Showing posts with label ေဒသဆုိင္ရာ. Show all posts
Showing posts with label ေဒသဆုိင္ရာ. Show all posts

ဇင္ေယာ္မ်က္ရည္ေဝ့သီသီ

Saturday, September 26, 2009

20 comments
ပုံကုိ (Google) ထဲတြင္ ရွာေဖြထားပါသည္။


တလိမ့္လိမ့္ယိမ္းခါကခုန္ေနၾကသည့္ လႈိင္းေတြေပၚ လွ်ပ္တုိက္ပ်ံသန္းရင္း ေပ်ာ္ပါးသီေၾကြးေနၾကတဲ့ ဇင္ေယာ္ငွက္တုိ ့၏ ေတးသံသည္ကပင္ က်ဳပ္အတြက္ အပန္းေၿဖစရာပင္မဟုတ္ပါေလာ။ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္္ စိတ္တုိင္းက် တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဇင္ေယာ္လို ့အမည္ခံ ေလွသမၺာန္ငယ္ေလးႏွင့္ ဒီၿမစ္ၿပင္က်ယ္ ခရီးလမ္းကုိ ေနဝင္မွေနထြက္ က်င္လည္ခဲ့တာ ဘဝရဲ့သက္တမ္းသုံးပုံတစ္ပုံေလာက္ပင္ ရွိေနၿပီ။ ဟုိဘက္ကမ္းကေန ဒီဘက္ကမ္း စုန္ဆန္ကူးရင္း ကူးတုိ ့ခတ္သမားအၿဖစ္ႏွင့္တစ္မ်ိဳး ၊ ငါးဖမ္းသမားအၿဖစ္ႏွင့္တစ္ဖုံ ဒီၿမစ္ေရၿပင္က်ယ္ေပၚမွာ ဘဝအစုံစုံက်င္လည္ခဲ့တာ က်ဳပ္အတြက္ ပင္ပန္းလြန္းေပမဲ့ စိတ္ခ်မ္းေၿမ ့စရာေတြပါ။

ညေတြမွာ သုခိတာေဆးေပ့ါလိပ္ ရႈိက္လုိ ့ကဗ်ာဆန္ဆန္ ၾကယ္ကေလးေတြကုိ ေရတြက္ေနတတ္တယ္ဆုိရင္ ဘဝသမား က်ဳပ္ကုိ ခင္ဗ်ားတုိ ့ ရယ္ၾကမလားပဲ။ နီယြန္မီးအလင္းေရာင္ထက္ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းႏွင့္ လမုိက္ညလုိဟာမ်ိဳး၊ လေရာင္ဆမ္းတဲ့ ေရၿပင္ထက္က လရိပ္ထင္တဲ့ညေတြမိ်ဳးကုိ သဘာဝထဲစီးေမ်ာရင္း က်ဳပ္က အၿပည့္အဝခံစားၿပစ္လုိက္တာ။ အဲဒီလုိ သဘာဝရဲ့လက္ေဆာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၿငိမ္းခ်မ္းလဲဆုိတာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိခ်င္မွ သိမွာပါ။

ေနတတ္ရင္ ဘဝဟာ ေက်နပ္စရာပါ ဆုိတဲ့စကားက က်ဳပ္အတြက္ မွန္ကန္လြန္းေနၿပန္တယ္ေလ။ ၾကည့္ပါအုံး က်ဳပ္မွာ ပုိင္တာဆုိလုိ ့ ဒီေလွသမၺာန္တစ္စီးပဲရွိတယ္။ အသုိက္အၿမဳံ အိမ္ဆုိတာ က်ဳပ္အတြက္ ေတြးေမွ်ာ္မွန္းစရာ အိပ္မက္ပမာ ရွိေနတုန္းပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီေလွသမၺာန္ေပၚမွာပဲ ေက်ာတစ္ေနရာစာ ခ်ရဖုိ ့၊ မနက္ၿဖန္ေတြမွာ သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာၿဖည့္ဆည္းဖုိ ့ ဆုိတာေတြက သိပ္အခက္အခဲၾကီးမဟုတ္ေတာ့ ပူပန္တတ္တဲ့စိတ္ဆုိတာ က်ဳပ္နဲ ့မဆုိင္သလုိပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေၿပာတာေပါ့ က်ဳပ္က ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ဆုိတာကုိေလ။

က်ဳပ္ရဲ ့အၿခားတစ္ဖက္မွာ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနၾကတဲ့ ကူးတုိ ့စီးနင္းလုိက္ပါၾကသူတစ္ခ်ိဳ ့ရဲ ့မ်က္ႏွာကုိ အခုတေလာ က်ဳပ္ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားမိၾကည့္တယ္။ ပင္ပန္းေဖ်ာ့ေတာ့ေနတဲ့မ်က္ဝန္းေတြ ၊ ေၾကာက္ရြံထိန္ ့လန္ ့ေနၾကတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ၊ ေသာကဖိစီးလုိ ့ ေခ်ာင္က်ေနတဲ့ ပါးၿပင္ခ်ိဳင့္ခ်ိဳင့္ေတြကုိ က်ဳပ္ နားမလည္စြာႏွင့္ ေငးေမာအေၿဖရွာေနမိတယ္။ သူတုိ ေတြ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိ ေသာကဝန္ေတြ ပိေနရလဲဆုိတာ အေၾကာင္းစုံမသိခင္တုန္းက သာမာန္ကာလွ်ံကာပဲ က်ဳပ္ သေဘာထားမိခဲ့တယ္။

ရိကၡာေတြ ၿပတ္တဲ့တစ္ေန ့ကုန္းေပၚ ေရာက္မွပဲ က်ဳပ္အေၾကာင္းစုံသိခဲ့ရတယ္။ က်ဳပ္တုိ ့နယ္ဘက္ရဲ ့ေရႊၿဖဴ ေတာၾကီး(ရာဘာၿခံ)ေတြ အလဲလဲ၊အၿပဳိၿပဳိ နဲ ့ ၿမင္မေကာင္းေအာင္ ခုတ္ထစ္ခံေနရတယ္။ က်ဳပ္တုိ ့နယ္ဘက္က လူေတြအားလုံးရဲ ့အသက္ေသြးေၾကာဆြဲႏႈတ္ လွန္ပစ္ခံေနရတာ ရင္မဆံ့ေအာင္ ၿမင္ခဲ့ရတယ္။ ဒီၿခံလုပ္ငန္းကုိပဲ မွီခုိၿပီး ေနသားက်ေနၿပီၿဖစ္တဲ့ က်ဳပ္တုိ ့နယ္သားေတြရဲ ့ဘဝ ယိမ္းယိုင္ရေတာ့မဲ့အေရး က်ဳပ္လုိ ဘာမွမရွိ ေလွသဗၺာန္တစ္စီးနဲ ့ေရာင့္ရဲေနထုိင္တတ္တဲ့လူေတာင္မွ စိတ္မခုိင္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ေနာက္ၿပီး ၿမဳိ ့ေတာ္ၾကီးမွာ တကၠသုိလ္ပညာ သင္ၾကားၿခင္းၿပဳေနၾကတဲ့ ၿခံစုိက္သူေတြရဲ ့သားသမီးေတြဟာလည္း ကမန္းကတန္း ရြာကုိ အေၿပးၿပန္လုိ ့ သူတုိ ့ေနာင္ေရး ဆက္ရန္ရွိ၊မရွိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္မ်က္ႏွာေတြကုိ ၾကည့္ရင္း က်ဳပ္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ဆုိ လတ္ဆတ္ပ်ိဳၿမစ္ေနရမဲ ့ အရြယ္ေတြပါ။ သူတုိ ့ေလးေတြကုိ ညိွဳးႏြမ္းေၿခာက္ေသြ ့သြားေအာင္ လုပ္သြားတဲ့ တရားခံက မသိက်ိဳးကြ်န္ၿပဳေနႏုိင္တာကုိက်ေတာ့ ရက္စက္တယ္လုိ ့ဆုိရမလား။ ယုတ္မာတယ္လုိ ့ဆုိရမလားပဲ။ ေက်ာက္ခဲလုိမ်ိဳး ေနတတ္တဲ့ ဘဝသမား က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္မွ မ်က္ရည္စုိ ့ေနၿပီဗ်ာ။

လႈိင္းၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ဇင္ေယာ္ငွက္တစ္ေကာင္လုိ က်ဳပ္လည္း ဘယ္ေတာ့မ်ား ၿမစ္ေရၿပင္ေအာက္ လွ်ိဳလုိ ့ အသက္မြန္းရမဲ့ေန ့ရက္ေရာက္လာအုံးမလဲမသိဘူး။ အဲဒီအခါက်ရင္ သဘာဝအလွအပရဲ ့အေဝး၊ ရုိးသားၿဖဴစင္တဲ့ အၿပဳံးေတြနဲ ့ ေက်ာခုိင္းမဲ့ပင္လယ္ေပ်ာ္ဇင္ေယာ္တစ္ေကာင္ အေနႏွင့္ က်ဳပ္လည္း အၿခားပင္လယ္အတုတစ္ခုမွာ မ်က္ရည္ တဝဲလည္လည္ႏွင့္ ခဏတာ မွီခုိၿဖစ္မိအုံးမယ္ထင္ပါတယ္။

အဏၰဝါထက္ ၿဖန္ ့က်က္မိေသာ အေတြးကြန္ယက္မ်ား

Thursday, July 30, 2009

13 comments

ေကာင္းကင္ထက္မွ ခရမ္းရင့္ေရာင္ပုတ္ပုတ္ မုိးသားအလိပ္လိပ္တုိ ့သည္ ေၿမၿပင္တခြင္ေပၚ မႈိင္းမႈိင္းညိွ ့ညွိ ့ႏွင့္ ၿဖန္ ့က်က္ ခင္းထားသည္။ မၾကာခင္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်ေတာ့မည့္ဟန္ ေဆာင္ေနတဲ့ မုိးသားေတြႏွင့္ အၿပဳိင္ ေမာ္လၿမဳိင္(ေစ်းၾကီးဆိပ္ကမ္း)မွ သမိန္းဗရမ္း ႏွစ္ထပ္သေဘၤာသည္လည္း ေဒါမာန္ၿပင္းသည့္ လႈိင္းၾကမ္းထက္ကုိ ၿဖတ္ၿပီး ဘီလူးကြ်န္းဆီသုိ ့ ခုတ္ေမာင္းရန္ တာစူလ်က္ရွိေပသည္။


မုိးမလာခင္ ကုန္တင္ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ားသည္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကုိ ထမ္းၿပီး သေဘာၤေပၚသုိ ့ တသုတ္သုတ္ႏွင့္ တုိ းေဝွ ့တင္ေဆာင္ ေနၾကသည္။ အေခါက္ အေရအတြက္မ်ားမ်ား ရမွ လုပ္အားခ ပုိထြက္မည္ ၿဖစ္သလုိ မုိးေတြ စုိကုန္မွာစုိးလုိ ့အလ်င္အၿမန္ ေၿပးလႊားမိၾကေတာ့ ခရီးသည္အခ်ိဳ ့ႏွင့္ ထိမိခုိက္မိၿပန္သည္။ နားလည္ ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့သူမ်ားက ေဘးဝဲယာ ကပ္ေပးၾကသလုိပဲ တစ္ခ်ိဳ ့ေတြၾကေတာ့ ေခြ်းေတြၿပန္ ညစ္ပတ္ေပက်ံ ေနၾကေသာ အလုပ္သမားေတြကုိ ႏွာေခါင္းရႈံ ့ၿပီး ေဘးယာ ကပ္ၾကသည္လည္း ရွိသည္။


သေဘၤာထြက္ရန္ နာရီဝက္ လုိေသးသၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေဘာတံတား ေဘးကေန ေအးေအးလူလူပင္ ဆင္းလာခဲ့သည္။ သေဘၤာအဝင္ ေဘးယာတြင္ ယာယီ ထီးကေလးေတြႏွင့္ စာကေလးေခြ ၊ ပဲၿပားအစာသိပ္ စသည့္ မုန္ ့ပဲ သေရစာမ်ားစြာကုိ ေရာင္းခ်ေနၾကတဲ့ ေစ်းသည္မ်ား ၿပည့္က်ပ္ ေနသၿဖင့္ သေဘၤာေပၚသုိ ့ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မလွမ္းႏုိင္။ မုိးကလည္း သည္းစၿပဳ ေနၿပီးဆုိေတာ့ သေဘၤာေပၚသုိ ့ ေရာက္ရန္ စိတ္ေလာေနေသာ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ ့မွ စည္းကမ္း မရွိေသာ ေစ်းသည္မ်ားကုိ အၿပစ္တင္ ေဝဖန္သံကုိ လည္း ၾကားရၿပန္သည္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆုိေတာ့ ဒီၿမင္ကြင္းမ်ိဳးက မဆန္းပါေပ။


သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့ လက္မွတ္ေရာင္းသည့္ ေကာင္တာမွာ ေရာင္းမည့္သူ ေပ်ာက္ေနသည္။ ကိစၥမရွိ ။ လက္မွတ္လာ ေကာက္ရင္ ပုိက္ဆံေပးလုိက္လုိ ့ရသည္။ လက္မွတ္ လာေကာက္သည့္ ခ်ာတိတ္ေတြကလည္း ထုိပုိက္ဆံကုိ တရုိတေသႏွင့္ ခါးၾကားထဲ လိမ္ထုိးထည့္လုိက္မည္။ ထုိသုိ ့ အားေပးမႈေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ လက္မွတ္စစ္နဲ ့တုိးၿပီး လက္မွတ္ဖုိးႏွစ္ဆ ေပးေဆာင္ခဲ့ရဖူးသည္။


သေဘၤာ ေက်ာက္ခ်ထားသည့္ ဆိပ္ကမ္းနားတြင္ ရာသီေပၚ သစ္သီးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ပုိ ့သည့္ ေလွငယ္ငယ္ မ်ားလည္း အစီအရီ အေၿမာက္အမ်ား။ စိမ္းစားဥ ၊ ဖရဲသီး ၊ ၾကက္ေမာက္ ၊ မင္းဂြတ္ ၊ ကြ်ဲေကာ္ ႏွင့္ ဒူးရင္း စသည့္ အသီးအႏွံမ်ားကုိ တင္ေဆာင္လာၾကသည္။ လာယူသည့္ ေဖာက္သည္မ်ားဆီ ပုိ ့ေဆာင္ ေပးၿပီးၾကတဲ့ ေလွငယ္မ်ားသည္ ဆိပ္ကမ္းမွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ခြာေနၾကၿပီး ဒီမုိးသည္းသည္း ေလၾကမ္းၾကမ္း လႈိင္းလုံးၾကီးၾကီးေပၚတြင္ အန္တုရင္ဆုိင္ဖုိ ့ စတင္ထြက္ခြာ တုိးဝင္ေနၿပန္သည္။ သမုဒၵရာ ဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ပင္လယ္ၿပင္မွာ ေပ်ာ္ပါးရင္း အသက္ကုိပင္ ေလာင္းေၾကးထပ္ဝံ့သူမ်ားပင္ေပေလာ။


တူ……………..တူ


ဥၾသဆြဲသံ ၾကားမွ ေလွငယ္ေတြထံ အၾကည့္အေတြးကုိ ရုပ္သိမ္းၿပီး လက္ရွိအခ်ိန္ကုိ ၿပန္ေရာက္လာသည္။ တစ္ေလွ (သေဘၤာ) ထဲစီး တစ္ခရီးထဲသြား မည့္သူမ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ေနကုန္လႈပ္ရွား ေစ်းဝယ္ ေစ်းေရာင္း ခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြမ်ားသည္ ေမာေမာပန္းပန္းႏွင့္ အနားယူ အိပ္စက္ေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေသာ မိန္းမၾကီးေတြကေတာ့ လူစုံတုန္း ဝုိင္းဖြဲ ့ဆုိသလုိ ရပ္ေရးရြာေရးကုိ နဖူးတုိက္ဒူးတုိက္ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြး ေနၾကသလုိလုိပင္။ ဟုိတစ္ဖြဲ ့ ဒီတစ္ဖြဲ ့။


ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း မေဝးလွတဲ့ခရီးကုိ တစ္နာရီေက်ာ္ စီးရသည့္ တုံ ့ဆုိင္းဆုိင္း သေဘၤာေပၚတြင္ ေဘာလုံးဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ကုိ ဖတ္ရင္း အခ်ိန္ၿဖဳန္းေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ခပ္ၿပင္းၿပင္းရုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလၾကမ္းၾကမ္းေတြေၾကာင့္ သေဘၤာၾကီး ဘယ္ညာလူးလ်က္ရွိေနၿပန္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ေလမုိးၿငိမ္လုိ ့ လႈိင္းေလးေတြ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးသယ္ေဆာင္ၿပန္သြားသည္။


အဏၰဝါထက္တြင္ သေဘၤာတစ္စင္းေပၚ စီးနင္းလုိက္ပါ လာတဲ့သူႏွင့္ ေလွငယ္ေလး တစ္စင္း ေလွာ္ခတ္ သြားၾကတဲ့သူမ်ား၏ စိန္ေခၚသံမ်ား ကြာၿခားေပလိမ့္မည္ဟု ေတြးမိၿပန္သည္။ လက္ေတြ ့ဘဝ ပင္လယ္ၿပင္မွာလည္း ကြ်ႏု္ပ္တုိ ့က ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာေပးမႈေၾကာင့္ လုံၿခဳံမႈအနည္းငယ္ရွိသည့္ သေဘာၤစီးခြင့္ၾကဳံခဲ့ရၿပီးၿဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လႈိင္းေလၾကမ္းခ်င္ ၾကမ္းပါမည္။ သေဘၤာ ဘယ္ညာလူးခ်င္ လူးပါမည္။ ကြ်န္ပ္တုိ ့ဘဝ ခဏတာ ယိမ္းယုိင္ခ်င္လည္း ယိမ္းယုိင္မိပါလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ အၾကာၾကီးေတာ့ ေတြေဝေငးငုိင္ေဆြးေၿမ ့ေနစရာမလုိဘူးထင္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေလွငယ္ကေလးႏွင့္ အဏၰဝါၿပင္မွာ အသက္ကုိေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး ေလွာ္ခတ္ေနၾကတဲ့ ေလွငယ္မ်ားရဲ ့ပဲ့ကုိင္ရွင္၏ မာန္ ကုိ ၿမင္မိေတြ ့မိ အားက်မိသြားေသာေၾကာင့္ပင္။


သေဘၤာကေတာ့ ပုံမွန္အတုိင္း အင္ဂ်င္စက္သံတညံညံႏွင့္ လုိရာခရီးခုတ္ေမာင္းလ်က္ရွိေနသည္။ လႈိင္းေတြကလည္း သေဘၤာကုိယ္ထည္ကုိ ေဒါသတၾကီး တစ္ခါတစ္ရံ ဝင္ေဆာင့္လ်က္။ အေတြးမ်ားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလအေဝွ ့မွာ လာစင္သည့္ မုိးေရစက္မ်ားေၾကာင့္ ………..

မိညိဳသုိ ့(ဝါဆုိ လြမ္းခ်င္း)

Wednesday, July 1, 2009

17 comments
ရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာပတ္လီ အုံ ့မႈိင္းမႈိင္းၿဖစ္ေနတတ္တဲ့ ဒီဝါဆုိခါသမယ... တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၾကာပန္းၾကာစြယ္ကုိ ခ်ိဳးၿပီး လည္မွာ ဆြဲလုိ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ..... ပ်ိဳးေထာင္ပ်ိဳးၾကဲ ထားၾကၿပီးလုိ ့ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္း ၿဖစ္ေနၿပီး ၿဖစ္တဲ့ လယ္ကြင္းၿပင္ၾကီးနားက လယ္တဲနေဘးမွာ ရြံ ့ႏွင့္ လုပ္ထားတဲ့ အုိးပုတ္ကေလးေတြႏွင့္ ကစား ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ… တစ္ခါတစ္ေလ အမူအရာအၿပည့္ႏွင့္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ဆုိကခုန္ေနတတ္တဲ့ မိညိဳ…သူမ ခဏခဏဆုိလုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ လုိက္ဆုိမိတဲ့ ဆရာၾကီး မင္းသုဝဏ္ေရးခဲ့တဲ့ ကေလးကဗ်ာ အပုိင္းအစ

“မုိးေရ တက္ေရ
တေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္အေဝးေဝး။
လယ္ေစာင့္တဲေလး ေၿခတံရွည္
မုိးကုပ္ေအာက္မွာတည္
ၾကာနီတစ္ပြင့္ၿဖဴတစ္ပြင့္
တဲနဲ ့ပနံတင့္။
”

ေနာက္ၿပီး ရွိပါေသးတယ္ မိညိဳ… “ဝါဆုိဝါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္” ဆုိတဲ့အတုိင္း မုိးေတြၾကီးလုိ ့ ေက်ာင္းသြားတဲ့ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေရေတြလွ်ံတက္တဲ့အခါမွာဆုိ စက္ဘီးေတြတြန္းၿပီး ေရထဲေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္ေနတတ္ေသးတယ္မဟုတ္လား…မုိးၾကမ္းၾကမ္းေတြ ေၿခြလုိ ့ အပင္ေအာက္မွာ ေၿမခ ေနရတဲ့ ခေရပြင့္ ေလးေတြ ကုိလည္း ဆရာမ အတြက္ဆုိၿပီး ငါ့ကုိပါ ဝုိင္းကူ ေကာက္ခုိင္း တတ္ေသးတယ္။ နင္တုိ ့အိမ္မွာ ၾကာရုိးၾကာစြယ္ ႏွင့္ ပုစြန္ဟင္း ပူပူစပ္စပ္ေလးခ်က္တဲ့ေန ့ေတြဆုိရင္ မုိးခ်မ္းခ်မ္းမွာ ေခြ်းၿပန္ေအာင္ ဝင္စား ခဲ့တာေတြလည္း ဘယ္ေမ့လုိ ့ ရမလဲဟာ။

လရာသီေတြ တစ္လွည့္ၿပီး တစ္လွည့္ ခစားဝင္ေရာက္သလုိ ငါတုိ ့ေတြလည္း တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ အသက္ေတြ ၾကီးလာခဲ့ေပမဲ့ ဒီလဝါဆုိ ေရာက္ရင္ နင္ေရာငါေရာ ရြာကုိအလည္ၿပန္ၾကၿမဲ။

ငါတုိ ့ရြာက ေခ်ာင္းႏွင့္ ေဝးေတာ့ ေတာင္ေပၚဘုရား အနီးအနားမွာ အေလ့က်ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းေတြကုိ ခူးၿပီး ဘုရားမွာ ကပ္လုိ ့ ဝါဆုိပန္းခူး အေလ့ကုိ ႏႊဲၾကတယ္ေနာ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ကာစ ငါတုိ ့ ပထမဆုံး အတူတူ ဝါဆုိပန္းခူးထြက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြစၾကလုိ ့ ရွက္ေသြးၿဖာေနတဲ့ နင့္ မ်က္ႏွာ နီနီေလးကုိၾကည့္ၿပီး ငါ လူပ်ိဳစိတ္ စဝင္ခဲ့ဖူးတယ္ မိညိဳ…

ဒီလရာသီမွာ ဘုန္းၾကီးေတြ ေက်ာင္းမွာပဲ ဝါကပ္တဲ့ ကာလမုိ ့လုိ ့ ဥပုသ္ေန ့တုိင္း ရြာထိပ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တရားပြဲ အၿမဲရွိတယ္။ တစ္ခါက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေန ငါတုိ ့အဘုိးကုိ လုိက္ပုိ ့ၿပီး အၿပန္မွာ နင္က နင့္အဘြား ႏွင့္အတူ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ေလး ဆြဲၿပီး တရားနာသြားေတာ့ “သူေတာ္စင္မေလး” ဆုိၿပီး ဆုိင္ကယ္ ေပၚကေန ငါ လွမ္းစေတာ့ “ငရဲၾကီးမယ္ေနာ္ မစနဲ ့” ဆုိၿပီး လူၾကီး ဂုိက္နဲ ့ နင့္ပုံစံေလး ကလည္း ေအးခ်မ္းလွတယ္ မိညိဳ…

“သံဃာေတာ္မ်ား စိမ္းစုိတဲ့ ၿမက္ခင္းႏွင့္ ပုိးမႊား အစရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကုိ နင္းေၿခမိမွာ ေၾကာက္လုိ ့ မုိးတြင္း ကာလမွာ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီရင္ ပါစိတ္ အာပတ္သင့္၏ လုိ ့ၿမတ္စြာဘုရားက ဆုံးမ ခဲ့တာကုိ အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ဝါတြင္း သုံးလပတ္လုံး သံဃာေတာ္မ်ား ေက်ာင္းဂန္မွာပဲ ဝါကပ္ၿပီး ခရီးသြားၿခင္းကုိ ေရွာင္က်ဥ္ခဲ့တာ ယေန ့ ့အထိပဲ” ဟု စာသံေပသံႏွင့္ ငါ့ကုိ တရားအသိေတြ ေၿပာၿပတုိင္း ၿပဳံးခ်င္ခ်င္ၿဖစ္ေနတတ္တဲ့ ငါ့မ်က္ႏွာကုိ ေတြ ့ၿပီး စိတ္ဆုိးသြားတတ္ေသးတယ္။ ငါက ေလွာင္တာမဟုတ္ဘူး သေဘာက်လုိ ့ ၿပဳံးသြားတာကုိ နားလည္ပါေလ မိညိဳ…

ငါအလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာကေန ၿပတင္းေပါက္ကုိေက်ာ္ၿပီး လွမ္းၾကည့္ေတာ့ အခု မုိးေတြတဖြဲဖြဲရြာေနတယ္ မိညိဳ.. မုိးေတြ ရြာမွာေပါ့ ဝါတြင္း ေရာက္ၿပန္ၿပီးေလဟာ။ အရင္တုန္းကလုိ နင့္ကုိ ၾကာပန္းၾကာစြယ္ လည္ဆြဲေလးႏွင့္ မ်က္စိထဲ ၿပန္ၿမင္ေယာင္မိေတာ့ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးကုိ လြမ္းမိသားဟာ။ ဝါဆုိပန္းခူးမွာ နင္တစ္ေယာက္ထဲႏွင့္ ဝါးၿခင္းထဲမွာ ခူးထားတဲ့ပန္းေတြ နည္းလုိ ့ အားငယ္ေနေရာ့မလား။ အဲဒီအခါက်ရင္ ပန္းအလုအယက္ အတူတူ ခူးေပးဖူးတဲ့ ငါ့ကုိ သတိရေပးပါေနာ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကေန တရားနာၿပီးလုိ ့ ၿပန္လာတုိင္း တစ္ဆင့္နားေထာင္ေပးမဲ့သူ မရွိတဲ့ အခါမွာ “သူေတာ္စင္မေလး” လုိ ့ စေနာက္တတ္တဲ့ ပုရိသ တစ္ေယာက္ ကုိေရာ ဝါဆုိးမုိးႏွင့္အတူ သတိရေနမွာလား။

မုိးေတြရြာလုိ ့ ၿမန္မာၿပည္အလြမ္းအေနႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ေရးဖြဲ ့ထားၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာအထိ ဖတ္ေပးတဲ့ စာဖတ္သူကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB