ အလြန္ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးႀကီးဟု <br /><br />ေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိသည္။<br /><br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ သားျဖစ္သူေမာင္ေရႊအိုးအမည္ျဖင့္ ေရႊအိုးဘရားသားကုမၸဏီ တစ္ခုကိုလည္း တည္ေထာင္ထားေလသည္။ <br /><br />သစ္ေတာပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးလည္းျဖစ္သည္။ ေကာ့ႏွတ္ဘုရားေက်ာင္း၀င္းရွိ တုိက္ေက်ာင္းႀကီး မဟာျမတ္မုနိ ပိဋကတ္တိုက္ႏွင့္ <br /><br />မီးေလာင္သြားေသာ ဇရပ္ႀကီးတစ္ေဆာင္၏ အလွဴရွင္လည္း ျဖစ္၏။<br /><br />ေမာင္ေအာက္သည္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံ၌္ အလုပ္၀င္လုပ္ရာတြင္ ေရေတြ႔ေသာငါးက့ဲသို႔ စိတ္အားငယ္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈမ်ားကို <br /><br />ေျဖေဖ်ာက္၍ စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားျခင္း၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားအေပၚ ေခါင္းေဆာင္မႈ <br /><br />ရရွိလာသည္။ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာသည္ ရိုးသားေသာ ေမာင္ေအာက္အား အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းသို႔ <br /><br />မိမိ၏ လူယံုအျဖစ္ႏွင့္ ေစလႊတ္၍ သစ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ေစသည္။ ေမာင္ေအာက္သည္ သစ္ေတာႀကဳိး၀ိုင္းတြင္ သူေဌးႀကီးအလုိက် <br /><br />သစၥာရွိရွိျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေပးသျဖင့္ အေတာ္ဆံုးႏွင့္ သစၥာအရွိဆံုး အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳကာ <br /><br />ဆုေငြမ်ားခ်ီးျမႇင့္ၿပီး သူေကာင္းျပဳေလသည္။ ထိုသို႔ ဥစၥာပစၥည္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံရေသာ္လည္း ေမာင္ေအာက္မွာ ဘ၀င္ျမင့္ျခင္းမရွိဘဲ <br /><br />မိမိ၏ေရာက္လိုေသာ ပန္းတိုင္ကိုပင္ စြဲၿမဲစြာထားၿပီး အလုပ္ကိုႀကိဳးစား၍ လုပ္ကိုင္ေလသည္။<br /><br />ထိုသို႔ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ၊ စည္းကမ္းရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား စုေဆာင္းမိလာ၏။ စုေဆာင္းမိလာေသာ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို <br /><br />ထိန္းသိမ္းရန္ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ လိုလာ၏။ တတိယေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ မိဂ်ာဥႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမႇားျပန္ေလသည္။<br /><br />မိဂ်ာဥႏွင့္ ထိမ္းျမႇားၿပီးေနာက္ စုေဆာင္းထားေသာေငြအျပင္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံမွ ေခ်းယူထားေသာ ေငြအရင္းအႏွီးျဖင့္ <br /><br />သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံမွ အလုပ္ခြဲထြက္ကာ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္းကို စတင္ လုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ေမာင္ေအာက္သည္ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ သစ္ေတာသို႔ မထြက္မီ တစ္ေန႔တြင္ "ငါသည္ ငယ္စဥ္အခ်ိန္ <br /><br />ဆင္းရဲသားအခ်ိန္၌ ငါရည္မွန္းထားေသာ ခ်မ္းသာရမည့္ ေရာင္ျခည္ဦးဘ၀သို႔ ငါတက္လွမ္းရေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ကံတရားသည္ <br /><br />ဆန္းၾကယ္ပါ၏။ ဥာဏ္ႏွင့္၀ီရိယသည္ ကံတရား၏ အၿခံအရံမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ့ေကာင္းမႈကံျပည့္ေအာင္ ရတနာသံုးပါးသည္ <br /><br />ငါ၏ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္" ဟု စိတ္ကူးမိေလသည္။<br /><br />ထိုစိတ္ကူးခံစားခ်က္ကို ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတုိင္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္လၽွက္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသို႔ ၀င္<br /><br />္သြားေလသည္။ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းအတြင္းရွိ ဘုရားငုတ္တို ေစတီအနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားျဖင့္ <br /><br />ဘုရားအားပူေဇာ္ကာ သူ၏လိုအင္ဆႏၵကို ဆုေတာင္း၍ အိမ္သို႔ျပန္သြားေလသည္။<br /><br />ယင္းဆုေတာင္းခ်က္ႏွင့္အညီ ေအာင္ျမင္မႈသည္ မေ၀းေသာကာလတြင္ ရွိေနၿပီးျဖစ္သည္ကို ေမာင္ေအာက္သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ႏွင့္ <br /><br />၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနမိေလသည္။<br /><br />မွတ္ခ်က္ … (ေကာ့ႏွတ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မြန္ဘာသာ "ကံဟႏွာတ္" ဟူေသာ အသံမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အမည္ျဖစ္သည္။ "ကံ" <br /><br />ဟူေသာအဓိပၸါယ္မွာ ကုန္းျမင့္ေျမေနရာကို ဆိုလုိၿပီး "ဟႏွာတ္" မွာ ပက္ခြံ႔ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေကာ့ႏွတ္ရြာ မျဖစ္ေပၚလာမီ <br /><br />ထိုေနရာကို ေရလႊမ္းမိုးေသာအခါ ပက္ခြံ႔လာက္ရွိေသာ ကုန္းျမင့္ကေလးသာ ေပၚထြန္းလၽွက္ရွိၿပီးေနာက္ ပက္ခြံ႕မၽွေလာက္သာ <br /><br />ရွိေသာေျမႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေနရာတြင္ ရြာတည္ေသာအခါ ထိုရြာကို "ေကာ့ႏွတ္" "ပက္ခြံ႔ကုန္း" ဟူ၍ ေခၚတြင္ေလသည္။)<br /><br />ေမာင္ေအာက္သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ျဖင့္ သစ္ေတာသို႔ တက္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ တနသၤာရီတိုင္းသည္ အဂၤလိပ္တို႔ <br /><br />သိမ္းပိုက္ထားၿပီး ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွာ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္ေလသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၄၇ ခုႏွစ္၊ <br /><br />သီေပါမင္းပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ႏွင့္ ကယားျပည္နယ္တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ကို ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားရွမ္းႏွင့့္ <br /><br />ကယားတို႔ကို အဂၤလိပ္တုိ႔က ဆက္လက္ႏွိမ္နင္းေနရေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားတုိ႔သည္ အားမတန္၍ မာန္ေလွ်ာ့ကာ <br /><br />အဂၤလိပ္္တို႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ေျပၿငိမ္း ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကယားေစာ္ဘြားတုိ႔က မိမိတို႔ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လြယ္ေကာ္၊ မယ္ဖ၊ <br /><br />မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္းသစ္ေတာမ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္ တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေတာ္ျဖစ္သည့္ မြန္လူမ်ဳိးဦးနာေအာက္အား သစ္ထုတ္ခြင့္ <br /><br />ေပးလိုက္ေလသည္။ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားကလည္း မိမိတို႔ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားမွ နန္းဖဲေတာကိုလည္း ဦးနာေအာက္အား ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာစြာျဖင့္ <br /><br />လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးေလသည္။ အေရးႀကီးေသြးနီးဆိုသကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီမႈေၾကာင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆိုသလို <br /><br />ဦးနာေအာက္၏စီးပြားေရးမွာ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တုိးတက္လာေတာ့သည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္၏ သစ္တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္သည္။ ယင္းတို႔သည္ ရတနာသံုးပါး၊ ပိဋကတ္သံုးပံု၊ ဘံုသံုးပါးဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရသည္။ <br /><br />ထိုတံဆိပ္ကို မွတ္ပံုတင္ၿပီး မိမိပိုင္သစ္ေတာမွ သစ္မ်ားကို ယင္းတံဆိပ္ျဖင့္ ခတ္ႏွိပ္ေလသည္။ ကုသိုလ္ကံ အက်ဳိးေပးလာမႈေၾကာင့္ <br /><br />ထုတ္လုပ္ရန္အလြန္ခက္ေသာ မယ္ဖ၊ မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္းသစ္ေတာမ်ားရွိ သစ္မ်ားသည္ ထိုႏွစ္တြင္ မိုးသည္းထန္စြာရြာၿပီး <br /><br />ေရလၽွံမႈေၾကာင့္ သံလြင္ျမစ္အတြင္းသို႔ အလြယ္တကူ ေရာက္ရိွလာကာ ျမစ္တေလၽွာက္ ေမ်ာပါလာၾကၿပီး ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္သစ္ဆိပ္သို႔ <br /><br />ေကာင္းမြန္စြာ ဆုိက္ေရာက္လာၾကေလသည္။<br /><br />ထိုအခ်ိန္တြင္ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာမွ ေမာ္လၿမဳိင္သို႔ စီးဆင္းေသာ သံလြင္ျမစ္တစ္ေလၽွာက္ ငါးမုိင္ေလာက္အကြာအ<br /><br />ေ၀းအထိ သစ္ေဖာင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့၏။ ထိုသစ္အားလံုး၏ တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္ေလသည္။ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစခန္းမွ <br /><br />ေကာ့ႏွတ္ရြာအေရာက္ သစ္တစ္လံုးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေငြသည္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ျဖစ္သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ ေရာင္းရေသာ ေစ်းႏႈန္းမွာ <br /><br />ေငြဒဂၤါး ၉၀-၁၀၀ ထိ ေရာင္းရသျဖင့္ ထိုႏွစ္ဦးမွာပင္ ဦးနာေအာက္သည္ စုစုေပါင္းအျမတ္ေငြ ၁၀ သိန္းခန္႔ ရရွိေလေတာ့သည္။<br /><br />ေမာင္ေအာက္၏ ဆုေတာင္းခန္းသည္ ျပည့္စံုၿပီး ဥာဏ္ႏွင့္ လံု႔လ၊ ၀ီရိယသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း <br /><br />ခ်မ္းသာလာေသာ္လည္း မိမိ၏ဘ၀ေဟာင္းကို မေမ့ဘဲ မိမိ၏ အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ ဘႀကီးအရြယ္ကို ဘႀကီး၊ ဖခင္အရြယ္ကို <br /><br />ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ခ်ီးျမႇင့္ထိုက္သူကို ခ်ီးျမႇင့္၍ ဆံုးမသင့္သူကို ဆံုးမေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားမ်ားက <br /><br />ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ဘႀကီးေအာက္လို႔ အမႊန္းတင္ေခၚၾကေလသည္။ မြန္ဘာသာအားျဖင့္ "အနာဲအံက္" "ဘႀကီးေအာက္" ဟူ၍လည္း <br /><br />အမႊန္းတင္ၿပီး ေခၚၾကသည္။ "အနာဲ" ၏ အဓိပၸါယ္မွာ "ဘႀကီး" ျဖစ္သည္။<br /><br />ထိုသို႔ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာေသာ အႏုိင္ေအာက္သည္ ပက္ခြံ႔မၽွေလာက္သာ ရွိေသာ ေအာင္ေျမေပၚတြင္ ရပ္တည္ၿပီး <br /><br />ဘုရားငုတ္တိုေစတီငယ္ထံတြင္ အဓိ႒ာန္၀င္ကာ ဆုေတာင္းခဲ့သျဖင့္ ယခုအခါ ဆုေတာင္းသည့္အတိုင္း ျပည့္စံုလာသည္ကို <br /><br />အဖန္ဖန္သတိရသျဖင့္ အလုပ္အားသည့္အခါတိုင္း သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းမွ ေကာ့ႏွတ္သို႔ ျပန္လာသည္။ ဘုရားငုတ္တိုငယ္ကို <br /><br />ေစတီကေလးကို ေစတီအႀကီးအျဖစ္ ျပည္လည္တည္ကာ ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥႏွင့္အတူ ေရစက္သြန္းခ် အမၽွေပးေ၀ခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥမွာလည္း ႏိုင္ေအာက္ႏွင့္ ၾကာရွည္ လက္မတြဲလိုက္ရဘဲ ေသမင္းေခၚရာေနာက္သို႔ လိုက္ရျပန္သည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မၽွသာ ရွိေသးသည္။ ဇနီးသည္ ေသဆံုးသည့္အတြက္ တရားႏွင့္ေျဖကာ အံႀကိတ္၍ <br /><br />အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ထိုအျမတ္ေငြ ဆယ္သိန္းျဖင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို တိုးခ်ဲ႕လိုက္ေလသည္။<br /><br />သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္ ယိုးဒယား (ထိုင္း) ျပည္တြင္ မယ္ေဟာင္ဆြန္ သစ္ေတာ ႀကဳိး၀ို္င္းကို အခြန္ေဆာင္ၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္ႀကီးၾကပ္၍ <br /><br />ဆင္ေပါက္အစီး (၄၀) ႏွင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ရာ အျမတ္အစြန္းမ်ားစြာ ရလာျပန္၏။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ အလုပ္ကို ထႂကြစြာလုပ္၏။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား အျမဲတမ္းရွိ၏။ ငယ္သားအေပၚ သနားၾကင္နာမႈရွိ၏။ <br /><br />အျမင္မေတာ္သည္မ်ားကို သည္းခံၿပီး ျပဳျပင္ေပး၏။ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံေထာက္ရႈၿပီးမွ လုပ္တတ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ <br /><br />ထႂကြႏိုးၾကား၊ သနားသည္းခံ၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈဟူေသာ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးကို လက္ခံထားၿပီး လုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ <br /><br />သူ၏လုပ္ငန္းသည္ လ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။<br /><br />လုပ္ငန္းကို တြင္က်ယ္လာေအာင္ မယ္ေဟာင္စြန္သစ္ေတာကို တူျဖစ္သူ (ဇနီးမိဂ်ာဥ ဘက္မွ) ႏိုင္ထြန္းရင္ႏွင့္ ႏိုင္တြတ္တို႔အား ဆင္အစီး <br /><br />၄၆ စီးႏွင့္ ႀကီးၾကပ္ခိုင္းေစၿပီး မိမိမွာမူ ရွမ္းျပည္ရွိ ေမာင္းမဲသစ္ေတာႏွင့္ ကယားျပည္နယ္ရွိ ဖားေစာင္းသစ္ေတာကို <br /><br />ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ျပန္သည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ သစ္ေတာလုပ္ငန္းတြင္ မ်ားစြာေအာင္ျမင္မႈရၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသို႔ ျပန္လာေသာအခါတြင္ ခ်စ္တီးကုလားႏွင့္ <br /><br />ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ တုိင္းရင္းသားျဖစ္ၾကေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအား မတန္မဆေသာ အတိုးႏႈန္းျဖင့္ ေငြေခ်းၿပီး <br /><br />ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသျဖင့္ ထိုခ်စ္တီးကုလားႏွင့္ ဘာဘူကုလားမ်ားကို တိုက္ရန္အတြက္ ေငြတိုးခ်စားျခင္းႏွင့္ စပါး <br /><br />ေရာင္း၀ယ္လုပ္ငန္းကို တုိးခ်ဲ႕စမ္းသပ္လုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခားပြဲစား ခ်စ္တီး၊ ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ သူတို႔၏စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ထဲသို႔ မြန္တိုင္းရင္းသား ေခတ္ပညာမဲ့ <br /><br />ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အရင္းရွင္ေပါက္စတစ္ေယာက္ ၀င္ထြက္လာသည္ကို အထူးမလိုလား၍ ဦးနာေအာက္၏လုပ္ငန္း <br /><br />ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းအတြက္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာၾက၏။ ထိုသုိ႔တိုက္ခိုက္ခံရမႈအျပင္ ဦးနာေအာက္အလုပ္သမားမ်ား၏ <br /><br />လုပ္ငန္းမကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ပထမတြင္ အရႈံးႏွင့္သာ ရင္ဆိုင္ရေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း <br /><br />ဦးနာေအာက္မွာကား "ဘဲအုပ္တစ္ရာႏွစ္ရာ မေဗဒါက တစ္ပင္တည္း၊ မေဗဒါ အံကိုခဲ ပန္းပန္လ်က္ပဲ" ဟူေသာ စာဆိုႏွင့္အညီ <br /><br />အရင္းရွင္ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ ၀ိုင္းၿပီး တုိက္ခုိက္ၾကသည္ကို အျပံဳးမပ်က္ အံႀကိတ္လၽွက္ ရင္ဆိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။<br /><br />"ခုခံ၀့ံသူ ေအာင္ပြဲရ၏" ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ခံယံုၾကည္ၿပီး မိမိ၏ အားနည္းခ်က္ ဟာကြက္ ေပ်ာ့ကြက္မ်ားကို ေလ့လာရာတြင္ <br /><br />မိမိ၏ပြဲစားမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား မကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္သည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ သစ္ေတာလုပ္ငန္း၌ <br /><br />အားထားရေသာ လူယံုေတာ္ဦးငယ္ကိုဆင့္ေခၚၿပီး စပါးလုပ္ငန္းတြင္ တာ၀န္ယူထမ္းေဆာင္ေစသည္။ ေငြေၾကးဘက္တြင္မူ <br /><br />မိမိ၏လူယံုေတာ္ဦးဘိုးခင္အား တာ၀န္ခ်ထားေလသည္။ စာေရးႀကီးဦးဘိုးခင္သည္ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြထြက္ေငြစာရင္းႏွင့္ ဘဏ္သြင္းေငြ <br /><br />ထုတ္ေငြစာရင္းမ်ားကုိ ဦးနာေအာက္အား တင္ျပအစီရင္ခံရေလသည္။<br /><br />ေကာ့ႏွတ္ဘုရား၀င္း အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၌ ေဟာင္းႏြမ္းယိုယြင္းေနေသာ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိေနသည္။ တစ္ေန႔တြင္ လယ္သူမ <br /><br />မမိဗ်ဴသည္ ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္းမွ လယ္ေတာသုိ႔အသြား ထုိ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိရာေနရာသို႔ ျဖတ္သြားစဥ္ <br /><br />႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူအား ၀င္ဖူး၍ အဓိ႒ာန္ျပဳ ဆုေတာင္းေလသည္။ "တပည့္ေတာ္မသည္ ဆင္းရဲသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ <br /><br />တပည့္ေတာ္မသည္ ခ်မ္းသာခဲ့ေသာ္ မြန္ျမတ္ေသာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းပါမည္ဘုရား" အဓိ႒ာန္ျပဳ၏။ ထုိသုိ႔ <br /><br />ဆုေတာင္းၿပီးေနာက္ မၾကာမီေသာ ကာလတြင္ပင္ သူေ႒းႀကီးမုဆုိးဖုိ ဦးနာေအာက္သည္ ထုိလယ္သူမအား မိမိ၏ <br /><br />စတုတၳေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားလုိက္ေလသည္။<br /><br />မိဗ်ဴသည္ သူေ႒းႀကီးဦးနာေအာက္၏ ဇနီးအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြားေသာအခါတြင္ သူမဆုေတာင္းခဲ့သည့္အတုိင္း ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူေနရာတြင္ ေစတီတစ္ဆူတည္ၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟု ေခၚတြင္ေစေလသည္။ ထုိေစတီသည္ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟုေခၚတြင္ၿပီး တင့္တယ္စြာဖူးေျမာ္ႏုိင္ပါသည္။<br /><br />ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔မည္သည္ အက်ိဳးေပးလၽွင္ မေႏွးအျမန္ အက်ိဳးခံစားရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ ခ်မ္းသာလာသူပီပီ ဘ၀တူဆင္းရဲသားမ်ားအား ကူညီေလ့ရွိ၏။ မိမိက့ဲသို႔ ခ်မ္းသာလာႏုိင္ေအာင္ ထာ၀ရက႐ုဏာေရွ႕ထားၿပီး ေထာက္ပ့ံျခင္း၊ သြန္သင္ဆံုးမျခင္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားျခင္းတုိ႔ကုိ အစဥ္တစိုက္ျပဳလုပ္သည္။ တစ္လလၽွင္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ရေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္သည္ လတုိင္းလတုိင္းမထုတ္ဘဲ တစ္ႏွစ္ျပည့္မွ ေငြဒဂၤါး ၂၄၀ ထုတ္ယူလၽွင္ အထူးခ်ီးျမႇင့္ေငြအျဖစ္ ေငြဒဂၤါး ၅၀၀ ထပ္ေဆာင္းေပး႐ုံတြင္မက အ၀တ္အစားမ်ားပါ ေထာက္ပံ့ေလသည္။<br /><br />အလုပ္သမားတုိ႔အား မိမိတုိ႔၏ ေခၽြးႏွဲစာတုိ႔ကုိ စုေဆာင္းတတ္ေစျခင္းႏွင့္ ဘ၀တုိးတက္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ပုိလုပ္အားေပးျခင္းကုိ အားေပးသည့္ သေဘာပင္။<br /><br />ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္၏ အလုပ္သမားမ်ားသည္ သူ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ မည္သူမၽွ ခုိးယူသံုးစြဲ အလြဲသံုးစားမႈ မျပဳလုပ္ၾကေခ်။ ထုိေၾကာင့္လည္း သူ၏ စီးပြားဥစၥာသည္ ဒီေရအလား တုိးတက္လာ၏။ ကလြီ၊ ဒရယ္၊ သဲကုန္း၊ က်ံဳေတာ္၌ လည္းေကာင္း၊ ဟံသာ၀တီ ပဲခူးဘက္၌ လည္းေကာင္း၊ ခရမ္းသံုးခြတုိ႔၌ လည္းေကာင္း၊ သံလြင္ျမစ္တစ္ေလၽွာက္ လက္ပံေတာ၊ ေမွာ္ဘီ၊ ထံုးအုိင္ဘက္၌ လည္းေကာင္း၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ဘက္ ကရနာ၊ ေကာ့တက္၊ ေကာ့ဘိန္း၊ ေကာ့လမု၊ ဇာသျပင္၊ ဂ်ိဳင္း၊ သရက္ေတာ၊ ဂႏၶီတုိင္ေအာင္တုိ႔၌ လည္းေကာင္း၊ က်ိဳက္မေရာ၊ အတၳရံျမစ္ကမ္းရွိ ရြာတုိ႔၌ လည္းေကာင္း စပါးမ်ား ၀ယ္ယူေလေတာ့သည္။<br /><br />ဦးငယ္သည္ အျခားပြဲစားမ်ားထက္ ေငြႏွစ္က်ပ္၊ သံုးက်ပ္ အပုိေပးျခင္းျဖင့္ စပါးကုိ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရရွိေလသည္။ ထုိ႔ျပင္ လယ္သမားတုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနထုိင္ဆက္ဆံသြားမႈေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားပြဲစားမ်ားထက္ အခြင့္အေရးရကာ မၾကာမီအတြင္း၌ စပါးတင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀ အထိ ၀ယ္ယူရရွိသည္။<br /><br />၀ယ္ယူရရွိေသာ စပါးမ်ားကုိ တုန္ကင္း၊ ေလွမ်ားျဖင့္တင္ၿပီး "ေအာင္ေခမာ"၊ "ေအာင္ပန္း" တစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားျဖင့္ဆြဲကာ ေအာင္ေမာင္းႀကီးမ်ားကုိ တီးခတ္၍ ေမာင္းတဒူဒူႏွင့္ အသံေပးၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္သုိ႔ သယ္ေဆာင္သြားေလသည္။ ဦးငယ္သည္ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ စပါးသြင္းၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဦးငယ္သည္ မိမိအေနျဖင့္ သူမ်ားထက္ ေငြပုိေပးၿပီး ၀ယ္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေငြဒဂၤါး ၈၀၀ မၽွ စာရင္းကြာျခားေလ်ာ့နည္းသည္ကုိ ဦးနာေအာက္ ဆူပူေတာ့မည္ဟု ယူဆထားေသာ္လည္း ဦးနာေအာက္က "ငါအရင္းရရင္ ၿပီးတာပဲ၊ အျမတ္မရရင္ ေနပါေစ တုိ႔တုိင္းရင္းသားေတြ မနစ္နာရင္ ၿပီးတာပဲ" ဟု ေျပာရင္း တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္းေနေသာ ကြမ္းဆံမွ ကြမ္းကုိယူစားၿပီး ဦးငယ္အား လူယံုေတာ္စာေရးႀကီး ဦးဘုိးခင္ထံ စားရင္းရွင္းၿပီး ပြဲခထုတ္ယူရန္ ေစလႊတ္လုိက္ေလသည္။<br /><br />စာေရးႀကီး ဦးဖုိးခင္သည္ စပါးတစ္ရာႏွင့္ ပြဲခ ၂၀ ႏႈန္း၊ စပါး ၂ သိန္းခြဲအတြက္ ပြဲခ ေငြေပါင္း ၅၀၀၀ က်သင့္ေသာ္လည္း ေမာင္ငယ္စာရင္းအတြက္ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့ေနသည္အတြက္ စာရင္းစာအုပ္ကုိကုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္ထံသြား၍ ေလ်ာ့ေနသည့္ေငြအတြက္ ႏႈတ္ယူရမည္၊ မႏႈတ္ယူရမည္ကုိ သိလုိ၍သြားေမးေလ၏။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ စာရင္းစာအုပ္ကုိယူၿပီး ၾကည့္ရာတြင္ စာရင္းေဟာင္းတြင္ ယခင္က ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္း ၉၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၁၄၀၀ ေလ်ာ့၍ လည္းေကာင္း၊ ေနာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္းေပါင္း ၆၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း၊ က်န္ပြဲစားတစ္ဦးသည္ စပါးတင္းေပါင္း ၃၀၈၀၀ ၀ယ္ယူရာတြင္ ေငြေပါင္း ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း ေတ‎ြ႕ရွိေသာအခါတြင္ ပြဲစားသံုးေယာက္၀ယ္ေသာ စပါးစုစုေပါင္း တင္း ၁၈၀၀၀၀ တြင္ ေလ်ာ့ေငြ ေပါင္းက က်ပ္ ၃၀၀၀။ ေမာင္ငယ္၀ယ္သည့္စပါးက တင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀၊ ေငြေလ်ာ့သည္က ၈၀၀၊ စပါးတင္း ဆယ္တင္းတြင္ ဆယ္ျပားေလာက္ ေလ်ာ့သည့္သေဘာ မွတ္ခ်က္ေတြ႕ရွိသျဖင့္ ခ်ီးျမႇင့္သည့္အေနႏွင့္ ေလ်ာ့ေငြကုိ ပြဲခမွ မႏုတ္သည့္အျပင္ ေနာက္ထပ္ေငြ ၁၀၀၀ က်ပ္ ထပ္ေဆာင္းေပးလုိက္သည္။ ဤတြင္ ဦးနာေအာက္သည္ ခ်ီးျမႇင့္ထုိက္သူအား ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး ဆံုးမသင့္သူကိုလည္း ဆံုးမတတ္ေၾကာင္း ျပသလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ ေငြတုိးခ်လုပ္ငန္းကုိလည္း လုပ္ကုိင္သည္။ ခ်စ္တီးကုလားထံ လယ္သမားမ်ား အဆမတန္ေသာ အတုိးျဖင့္ ေငြေခ်းရသည္ကုိ မိမိသည္လည္း လယ္သမားဘ၀မွ တက္လာသူ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေတြ႕ျမင္ရသည့္အတြက္ ခ်စ္တီးကုလားကုိ ျပန္တုိက္သည့္သေဘာျဖင့္ အတုိးႏႈန္းသက္သက္သာသာျဖင့္ လယ္သမားမ်ားအား ေငြေခ်း၏။ လယ္ယာလုပ္ငန္းကုိလည္း တုိးခ်ဲ႕သည္။ ၎၏ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တုိင္းရင္းသားမ်ားကုိသာ လုပ္ကုိင္ေစေလသည္။<br /><br />မီးသေဘၤာသူေ႒း ျဖစ္လာျခင္း...<br />ဦးနာေအာက္သည္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ စေကာ့တလန္ျပည္၊ ဂလာစဂုိၿမိဳ႕ရွိ မကၠီအင္ ဘကၠစတာ ကုမၸဏီထံမွ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ စက္ပစၥည္းမ်ားကုိ ဦးေရႊေလးအား ေစလႊတ္၍ မွာၾကား၀ယ္ယူေလသည္။<br /><br />သေဘၤာလြန္းတင္ရန္အတြက္ သေဘၤာက်င္းကုိ မုတၱမၿမိဳ႕၊ ဆီဆံုရပ္၌ တည္ေဆာက္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာက်င္းသည္ သကၠရာဇ္ ၁၂၆၂ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးၿပီး ကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္သိန္းေက်ာ္ျဖစ္သည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္ ပုိင္ဆုိင္ေသာ သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္စၾကၤာ၊ (၁) ေအာင္မဂၤလာ၊ (၃) ေအာင္တပ္၊ (၄) ေအာင္သိန္း၊ (၅) ေအာင္ဒီပါ၊ (၆) ေအာင္သီတာ၊ (၇) ေအာင္မဂၤလာျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္ေဇယ်ႏွင့္ (၂) ေအာင္နိဗၺာန္ဟု ေခၚေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ ေအာင္ေခမာႏွင့္ ေအာင္ပန္းဟူ၍ အသီးသီးေျပာင္းလဲ ေခၚတြင္ေစခဲ့သည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္ပုိင္ မီးသေဘၤာတုိ႔သည္ ကုိးစီးျဖစ္ကာ ႏွစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၆၀၀၀၀ ျဖစ္ၿပီး တစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၃၅၀၀၀ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />သေဘၤာမ်ား၏ ကုိယ္ထည္ႏွင့္ အမုိးမ်ားကုိ ငွက္ေပ်ာၫြန္႕အေရာင္ ေဆးခ်ယ္ထားၿပီး သေဘၤာ၏ ေျပာင္းတုိင္မ်ားကုိ အညဳိေရာင္အခံထား၍ အျဖဴေရာင္ျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေလသည္။ သေဘၤာသားအားလံုးတုိ႔သည္ တုိင္းရင္းသားမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာမ်ားသည္ သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတြင္ ေျပးဆြဲ၏။<br /><br />သေဘၤာခမ်ားကုိ အဂၤလိပ္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက သေဘၤာခမ်ားထက္ ေလၽွာ့ေပါ့ေစၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး၊ ရွင္သာမေဏ၊ သီလရွင္၊ လူအုိႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားအား အခမယူဘဲ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္၏။ ထုိ႔ျပင္ ဦးနာေအာက္သည္ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တုိင္း သီတင္းကၽြတ္လဆုတ္ (၃) ရက္ေန႔မွစ၍ ေအာင္နိဗၺာန္ တစ္ထပ္သေဘၤာေပၚတြင္ ကုနိသကၤန္းႏွင့္ လႉဖြယ္၀တၳဳမ်ား တင္ေဆာင္ၿပီး သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတုိ႔၏ ၀ဲယာရွိ ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ဘီလူးကၽြန္းဘက္ရွိ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႔အထိ ကထိန္အလႉမ်ားအျဖစ္ သြားေရာက္လႉဒါန္းေလ၏။ ယင္းအျပင္ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္လႉဒါန္းထားေသာ အလႉဒါနအတြက္လည္း တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေရစက္ခ် အမၽွေပးေ၀ေလ့ရွိသည္။<br /><br />ထုိသို႔ ရြာစဥ္ေလၽွာက္ၿပီး တစ္လပတ္လံုး ကထိန္အလႉကုိ လႉဒါန္းသည့္အတြက္ ထုိေဒသတြင္ "ကထိန္လႉဒါန္းျခင္းအစ ဦးနာေအာက္က" ဟု ယခုတုိင္ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။<br /><br />ဧရာ၀တီ သေဘၤာကုမၸဏီႏွင့္ တုိက္ပြဲ...<br />ျပည္တြင္းေရေၾကာင္း သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားေသာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီႀကီးသည္ သူ၏စီးပြားေရးကြက္ထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ တိုင္းရင္းသားအရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္ပုိင္ သေဘၤာမ်ားကုိ မလုိလားမႏွစ္သက္ေခ်။<br /><br />ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္သေဘၤာက တစ္က်ပ္ႏႈန္းယူလၽွင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက တစ္၀က္ေလၽွာ့ကာ ငါးမူး (၅၀ ျပား) ႏႈန္း ယူေလ၏။ ဦးနာေအာက္က တစ္မတ္ (၂၅ ျပား) ႏႈန္း ေလၽွာ့လုိက္၏။ ဧရာ၀တီက တစ္မူး (၁၀ ျပား) ဧရာ၀တီက တစ္ပဲ (၅ ျပား) ေနာက္ဆံုးတြင္ အခမဲ့တင္လာသည့္အထိ တုိက္ပြဲဆင္လာၾက၏။<br /><br />ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ားဆိပ္ကမ္းတြင္ မဆုိက္ကပ္ႏုိင္ေအာင္ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းမွန္သမၽွ မိမိတုိ႔သေဘၤာမ်ားသာ ဆုိက္ကပ္ခြင့္ရရန္ ဧရာ၀တီသေဘၤာ ကုမၸဏီသည္ အခြန္ေဆာင္၍ ၀ယ္ယူေလသည္။ ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ား ဆုိက္ကပ္ရန္ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းမရွိသျဖင့္ အခက္အခဲေတြ႕ရေလ၏။ ထုိအခါ ဘုရင္ခံ၏ အတုိင္ပင္ခံအဖြဲ႕၀င္လည္းျဖစ္ ကတုိးရြာရွိ တုိင္တစ္လုံးအိမ္ပုိင္ရွင္လည္းျဖစ္ေသာ ဦးေရႊေလးက ဧရာ၀တီကုမၸဏီသည္ ဆိပ္ကမ္းကုိ အခြန္ေဆာင္၍ ကုမၸဏီပုိင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္သကဲ့သို႔ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလုံးကုိ ဦးနာေအာက္ပုိင္ျဖစ္ေအာင္ အၾကံေပးသျဖင့္ သူ၏အၾကံေပးခ်က္အရ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလံုးကုိ အခြန္ေဆာင္လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီမွ သေဘၤာမ်ားသည္ ျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔တြင္ ေျပးဆြဲႏုိင္ျခင္းမရွိေတာ့ေခ်။ ဧရာ၀တီက ဆိပ္ကမ္းမ်ားပုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္က ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားပုိင္ ျဖစ္ေလသည္။ ခရီးသည္မ်ားသြားလာေရး ခက္ခဲလာေတာ့၏။ တရား႐ုံးသုိ႔ ေရာက္သြားၾက၏။ တရား႐ုံးမွ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္မွာ ဧရာ၀တီသေဘၤာသည္ ခရီးတစ္ခုခုအတြက္ ဆိပ္ကမ္းမွ ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္အခ်ိန္ေစာစြာ ထြက္ေစၿပီး ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္ဦးစြာ ဆုိက္ေရာက္ရမည္ဟု ဆုိ၏။<br /><br />တုိင္းရင္းသားအရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္သည္ နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ကုိ မီးသေဘၤာ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္သတၱိျပလုိက္သည္မွာ ေမာ္ကြန္းတင္သြား ေလေတာ့၏။<br /><br />ဘ၀ကုိမေမ့ေသာ ဦးနာေအာက္...<br />ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ လာသည္ႏွင့္အညီ မိမိဘ၀ကုိ မည္သည့္အခါမွ မေမ့ေခ်။ အစားအေသာက္၌လည္း ေၾကးမမ်ားေခ်။ ေတာအစားအစာမ်ားသာ ႏွစ္သက္စားေသာက္ၿပီး ကြမ္းကုိတဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္း၍ အၿမဲတမ္းစားေလ့ရွိ၏။<br /><br />နာမည္ႀကီးေသာ ဦးနာေအာက္အား ေတြ႕လုိ၍ တစ္ေန႔တြင္ အဂၤလန္ဘိလပ္မွ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးသည္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ေရာက္လာ၏။ ခမ္းခမ္းနားနား၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္၊ အေႁခြအရံႏွင့္ ေတြ႕ရေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ကာ ႏွီးဖ်ာေနေသာ ဦးနာေအာက္အား ေတြ႔ရေသာအခါ အထင္ႏွင့္အျမင္ လြဲမွားခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္သည္ လယ္သမားဘ၀ကုိ မေမ့သည့္အေလၽွာက္ လယ္ယာႏွင့္ ကုိင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အားေပးမႈျပဳ၏။ အခ်ိန္ရတုိင္း ႏွီးဖ်ာ၊ ပလုိင္း၊ ေတာင္းမ်ား ရက္လုပ္ေနတတ္ၿပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လည္း ရွိလွ၏။ ရတနာသံုးပါးကုိ ကိုင္း႐ႈိင္းသူျဖစ္သည့္အေလၽွာက္ ရြာရွိေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ နံနက္တစ္ေခါက္၊ ညေနတစ္ေခါက္ မွန္မွန္သြားၿပီး ၀တ္ျပဳေလ့ရွိ၏။<br /><br />တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းတြင္ ဘုရားရွိခုိး၀တ္ျပဳစဥ္ ဓားျပသံုးေယာက္တုိ႔သည္ ဦးနာေအာက္အား မိမိတုိ႔သည္ စားစရာမရွိ၍ တစ္ေယာက္လၽွင္ ၅၀၀ က်ပ္ ႏႈန္းျဖင့္ ၁၅၀၀ က်ပ္ ေတာင္းခံ ဓားျပတုိက္ေလသည္။ ဦးနာေအာက္သည္ တုန္လႈပ္မႈမရွိဘဲ ၎တုိ႔သည္ တကယ္စားစရာမရွိ၍ ဓားျပတုိက္သည္ကုိ အျဖစ္မွန္သိသည့္အတြက္ ဓားျပတုိ႔ကို အေစာင့္ခုိင္းထားၿပီး အိမ္သို႔ျပန္၍ ေငြ ၁၅၀၀ ယူကာ ဓားျပတုိ႔အား ေပးကမ္းလိုက္ေလသည္။ အလႉတစ္ခု ျပဳလုပ္လုိက္သည့္ သေဘာပင္။<br /><br />ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳျခင္း...<br />ဦးနာေအာက္သည္ မိမိ၏ဘ၀ကံအက်ိဳးေပး၍ ခ်မ္းသာလာသည္ကုိ လက္ေတြ႕ယုံၾကည္သူျဖစ္၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳလုပ္ရာတြင္ သူမတူေအာင္ သမုိင္းတြင္ရစ္ေအာင္ လႉဒါန္းသြားသည္ကုိ ယေန႔တုိင္ ျမင္ေတြ႕ရေလသည္။ ထုိသို႔ လႉဒါန္းႏုိင္ရန္လည္း ဦးနာေအာက္ အတြက္…<br /><br />(၁) သင့္တင့္ေလၽွာက္ပတ္ရာ ေနရာအရပ္၌ လူျဖစ္ျခင္း။<br />(၂) ေရွးက ျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အက်ိဳးေပးျခင္း။<br />(၃) သူေတာ္ေကာင္းကုိ မွီ၀ဲျခင္း။<br />(၄) မိမိကုိယ္ကို ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ႏုိင္ျခင္း တည္းဟူေသာ သမၸတၱိေလးပါးႏွင့္လည္း ျပည့္စုံခဲ့ေလသည္။<br /><br />အထက္ပါသမၸတၱိေလးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဦးနာေအာက္သည္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္တြင္ မႏၱေလး မဟာ၀ိသုဒၶါ႐ုံေက်ာင္းတုိက္၌ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ၾကားေနၾကေသာ မြန္ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼကုိ ေကာ့ႏွတ္႐ြာတြင္ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဖြင့္လွစ္ရန္ မႏၱေလးမွ ေကာ့ႏွတ္႐ြာသုိ႔ ပင့္လာေလသည္။ ဦးပညာဓမၼေခၚ ဦးပၪၨင္းမုိးသည္ ပရိယတၱိစာေပအျပင္ ေခတ္ပညာျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ၊ သကၠတ စေသာ စာေပမ်ားကုိလည္း တတ္ေျမာက္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးပညာဓမၼသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ၁၂၃၇ ခုႏွစ္မွ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္အထိ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ သင္ၾကားခဲ့သည္။<br /><br />ဦးပညာဓမၼသည္ မင္းတုန္မင္း၏ မိတ္ေဆြ ေရႊတိဂုံရင္ျပင္ေပၚရွိ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ေစတီေတာ္၏ ထီးေတာ္ဒါယကာ ေနမ်ိဳးရာဇာသခၤရာဘြဲ႕ခံ ဦးမြန္ေထာ္၏ ေယာက္ဖ (မိန္းမ၏ေမာင္) ေတာ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးပညာဓမၼကုိ ဦးေထာာ္အာ-ေဒၚခမနား၊ ဦးထြန္းေက်ာ္-ေဒၚမိေထာ္၊ ဦးနာေအာက္-ေဒၚဗ်ဴ သူေ႒းႀကီး သံုးဦးတုိ႔က ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာခံယူၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာသို႔ ပင့္ေဆာင္လာသည္။ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ဦးပညာဓမၼ ေရာက္လာသည့္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္သည္ တနသၤာရီတုိင္းႏွင့္ မြန္ေဒသအားလံုးတြင္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာ ဆိတ္သုဥ္းေနသည့္ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္သည္။<br /><br />မြန္ပရိယတၱိသာသနာသည္ ကြယ္ေပ်ာက္ဆိတ္သုဥ္းေနရာမွ ပထမဆံုး မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ စတင္ထူေထာင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ဇာသျပင္ရြာတြင္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ စတင္ၿပီးအားထုတ္ေနစဥ္ ဦးနာေအာက္ႏွင့္ ဦးေထာ္အာ၊ ဦးထြန္းေက်ာ္တုိ႔က မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ အားေပးလုိသျဖင့္ ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္ စာသင္တုိက္ႀကီး ဖြင့္လုိေသာေၾကာင့္ ဇာသျပင္ေက်ာင္းမွ စာသင္သား အပါး ၆၀ ေက်ာ္ကုိ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ပင့္ကာ စာသင္တုိက္ကုိ စတင္ထူေထာင္ေလသည္။ စာသင္တုိက္ စတင္ဖြင့္လွစ္ေသာႏွစ္မွာ ၁၂၄၆ ခုႏွစ္ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးပညာဓမၼ ဦးစီးအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ စာသင္တုိက္သုိ႔ မြန္ေဒသအရပ္ရပ္မွ မြန္သံဃာေတာ္တုိ႔သည္ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼထံသုိ႔ ခုိလႈံ၍ ပရိယတၱိ၏ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ႏို႔ရည္ကုိ လာေရာက္ ေသာက္စို႔ၾကေလေတာ့သည္။<br /><br />မြန္တုိ႔၏ သာသနာသည္…<br />(က) မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခုႏွစ္ တဖုႆႏွင့္ဘလႅိက မြန္ညီေနာင္ႏွစ္ပါးတုိ႔က ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံေတာ္ရွစ္ဆူကုိ ရာမညတုိင္းသုိ႔ ပင့္ေဆာင္လာျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ မြန္ေဒသသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ရွိလာျခင္း။<br /><br />(ခ) ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ၀ါေတာ္ရွစ္၀ါရစဥ္ကာလက သု၀ဏၰဘူမိ၊ သထုံျပည္သုိ႔ ႂကြေရာက္လာၿပီးေနာက္ တရားေရေအးတုိက္ေကၽြးျခင္းႏွင့္ ဆံေတာ္ဓါတ္မ်ားကို ေပးသနားေတာ္မူသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ ဒုတိယအႀကိမ္ မြန္ေဒသသုိ႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။<br /><br />(ဂ) ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ သာသနာသကၠရာဇ္ ၂၃၅ ခုႏွစ္တြင္ ေသာဏေထရ္-ဥတၱရေထရ္ႏွင့္ တပည့္သံုးပါးတုိ႔သည္ သု၀ဏၰဘူမိ သထံုျပည္သုိ႔ ႂကြေရာက္လာၿပီး သာသနာျပဳၾကသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ တတိယအႀကိမ္ မြန္ေဒသသို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။<br /><br />(ဃ) သာသနာသကၠရာဇ္ ၉၀၀ ခုႏွစ္ေလာက္တြင္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသသည္ သီဟုိကၽြန္းသုိ႔ ႂကြေရာက္ၿပီး ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို မာဂဓဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆုိေရးသားကာ သထံုျပည္သုိ႔ ယူေဆာင္လာသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ စတုတၳအႀကိမ္ မြန္ေဒသသုိ႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။<br /><br />(င) ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၈၃၂ ခုႏွစ္တြင္ ဟံသာ၀တီ နန္းတက္ေတာ္မူေသာ ဓမၼေစတီမင္းလက္ထက္တြင္ သာသနာသန္႔ရွင္းေရးခရီးကုိ ေဆာင္ရြက္ၿပီး မြန္ပရိယတၱိသာသနာ တုိးတက္ျပန္႔ပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ ပၪၥမအႀကိမ္ ေပၚထြန္းလာျခင္း။<br /><br />(စ) ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္တြင္ ဦးေထာ္အာ၊ ဦးထြန္းေက်ာ္ႏွင့္ ဦးနာေအာက္တုိ႔ ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာခံယူၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္ စာသင္တုိက္ႀကီး စတင္ထူေထာင္သျဖင့္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာေတာ္သည္ ဆ႒မအႀကိမ္ ေပၚထြန္းလာသည္ကုိ "သာသနာအစ ေကာ့ႏွတ္က" ဟု ေရွးဆရာေတာ္မ်ား ႏႈတ္ဖ်ား၌ ေျပာဆုိေလ့ရွိၾကသည္။ ေကာ့ႏွတ္ပရိယတၱိစာသင္တုိက္သည္ ယေန႔တုိင္ ရပ္တည္လ်က္ရွိေလသည္။<br /><br />ထုိသုိ႔ သူေတာ္ေကာင္းကုိ မွီ၀ဲရေသာ သမၸတၱိတရားႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳရေသာအခါ ဆင္းရဲသားဘ၀အရသာကုိ ခံစားခဲ့ဖူးေသာ ဦးနာေအာက္သည္ ဆရာေတာ္ဦးပညာဓမၼ၏ ဆံုးမၾသ၀ါဒကုိခံယူကာ နံနက္လၽွင္ ၀တ္ျဖဴကုိ၀တ္ၿပီး ဆြမ္းစားေက်ာင္းသုိ႔ လာေရာက္ကာ ဆြမ္းဟင္းမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး လုိအပ္ပါက အၿမဲျဖည့္ေပးကာ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ၾကည္ညိဳ၍ ညေနၾကလၽွင္ ေဖ်ာ္ရည္ႏွင့္တကြ ေဆးမ်ားကုိ ယူေဆာင္လၽွက္ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ လႉဒါန္းေလ့ရွိသည္။ ေကာ့ႏွတ္ ေက်ာင္းတုိက္သည္ ထုိအခ်ိန္အခါမွစ၍ စာသင္သား သံဃာေတာ္အပါး ၁၅၀-၂၀၀ တုိ႔ျဖင့္ အၿမဲျပည့္လၽွက္ရွိေသာ ေက်ာင္းတုိက္ျဖစ္လာသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼသည္ ပရိယတၱိစာေပကုိ မြန္ဘာသာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာဘာသာျဖင့္လည္းေကာင္း သင္ၾကားလုိ္ေသာ စာသင္သား သံဃာေတာ္မ်ားကုိ လက္ခံသည္။ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားလုိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္းတုိက္ေပၚတြင္ သီတင္းသံုးေစၿပီး မြန္ဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားလုိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ေက်ာင္းငယ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ဦးနာေအာက္ေက်ာင္းေခၚ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေစကာ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာေစသည္။ တုိက္ေက်ာင္းႏွင့္ ေအာက္ေက်ာင္းတြင္ ေနထုိင္ေသာ စာသင္သားမ်ားကုိ ဆြမ္းစားခ်ိန္တြင္ တစ္ေနရာတည္းျဖစ္ေသာ ဆြမ္းစားေက်ာင္းသို႔ တညီတညြတ္စု႐ုံးၾကၿပီး ဆြမ္းစားေစသည္။ ထုိသုိ႔စည္းကမ္းႀကီးစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ဆရာေတာ္၏ ဓမၼစာရိတၱ ဂုဏ္ေက်းဇူးသည္ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာသုိ႔ ေမႊးႀကိဳင္ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဘုရား၊ ၀တ္ေက်ာင္း၊ တန္ေဆာင္း ဒါယကာျဖစ္ျခင္း...<br />ဦးနာေအာက္ေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္လာေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼသည္ တန္ေဆာင္းျပာသာဒ္ပံုကုိ ေရးဆြဲၿပီး ဤပံုအတုိင္း ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း တစ္ေနရာတြင္ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု အၾကံေပးသျဖင့္ ဦးနာေအာက္သည္ "ဪ... ငါလာတုန္းက လက္ဗလာႀကီး၊ ျပန္လွ်င္ အခ်ည္းအႏွီးမျဖစ္ရေလေအာင္ ေကာင္းမႈမွတ္တုိင္ စိုက္ထူမည္" ဟု စိတ္ ပုိင္းျဖတ္ကာ လက္အုပ္ခ်ီမုိးကာ ဆရာေတာ္ေျခရင္း၌ ဦးခုိက္ေလၽွာက္ထားသည္မွာ "ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္ဘုရား၊ ေလာကီေလာကုတ္အက်ိဳး၊ ပစၥဳပၸန္အက်ိဳးကုိ ေမၽွာ္ကုိးၿပီး ဆရာေတာ္ဘုရား ၫႊန္ၾကားသည့္အတုိင္း အမြန္ျမတ္ဆံုးေသာ စုလစ္မြန္းခၽြန္ႏွင့္တကြေသာ ျပာသာဒ္တန္ေဆာင္း အေဆာက္အအံုအတြက္ တပည့္ေတာ္ စြန္႔လႊတ္လႉဒါန္းပါမည္ ဘုရား" ဟု ေလၽွာက္တင္ေလသည္။<br /><br />ဆရာေတာ္လည္း ဦးနာေအာက္အား "ဒကာေတာ္၏ လုိအင္ဆႏၵကုိ ၿပီးျပည့္၀ေစမည္" ဟု ေျပာၾကားၿပီး မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္ရွိ အရည္အခ်င္းႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုစေသာ ပညာရွင္မ်ားကုိေခၚကာ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ေဆာက္လုပ္ေစသည္။ ထုိ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ဘံု ၁၂ ဆင့္ ျပာသာဒ္ အေဆာင္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္။ ကႏုတ္ပန္းႏွင့္ မွန္စီေရႊခ် လက္ရာမ်ားမွာ ပထမတန္းျဖစ္သည္။ အတြင္းပုိင္း နံရံမ်ားတြင္ ပန္းခ်ီကားမ်ားအစား ႐ုပ္လုပ္၊ ႐ုပ္ႂကြ ပန္းပု႐ုပ္မ်ားျဖင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ပဋိသေႏၶယူခန္းမွစ၍ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူခန္း ဓာတ္ေတာ္၊ ေမြေတာ္ေ၀ခန္းတုိင္ ဗုဒၶ၀င္ဇာတ္ လမ္းခင္းထားသည္။ အတြင္းပုိင္းနံရံတြင္လည္း ႐ုပ္လံုး၊ ႐ုပ္ႂကြ ပန္းပုလက္ရာမ်ားျဖင့္ မႏူဟာမင္း၊ အေနာ္ရထာမင္းႏွင့္ က်န္စစ္သားမင္းတုိ႔၏ အတၳဳပၸတၱိမ်ားကုိ ထုလုပ္ထားသည္။ ထိုတန္ေဆာင္းကုိ ၁၂၆၄ ခုႏွစ္တြင္ ေရစက္ခ်လႉဒါန္းခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ ဘံု ၁၂ ဆင့္ ဒီပကၤရာ ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ တည္ေဆာက္လႉဒါန္း ျပန္ေလသည္။ ထုိ၀တ္တန္ေဆာင္းတြင္ ပင္စည္တစ္ခုတည္း တစ္သားတည္းမွရေသာ ကၽြန္းသားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရပ္ေတာ္မူ ဆင္းတုႏွစ္ဆူ ထုလုပ္ထားသည္။ အျမင့္ေပ ၂၀၊ ေျမ စိုက္ ၂၀ ေပ၊ စုစုေပါင္း ေပ ၄၀ ရွည္သည္။ အတြင္းနံရံမ်ားတြင္လည္း ႐ုပ္လံုး႐ုပ္ႂကြ ပန္းပုလက္ရာမ်ားျဖင့္ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ားကုိ ထုလုပ္ထားသည္။ အျပင္နံရံမ်ားတြင္ မေဟာသဓာဇာတ္ေတာ္ကုိ ပန္းခ်ီျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ ၀တ္တန္ေဆာင္းတြင္ ေက်ာက္သားျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ျမတ္စြာဘုရားေျခေတာ္ရာ ရပ္ေတာ္မူႏွစ္ဆူအား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေနေသာ သစ္လံုးျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ရဟန္းေတာ္႐ုပ္ႏွင့္ ရဟႏၱာ႐ုပ္မ်ားကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ယင္း၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ၁၂၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ေရစက္ခ်ႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၁၂၆၇ ခုႏွစ္တြင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ဥပုသ္ေစာင့္တည္ႏုိင္ရန္အတြက္ မဟာ၀ိဇယသိမ္ေတာ္ႀကီးကုိလည္း တည္ေဆာက္လႉဒါန္းေလသည္။ သိမ္ေတာ္ႀကီး၏ ၾကမ္းခင္း၊ နံရံမ်ား၊ မ်က္ႏွာၾကက္တံခါးတုိင္ စသည္တုိ႔ကုိ အေကာင္းဆံုး ကၽြန္းသားမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ ယခုတုိင္ေအာင္ သစ္သားမ်ားမွာ ေကာင္းမြန္တုန္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။<br /><br />ဇနီးေဒၚဂ်ာဥႏွင့္အတူ ေရစက္ခ်လႉဒါန္းခဲ့ေသာ ေစတီႀကီးကုိလည္း အထူး ထပ္မံတည္ေဆာက္လႉဒါန္းၿပီး ႏွစ္စဥ္တန္ခူးလ သႀကၤန္ရက္မ်ားအားတြင္ ဇာတ္ပြဲ၊ ေလွပြဲ၊ လက္ေ၀ွ႕ပြဲႏွင့္ ကပြဲမ်ိဳးစံုတုိ႔ျဖင့္ (၇) ရက္၊ (၇) ညတုိင္တုိင္ ဘုရားပြဲကုိ က်င္းပေလသည္။ ဘုရားပြဲက်င္းပသည့္ေန႔မ်ားတြင္ ရပ္ေ၀းမွလာသည့္ ဧည့္သည္မ်ားအား ေကၽြးေမြးရန္ ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ ဆင္းရဲသားအိမ္မ်ားတြင္ ဆန္ႏွင့္စားစရာရိကၡာမ်ားကုိ ေထာက္ပံ့ေပးေ၀ထားၿပီး ခ်က္ေကြၽးေစသည္။ ဘုရားပြဲ စတုဒိသာမ႑ာပ္တြင္လည္း ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ မေလာက္မင မရွိေစရန္ တစ္ေန႔လွ်င္ ထမင္းအုိးႀကီး ၅၀ ေက်ာ္မွ် ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းေမြးေစသည္။<br /><br />ထုိ႔ေနာက္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီအနီးတြင္ ၀တ္တန္ေဆာင္း တစ္ေဆာင္ကုိ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းၿပီး တန္ေဆာင္း၏ အမုိးနံရံေပၚတြင္ ဦးနာေအာက္၏ ေကာင္းမႈကုသိုုလ္ျဖစ္ေသာ အေဆာက္အအံုမ်ား၏ ႐ုပ္ပံုမ်ားကုိ ပန္းခ်ီေရးဆြဲၿပီး မွတ္တမ္းတင္ေစခဲ့သည္။<br /><br />ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ၾကားေနၾကေသာ ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္းမွ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ရွင္သာမေဏမ်ားအတြက္ သၾကၤန္သံုးရက္တြင္ စာျပန္ပြဲက်င္းပေစၿပီး က်မ္းအလုိက္ အာဂုံျပန္ႏုိင္သူ ရဟန္းႏွင့္ ရွင္သာမေဏမ်ားအား ေငြဒဂၤါးဆုမ်ားျဖင့္ အားေပးေထာက္ပ့ံ လႉဒါန္းျခင္းျပဳေလသည္။<br /><br />ထုိသုိ႔ေကာင္းမႈျပဳစဥ္ ခ်စ္ဇနီးေဒၚဗ်ဳတစ္ေယာက္သည္ လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး လူ႔စည္းစိမ္ကုိ စြန္႔လႊတ္ကာ ဘ၀တစ္ပါးသုိ႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ေလသည္။ ေဒၚဗ်ဳေသဆံုးၿပီးေနာက္ ႐ႈမၿငီးေသာ ပၪၥမေျမာက္ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚၿငိမ္းေမႏွင့္ ဆက္လက္ျပန္ေလသည္။<br /><br />ဦးနာေအာက္ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းခဲ့ေသာ အေဆာက္အအံုမ်ား...<br />(၁) ေမြးရပ္ ေကာ့မယ္ခရရြာတ‎ြင္ ေက်ာင္း၊ သိမ္ႏွင့္ ဇရပ္မ်ား။<br />(၂) ခ႐ုံရြာတြင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း။<br />(၃) ေမာ္လၿမိဳင္ေတာင္၀ုိင္းရပ္တြင္ " ပန္းဥယ်ာဥ္ေက်ာင္း" သိမ္ေက်ာင္းႀကီး။<br />(၄) ေကာ့ႏွတ္ရြာ စာသင္တုိက္၊ ဆြမ္းစားေဆာင္ႏွင့္ ဘုရားတန္ေဆာင္း။<br />(၅) အတုမရွိေက်ာင္း၊ ရက္ကန္းစင္ေက်ာင္း (ယခုပ်က္စီး) ။<br />(၆) ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ၀တ္တန္ေဆာင္း။<br />(၇) ဒီပကၤရာ ၀တ္တန္ေဆာင္း။<br />(၈) မဟာ၀ိဇယ သိမ္ေတာ္ႀကီး။<br />(၉) ဆုေတာင္းျပည့္ ၀တ္တန္ေဆာင္း။<br />(၁၀) မဟာေစတီႀကီးႏွင့္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီ။<br /><br />ဦးနာေအာက္ ပုိင္ဆုိင္ေသာ မီးသေဘၤာမ်ား<br />(၁) ေအာင္ေခမာ (ေအာင္ေဇယ်)<br />(၂) ေအာင္ပန္း (ေအာင္နိဗၺာန္)<br />(၃) ေအာင္သိန္း<br />(၄) ေအာင္တပ္<br />(၅) ေအာင္စႀကၤာ<br />(၆) ေအာင္မာလာ<br />(၇) ေအာင္ဒီပါ<br />(၈) ေအာင္သီတာ<br />(၉) ေအာင္မဂၤလာ<br /><br />သာသနာေတာ္ကုိ အားေပးခ်ီးေျမႇာက္လႉဒါန္းေသာ ဘုရားဒါယကာႀကီး ဦးနာေအာက္သည္ မည္သူမွ် မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ သခၤါရတရားေၾကာင့္ သကၠရာဇ္ ၁၂၇၅ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆုတ္ (၁၂) ရက္၊ မြန္းလြဲ (၁၂) နာရီ (၃၅) မိနစ္အခ်ိန္၊ အသက္ ၈၁ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ဦးနာေအာက္၏ အေလာင္းကုိ (၇) ရက္၊ (၇) ညထားကာ ေန႔စဥ္ လႉဒါန္းေကြၽးေမြးၿပီး (၇) ရက္ျပည့္သည့္ေန႔တြင္ သၿဂၤဳိဟ္လုိက္သည္။ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ေလ့လာမွတ္သားႏုိင္ေအာင္ ဦးနာေအာက္၏႐ုပ္ပံုကုိ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၅ ရက္တြင္ ထုလုပ္ၿပီးစီးခဲ့သည္။ ထုလုပ္ခမွာ က်ပ္ ၅၀၀၀ ျဖစ္ေလသည္။ ယင္းေက်ာက္႐ုပ္တုေအာက္တြင္ မြန္ဘာသာ၊ ျမန္မာဘာသာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ "ေကာ့ႏွတ္ရြာေန ေကာင္းမႈပုညရွင္ႀကီးျဖစ္ေသာ သစ္ကုန္သည္၊ ဆန္စက္ပုိင္ရွင္၊ ျမန္မာျပည္ မီးသေဘၤာသူေ႒းႀကီး၊ ဘုရားဒယကာႀကီး ဦးနာေအာက္သည္ သကၠရာဇ္ ၁၁၉၄ ခု ၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၃ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ေမြးဖြားၿပီး သကၠရာဇ္ ၁၂၇၅ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆုတ္ ၁၂ ရက္ေန႔၊ ၁၂ နာရီ၊ ၃၅ မိနစ္အခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္ေလသည္" ဟု ကမၸည္းထုိးထားေပသည္။<br /><br />နိဗၺာန္န ပစၥေယာ ေဟာတု ။ ။<br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/118/B39E0168073B271F9F05044D0D71B586.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-884418625744995890?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-69331209623987061192009-03-20T15:12:00.023+08:002009-03-23T14:50:53.163+08:00<strong>“ေရွးတုန္းက ဘူဒါၾကီးေတြ ဘိလပ္ေရာက္ေတာ့ မိတ္အင္ရြာလြတ္ ဆုိတဲ့ ဘီလူးကြ်န္း ရြာလြတ္ကလုပ္တဲ့ ေဆးတံ ဝယ္ခဲ့တယ္ေလ<br />အဲဒါေပါ့ ကုိယ့့္္ပစၥည္းႏွင့္ ကုိယ္ ၿပန္ခံရတာ” ဆုိၿပီး အဖုိးေၿပာတဲ့ စကားကုိ ၿပန္ၾကားမိသည္...</strong><br /><br />ကြ်န္ေတာ္ရြာကေလးသည္ တစ္ခ်ိန္က လက္မႈပညာထြန္းကားခဲ့သည္ <em>မိတ္အင္ရြာလြတ္</em> ဟုပင္<br />တစ္ခ်ိဳ ့ တုိင္းၿပည္တြင္နာမည္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္ ဟုလည္းအဖုိးေၿပာၿပခ့ဲတယ္<br />ေဆးတံ၊ ပလတ္စတာအရုပ္၊ တုတ္ေကာက္(လူအုိေတြအတြက္ေတာင္ေဝွးလုိဟာမ်ိဳး)၊ရာဘာေဘာလုံး၊သားေရကြင္း ႏွင့္ သစ္သားေဖာင္တိန္တုိ ့သည္ ဘီလူးကြ်န္းအၿပန္လက္ေဆာင္ အၿဖစ္ ယေန ့တုိင္ရွိေနေသးသည္...<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတုိ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ရွာေဖြထားတဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ တင္ၿပလုိက္ပါသည္ <br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNMWOk9itI/AAAAAAAAAHc/itvQmHp4C0M/s1600-h/1070517.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNMWOk9itI/AAAAAAAAAHc/itvQmHp4C0M/s320/1070517.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315175929981274834" /></a><br />တစ္ခ်ိန္က မိတ္အင္ ရြာလြတ္ ေဆးတံပါခင္ဗ်ာ(အခုေတာ့ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး)<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNJ17yAUKI/AAAAAAAAAHM/dMKlIAbehcc/s1600-h/plt9+-+Copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 237px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNJ17yAUKI/AAAAAAAAAHM/dMKlIAbehcc/s320/plt9+-+Copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315173176156639394" /></a><br />ပလတ္စတာအရုပ္ကေလးေတြပါ(လုိရင္ေၿပာေနာ္ ဟဲ ဟဲ)<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNLnqydMfI/AAAAAAAAAHU/WZ1dHkt2rh4/s1600-h/plt6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNLnqydMfI/AAAAAAAAAHU/WZ1dHkt2rh4/s320/plt6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315175130100216306" /></a><br />ပလတ္စတာအရုပ္ကေလးကုိ ရုပ္လုံးေပၚေအာင္ ဆီေဆးႏွင့္ဆြဲေနတာပါ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNNCPjYoHI/AAAAAAAAAHk/cH0bLL_YY-Y/s1600-h/wws11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNNCPjYoHI/AAAAAAAAAHk/cH0bLL_YY-Y/s320/wws11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315176686157340786" /></a><br />အခုတုိင္နာမည္ၾကီးေနေသးတဲ့ တုတ္ေကာက္ပါ(အခုဆုိရင္ အိမ္ဝရံတာေတြမွာသုံးတဲ့ ပြတ္လုံးေတြပါ တြဲထုတ္ေနပါၿပီး)<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNPTVC2BBI/AAAAAAAAAH0/AFFNTzQscxw/s1600-h/wws7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNPTVC2BBI/AAAAAAAAAH0/AFFNTzQscxw/s320/wws7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315179178712499218" /></a><br />တုတ္ေကာက္လုပ္ေနတဲ့ မြန္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNN4Waz_gI/AAAAAAAAAHs/7izOFD9zdzA/s1600-h/kyv18.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/ScNN4Waz_gI/AAAAAAAAAHs/7izOFD9zdzA/s320/kyv18.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315177615713369602" /></a><br />တုတ္ေကာက္ႏွင္ ့ရႈိးထုတ္ေနတဲ့ လူၾကီးေတြ(ငယ္ငယ္တုန္းက အဘုိး တုတ္ေကာက္ ကုိင္ထားရင္ အနားမကပ္ရဲဘူး သိတယ္ဟုတ္)<br /> <br />သူငယ္ခ်င္းတုိ ့လာလည္ရင္ လက္ေဆာင္ေပးဖုိ ့ အခုကတည္းက ၾကဳိက္တာေရြးထားေနာ္........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-6933120962398706119?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-73064527345177653782009-03-16T09:25:00.017+08:002009-03-25T09:14:02.603+08:00တနဂၤေႏြညေနတစ္ရက္ <br />ေလတၿဖဴးၿဖဴးတုိက္ေနသည္.တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မုိးရိပ္မုိးေငြ ့ေလးေတြေတာင္ ပါလာေသးသည္...ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ညိဳေတြအုံ ့မႈိင္းလုိ ့<br />ရာသီဥတုက ကုိယ့္ဘက္ပါေနသည္ဟုဆုိရမည္..အသိတစ္ေယာက္က City Hall MRT နားက ၿမက္ခင္းၿပင္ကုိ လာခဲ့ပါအုံး ငါတုိ ့့ရြာက လူေတြနဲ ့လည္း ခ်ိန္းထားတယ္ ဟုဆုိသည္ ကုိယ္တုိင္က တနဂၤေႏြ ဆုိရင္ အၿပင္မထြက္ခ်င္ေပမဲ့ တကူးတကေခၚသူရွိသၿဖင့္မလာခ်င္ လာခ်င္ႏွင့္ ေရာက္ခဲ့သည္..<br /><br />ၿမက္ခင္းၿပင္မွာ ဝုိင္းဖြဲ ့ၿပီးထုိင္ေနၾကေသာ အဖြဲ ့ေတြ အမ်ားၾကီးပါလား.. ရွာလုိ ့မေတြ ့သၿဖင့္ စိတ္နည္းနည္းတုိသြားသည္...<br />ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ “ဒီေထာင့္မွာ” ဟုဆုိကာ လက္လွမ္းၿပမွ ၿမင္ေတာ့သည္...လူေတြ အမ်ားၾကီးပါလား.. မသိတဲ့ သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္...<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ကုိ ဖုန္းဆက္ထားတဲ့ အစ္ကုိက “ဒီမွာလာထုိင္” ဟုဆုိၿပီး “ဒီေကာင္ေလးက စင္ကာပူေရာက္တာ ရွစ္လ ေလာက္ရွိၿပီး အခုမွ အဆက္အသြယ္ရလုိ ့ လာဖုိ ့ခ်ိန္းၿဖစ္တာ” ဟုဆုိကာ မိတ္ဆက္ေပးပါသည္..ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဘယ္သူ ့သားသမီးပါ ဘယ္အရပ္မွာ ေနတာ စသည္စသည္ မိတ္ဆက္ၿဖစ္သည္...အားလုံးက ဒီမွာ ဆယ္ႏွစ္နီးပါး ရွိၾကေသာလူၾကီးပုိင္းေတြပါသည္...PR ရခါစလူလတ္ပုိင္း ေတြလည္းပါသည္...S pass,W P သမား လူငယ္ပုိင္းေတြလည္းပါသည္...ဘာအေၾကာင္းရွိလုိ ့ပါလိမ့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာသာ ေတြးေန မိသည္....... <br />လာၿပီးေတြ ့ဆုံစကားေၿပာဖုိ ့ပဲလား?.....? <br /><br />အေတြးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္က လူၾကီးတစ္ေယာက္ ေၿပာေသာစကားၾကားမွ နားလည္ သြားသည္...“အခုလုိ စင္ကာပူေရာက္ငါတုိ ့ၿမဳိ ့နယ္က လူေတြကုိ စုစုစည္းစည္းေတြ ့ဆုံရတာ ဝမ္းသာတဲ့အေၾကာင္း၊ ငါတုိ ့ေတြ ရပ္ရြာအတြက္ လုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ ကူညီေနခဲ့တာ ၾကာၿပီး ၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ငါတုိ ့ေတြ အေဝးေရာက္ေနတဲ့အတြက္ လုပ္အားႏွင့္ ရပ္ရြာေကာင္းက်ိဳး ကုိ မသယ္ပုိးႏုိင္ေပမဲ့ ေငြအားႏွင့္ လစဥ္ လုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ ကူညီေနေၾကာင္း ေၿပာၿပီး မိမိတုိ့ဆႏၵရွိသေလာက္ လစဥ္ေၾကးထည့္ႏုိင္ေၾကာင္းေၿပာခဲ့သည္...”<br />ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ထပ္သိရတာက စင္ကာပူမွာတင္ရွိတာမဟုတ္ မေလးရွား ထုိင္း တရုတ္ ဘက္မွာလည္း ထုိအတုိင္းပင္...<br /><br />သူတုိ ့ေတြ ရဲ ့ ၿဖဴစင္ေသာ ႏွလုံးအိမ္မွ ေပါက္ဖြားလာသည့္ေစတနာသည္ အခုဆုိ ရုပ္လုံးေပၚေနခဲ့ၿပီး....ရြာဦးေစတီလည္း ထုံးသကၤန္းမွ ေရႊသကၤန္းအၿဖစ္ သပၸာယ္ေနေပၿပီး ၊ ခေနာ္ခနဲ ့ႏွင့္ ရြာတံတားလည္း R.C concrete တံတားအၿဖစ္သုိ ့ ၊ရြာအလယ္တန္း ေက်ာင္း<br />လည္း အခုဆုိအမုိးလုံခဲ့ၿပီး...ကြ်န္ေတာ္သည္ အခုမွပင္ မလာခ်င္ လာခ်င္ေသာ စိတ္ၿဖင့္ လာခဲ့တာကုိရွက္သလုိ ဘာအေၾကာင္းပါလိမ့္ ဟုေတြးေနမိတဲ့ အေတြးရုိင္းအတြက္လည္း ေနာင္တရေနမိသည္...ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီလမွစၿပီး ပါဝင္ရန္ ဆုံးၿဖတ္လုိက္သည္...<br /><br />“သင္ေသသြားေသာ္ <br />သင္ဖြားေသာေၿမ သင္တုိ ့ေၿမသည္<br />အေၿခတုိးၿမွင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏” ဆုိသည့္ေငြတာရီ၏ ကဗ်ာကုိ သြားအမွတ္ရမိသည္...<br /><br />ကြ်န္ေတာ္၏ အိမ္အၿပန္လမ္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါ၏...အၿပင္မွာ မုိးတိမ္ ေတြအုံ ့ မႈိိင္းေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ အေမွာင္ခြင္းလုိ ့လင္းလက္ခဲ့ပါၿပီး.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7306452734517765378?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-6680490034551874142009-03-14T09:54:00.019+08:002009-03-25T09:15:53.159+08:00သံလြင္ၿမစ္က တသြင္သြင္စီးလ်က္...<br />လႈိင္းၾကက္ခြပ္ေလးမ်ားကလည္း မနက္ေနမင္းရဲ ့ကလူၾကည္စယ္မႈေၾကာင့္ တလက္လက္ထေနသည္<br />တံငါေလွ ကေလးကလည္း ၿမစ္တလႊား ဟုိမွာ ဒီမွာ ၿပန္ ့ႀကဲေနသည္ေလ...<br />ဒီအခ်ိန္မွာ ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ ့သုိ ့ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ဇက္သေဘာၤေလးတစ္စီး(ဘယ္ညာလူးလ်က္)<br />ကမ္းတစ္ဖက္ဆီက ၿမင့္မားတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြမွာ ၿမဴႏွင္းေတြ ေဝ့သီလုိ ့...<br />ေငြဇင္ေယာ္ေလးမ်ားကလည္း ဇက္သေဘာၤေပၚက ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ <br />ရဲ ့လက္ထဲက ၿပစ္ေကြ်းေနတဲ့ အစာသြားရာ ပ်ံသန္းလွည့္ပတ္ေနသည္...<br /><br /><strong>ေတာ္ေတာ္လွတာပဲ</strong><br />ကြ်န္ေတာ့္စကားေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ဘာေၾကာင္တာလဲဆုိတဲ့ အၾကည့္ႏွင့္လာၾကည့္တယ္<br /><br /><strong>နင္တုိ ့ကုိ ငါေၿပာတာ မဟုတ္ဘူး ငါက ပတ္ဝန္းက်င္ဆီကုိ စိတ္ေရာက္သြားလုိ ့</strong><br /><br /><strong>ငါ့ကုိ မေၿပာရင္ေတာ္ေသးတာေပါ ့ </strong> ဟု ေႏြးေႏြးက ေၿပာၿပီး တခြီးခြီး ႏွင့္ ဝုိင္းရယ္သည္<br /><br /> ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အဖြဲ ့က ဗရုတ္က်သည္ စည္းလုံးသည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္နားလည္ၾကသည္<br />တက္တဲ့တကၠသုိလ္ခ်င္းမတူၾကေတာ့တဲ့အတြက္ ဇက္သေဘာၤမွာဆုံရတဲ့ ခဏတာကုိ တန္ဖုိးထားၾကသည္<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sbs_k8cAVWI/AAAAAAAAAGM/xJTtNTQBg_g/s1600-h/4.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Sbs_k8cAVWI/AAAAAAAAAGM/xJTtNTQBg_g/s320/4.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312910089345062242" /></a><br /><br /><strong>နင္တုိ ့ေတြ ေတာ္ၿပီးေပါ့ မင္းတုိ ့ေတြလည္းအတူတူပဲ ဝုိင္းၿပီးေတာ့ႏွိပ္ကြပ္ေနၾကတယ္ ဟုတ္လား</strong><br /><br />ဗညားက <strong>မဟုတ္ဘူးေလကြာ မင္းကလည္း စိတ္ၾကီးပဲ ေႏြးေႏြးတစ္ေယာက္ထဲၿဖစ္ေနမွာေၾကာက္လုိ ့၀ုိင္းရယ္ေပးတာ</strong><br /><br />သူတုိ ့ရဲ ့မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေတြကုိၾကည့္ၿပီး မေက်နပ္ေပမယ့္ <strong>အုိေက</strong> ေၿပာၿပီး သဇင္ဘက္သုိ ့ စကားတည္ေပးလုိက္တယ္ <br /><br /><strong>သဇင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က နင္ အစိမ္းပလိန္းဆုိင္ကယ္ ေနာက္ ပါသြားတယ္ဆုိ </strong><br />သဇင္ - <strong>ဘယ္သူေၿပာတာလဲ</strong> <br />ကြ်န္ေတာ္က စည္သူကုိ ၾကည့္ၿပီး မင္းေၿပာကြာ ပုံစံႏွင့္ ေမးဆတ္လုိက္သည္...<br />စည္သူ -<strong>ငါကုိယ္တုိင္ၿမင္တာေနာ္</strong><br />သဇင္ - <strong>အဲဒါ သံၿဖဴဇရပ္ က ငါ့ တစ္ဝမ္းကြဲ အစ္ကုိပါဟ </strong><br />ဗညား- <strong>ေအး ဘဂၤလားအစ္ကုိရွိရင္ေတာ့ ငါ့တုိ ့ကုိ ေပးသိအုံးေနာ္</strong><br /><br />ေႏြးေႏြးက သဇင္ကုိ အေဖာ္ညိွရင္း ၿဖတ္ေၿပာလုိက္သည္.....<br />ေႏြးေႏြး- <strong>ငါတုိ ့ရွိရင္ေတာ့ ဘယ္သူ ့ကုိမွ မေၿပာၿပႏုိင္ဘူး တိတ္တိတ္ေလးပဲခ်စ္သြားမွာေနာ္ သဇင္</strong><br />စည္သူ-<strong>တိတ္တိတ္ပုန္းလား ေႏြးေႏြး</strong><br />ကြ်န္ေတာ္- <strong>ပညားေရးေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာဆုိေတာ့နင္ရမွာေပါ့ <br /> ဟုိႏြဲ ့ေနတဲ့ေက်ာင္းသားဆရာ တစ္ေယာက္</strong><br />ေႏြးေႏြးကုိ ဝုိင္းၿပီး ေထာပနာၿပဳၾကသၿဖင့္ အနီးမွာရွိတဲ့ စည္သူကုိ လက္သီးၿဖင့္ထုရင္း ပါးစပ္မွလည္း နာေပ်ာ္ေသာအသံၿဖင့္<br />ေႏြးေႏြး- <strong>ေသလုိက္ပါလား နင္တုိ ့မွာေရာ ရွိလုိ ့လား...ဟြန္း</strong><br /><br />ဗညားကလည္း ေခသူမွမဟုတ္တာ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့စည္သူရွိရာ မ်က္စၿပစ္ရင္း...ေႏြးေႏြးနဲ ့သဇင္ဆီကုိ္ လွမ္းေၿပာလုိက္တယ္<br />ဗညား-<strong>ငါတုိ ့ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းက ေကာင္မေလး ေတြက ငါ့ကုိ King ေပးမွာတဲ့ ငါေတာ့ ဝုိင္းဝုိင္းလည္ေနတယ္ေနာ္ <br />နင္တုိ ့ေတြ ေနာင္မွ ေနာင္တ မရနဲ ့</strong><br /><br />ေႏြးေႏြး ႏွင့္ သဇင္ကလည္း အားက် မခံ ၿပန္ပက္သည္....<br />ေႏြးေႏြး-<strong>နင္ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းမွာ ကင္းေစာင့္ရမွာလား သနားတယ္သူငယ္ခ်င္းေရ</strong><br />သဇင္- <strong>နင္ ငါတုိ ့ေမာ္လၿမဳိင္တကၠသုိလ္ကုိ ထီလာမေရာင္းနဲ ့ေနာ္ ဝုိင္းဝုိင္းလည္သြားမယ္ (အ႐ူးဆုိၿပီး)</strong><br /><br />ဗညား ရႈးရႈးရွားရွားၿဖစ္သြားသည္... ကြ်န္ေတာ္ နဲ ့စည္သူက ပရိသတ္ၿဖစ္ေနသည္<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ကလည္း စည္သူကုိၾကည့္ၿပီး ဗညားကုိစာနာစြာႏွင့္ၿပန္ေၿပာလုိက္သည္<br />ကြ်န္ေတာ္- <strong>ငါတုိ ့နည္းပညာတကၠသုိလ္ မွာ လာေရာင္းေပါ့ကြာ</strong><br />ဗညားမ်က္ႏွာ ဇီးရႊက္ေလာက္သာက်န္ေတာ့သည္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ၿပန္ေအာ္လုိက္ရင္း သန္ ့စင္ခန္းဖက္လစ္သြားသည္<br /> <em><strong>မင္းတုိ ့ေတြေနာ္</strong></em><br /><br />ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အုပ္စု စကားစစ္ပြဲလုပ္ေနတာနဲ ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ တစ္ခ်က္ေမ့ေနသည္........အခုမွၿပန္ၾကည့္မိတယ္<br />မုန္ ့ဟင္းခါးသည္ေတာင္ မုန္ ့ဖတ္ ကုန္သြားလုိ ့ မုန္ ့ဟင္းခါးအုိးေတြသိမ္းေနၿပီး<br />မၿဖဴထမင္းဆုိင္ကလည္း လူေတြ သိပ္မရွိေတာ့သၿဖင့္ ဆုိင္သိမ္းစၿပဳေနသည္..<br />လက္မွတ္ေကာက္တဲ့ လူေတြလည္း ခုံခ၊လက္မွတ္ခ ေရရင္း အေတြးေတြထဲမွာတုိက္အိမ္ေဆာက္ေနေလာက္ၿပီး<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SbtALxwqsyI/AAAAAAAAAGU/N3s4MBE1jL8/s1600-h/2.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/SbtALxwqsyI/AAAAAAAAAGU/N3s4MBE1jL8/s320/2.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312910756493832994" /></a><br />ေနာက္ၿပီး သံလြင္တံတားၾကီးကုိၾကည့္ရင္း ငါတုိ ့ဘီလူးကြ်န္း ဖက္ ဘယ္ေတာ့မွမ်ား ဟုေတြးရင္း<br /><br /><em><strong>ဥ ...............ၾသ</strong></em><br /> ဥၾသဆြဲသံၾကားမွ သေဘာၤေရွ ့ပုိင္းကုိ ရုတ္တရက္ၾကည့္လုိက္မိသည္<br /><strong>ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ ့မွ ၾကဳိဆုိပါသည္</strong> ဆုိသည့္ ဟသာၤတုိ ့ရဲ ့ေပ်ာ္စံရာ ေမာ္ေရႊၿမဳိင္က ဆီးၾကဳိလ်က္<br /><br />သေဘၤာေပၚကလူေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ၿဖစ္လာၾကသည္...သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ခြဲရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ မ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္းၾက<br />ကုိယ့္ရဲ ့ေက်ာင္းတည္ရာေနရာ စက္မႈဇုန္သုိ ့တစ္ေယာက္၊ ရုိးဂုိးဖားေအာက္သုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ၊ၿမဳိင္သာယာသုိ ့တစ္ေယာက္ ႏွင့္ သံလြင္တံတားနားသုိ ့တစ္ေယာက္ လက္ၿပႏႈတ္ဆက္ရင္း ေၿခလွွမ္းမ်ားၿပင္လုိက္ပါေတာ့သည္......<br />(ဒီလုိမနက္ခင္းေတြ ၿဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တာ ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ ေၿပာင္းခဲ့ပါၿပီး....ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အဖြဲ ့ေနရာမွာ အသစ္သစ္မ်ားစြာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-668049003455187414?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-92108166945695594252009-02-23T13:35:00.005+08:002009-03-21T08:37:52.959+08:00ေလွာင္အိမ္ထဲက စိတ္ရဲ ့ၿပတင္းေပါက္<br />မ်က္ရည္မင္စက္ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းႏွင့္<br />ေရးဆြဲခဲ့မိတဲ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္တစ္ခ်ပ္<br /><br />ညေနဆည္းဆာနဲ ့ ငွက္ေက်းတစ္သုိက္<br />ၿခယ္မႈန္းသရင္း ဟုိးအေဝးမွာက်န္ခဲ့တဲ့<br />ေႏြးေထြးလွတဲ့ အိမ္ေလးတစ္အိမ္<br /><br />ေအးၿမၿခင္းနဲ ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း<br />စီးကာေမ်ာရင္း မြန္းၾကပ္မႈၿပည့္<br />Aircon ေလေအးႏွင့္ အခန္းတစ္ခန္း<br /><br />ေတာင္ညိဳေတာင္တန္းနဲ ့ ၿမဳိ ့ငယ္တစ္ၿမဳိ ့<br />ေက်ာခုိင္းခဲ့ရင္း စတင္ေၿခခ်ေနဆဲ<br />စက္႐ုပ္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္းေလးတစ္ကြ်န္း<br /><br />ဆန္ ့က်င္ဘက္သေကၤတၾကားက<br />တန္ဖုိးမဲ့တဲ့သုညလုိ ပန္းခ်ီကားကုိ<br />ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းႏွင့္ဝမ္းနည္းၿခင္းၾကားက<br />ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့လက္လုိဆက္ေရးဆြဲခ်င္ေပမယ့္<br />ေသြးအလိမ္းလိမ္းႏွင့္ ႏွလုံးသားဟာရွတလုိ ့…….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-9210816694569559425?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-31241122056707530442009-02-19T11:09:00.005+08:002009-03-21T08:38:36.369+08:00အထက္ေကာင္းကင္မွာၾကယ္တာရာ ႏွင့္ ေငြေသာ္တာ<br /><br />ေၿမၿပင္ပန္းဥယ်ာဥ္မွာပန္းရနံ ့ေပါင္းစုံ ႏွင့္ ပ်ားပိတုန္း<br /><br />ပင္လယ္ၿပင္္မွာေငြေရာင္လႈိင္းကြန္ယက္ႏွင့္ေလွငယ္ငယ္<br /><br />ၾကည့္ေလရာအလွၿဖာတဲ့ ဒီလုိညရဲ ့ေက်ာ့ရွင္းမႈေတြမွာ<br /><br />စိတ္မေနာေစရာ သိမ္ေမြ ့ၿခင္းႏွင့္ႏွင္းနတ္သမီးဆီသုိ ့<br /><br />အလြမ္းေတာင္ပံၿဖန္ ့ရင္း အေၿပးပ်ံသန္းနားစက္ခ်င္ခဲ့ရဲ ့<br /><br />အထပ္ထပ္မက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေဟာင္းတစ္ခုပမာ<br /><br />ဆႏၵေတြမ်ိဳသိပ္ရင္း အနာဂတ္နန္းေတာ္ၾကီးအတြက္<br /><br />ႏွလုံးသားကုိေခ်ာ့သိပ္ အိပ္စက္ေမွးေပ်ာ္ဖုိ ့ၾကဳိးစားရင္း<br /><br />အေတြးေတြထဲမွာ မေဝးေတာ့တဲ့ႏုပ်ိဳၿခင္းႏွင့္ညမ်ားစြာႏွင့္သာ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-3124112205670753044?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666885941806956064.post-72429410409838688102009-01-28T10:55:00.009+08:002009-10-06T15:00:46.161+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Ssrihqm_w2I/AAAAAAAAAX4/7gSLeiQZKM4/s1600-h/11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389368972103631714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 273px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_YFIFnI98IHY/Ssrihqm_w2I/AAAAAAAAAX4/7gSLeiQZKM4/s400/11.jpg" border="0" />ပုံကုိ www.mongti.ning.com မွ ကူးယူေဖာ္ၿပသည္</a><br /><div>လြမ္းတယ္…..သူငယ္ခ်င္း<br />ေအးၿမတဲ့ႏွင္းခဲလုိစကားလုံးေတြနဲ.အစၿပဳလုိ ့<br />မုိးပြင့္လုိရင္ထဲကမ်က္ရည္နဲ.ႏႈတ္ဆက္အဆုံးသတ္ခဲ့တဲ့<br />ငါတုိ ့ရဲ ့ခင္မင္မႈကုိလြမ္းတယ္<br /><br />အတိုင္းအဆဲ့မဲ့ေကာင္းကင္ၿပင္က်ယ္ႀကီးမွာ<br />အနႏ ၱၾကယ္ကေလးေတြ ကြန္းခုိသလုိ<br />ေမာ္ေရႊၿမဳိင္ GTU ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ<br />ငါတုိ ့ ကြန္းခုိခဲ့တာ ကုိလြမ္းတယ္<br /><br />သင္းပ်ံ ့ပ်ံ ့ကံေကာ္တန္း စီရရီ နဲ ့<br />မာလာ၀တ္ရည္ လမ္းမထက္ေပၚမွာ<br />လြယ္အိတ္ကုိလြယ္ T(တီ) ကုိဆြဲလုိ ့<br />ေပါ ့ပါးစြာေရႊ ့လွမ္းခဲ့တဲ့ ေၿခလွမ္းေတြ ကုိလြမ္းတယ္<br /><br />ၿမစ္သံလြင္ရဲ ့ေန၀င္ဆည္းဆာပန္းခ်ီမွာ<br />အိပ္တန္းၿပန္ငွက္ေတြကေဆးစက္ကူသလုိ<br />ေမာ္ေရႊၿမဳိင္ GTU ရဲ ့မနက္ခင္းေတြမွာ<br />အင္/ယာ ေလာင္းလ်ာေတြနဲ ့ အသက္၀င္ေနတာကုိလြမ္းတယ္<br /><br />ၿဖဴၿပာ၀တ္စုံ တူလႊမ္းၿခဳံ ထားတဲ့<br />ေနာက္ဆုံးႏွစ္ Civil Major စာသင္ခန္းထဲမွာ<br />ေငြစင္ၾကယ္လုိ မ်က္၀န္း တစ္စုံ ႏွင့္<br />မုိနာလီဇာလုိ အၿပဳံးပုိင္ရွင္ကုိလြမ္းတယ္<br /><br />တစ္ေန ့တစ္မ်ဴိး ဘယ္ခါမ႐ုိးတဲ့<br />ေဘာ္ဒါေတြရဲ ့ခံစားခ်က္နဲ ့လြင့္ခဲ့တဲ့<br />Lady အေဆာင္ေ႐ွ ့အုတ္ခုံေပၚက<br />Guitar (သီခ်င္းသံ) ကုိလြမ္းတယ္<br /><br />အခ်ိန္လက္တံေနာက္မွာ က်န္ခဲ့ေပမဲ.<br />ရင္မွာ႐ွင္သန္ေနၿမ ဲသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့<br />အတူတူသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေတာင္ေပၚတန္းနဲ ့ၿမစ္သံလြင္ကမ္း<br />ၿပန္လည္ေတြးတုိင္း ကုိလြမ္းတယ္<br /><br />လြမ္းတယ္…..သူငယ္ခ်င္း<br />နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း သေႏၶတည္<br />သံေယာဇဥ္ တစ္ေပြ ့တစ္ပိုက္နဲ ့<br />လြမ္းလုိ ့မေၿပ ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ ့<br />အၿဖဴေရာင္ အတိတ္ေန ့ရက္မ်ား<br />အားလုံး………အားလုံးကုိလြမ္းတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666885941806956064-7242941040983868810?l=talanon2009.blogspot.com' alt='' /></div>ဟတ္ပီးနယူးယားးးhttp://www.blogger.com/profile/17165902522527221365noreply@blogger.com0