Showing posts with label Tag. Show all posts
Showing posts with label Tag. Show all posts

သုညၾကြင္းေတာ့မဲ့ ကမၻာေန ့ရက္ေရာက္ခဲ့ရင္

Thursday, November 5, 2009

18 comments


ရက္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ပဲ ကမၻာေၿမၾကီးက သက္တမ္းက်န္ေတာ့တယ္တဲ့လား ?? ဒီသတင္းက မိခင္ကမၻာမွာ မွီခုိေနၾကတဲ့ သတၱ လူသား ေတြအတြက္ အေတြးတစ္ခုေတာ့ အရည္ေပ်ာ္ေစခဲ့သည္ေတာ့ အမွန္။ ဒီၿဖစ္စဥ္ ၿဖစ္၏ မၿဖစ္၏ ကယက္တစ္ခုထပြက္ခဲ့ၿခင္းႏွင့္အတူ ထုိေနာက္ကြယ္မွာလည္း ယုံၾကည္၏ မယုံၾကည္၏ သည္ လူသားေတြၾကားမွာ လႈိင္းတစ္ခုေတာ့ ထခဲ့မည္သာ။

တိက်ေသခ်ာၿခင္းမရွိတဲ့ ဒီဝိုးတဝါးသတင္းမွ အလင္းတစ္ခုထြန္းညိွေပးလုိက္သလုိ ရွိေစခဲ့သည္ကေတာ့ မုခ်အမွန္ပင္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့တစ္ေတြ တစ္ေန ့ေန ့ေတာ့ ေသၿခင္းႏုိင္ငံသုိ ့ ပါမစ္မလုိပဲ ကူးရအုံးမည္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြဟာ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ အေမွာင္ေတြရဲ ့ၾကားမွာ ရပ္တည္ရွင္သန္ရင္း ေသ ဆုံးၿခင္းဆုိတာကုိ ကုိယ္ႏွင့္လားလားမွ မဆုိင္သလုိ ေမ့ေလ်ာထားခဲ့မိတာၾကာၿပီးမဟုတ္ပါေလာ ( ၇၀% ေသာ လူသားမ်ားအတြက္သာ။ ဤကား စာေရးသူ၏ စကားခ်ပ္ :D )

ေရာ္ရြက္ဆုိတာ အခ်ိန္တန္ုလုိ ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေႏြေလရူးက်ီစယ္လုိ ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေၾကြရမည္မွာ ဓမၼတာပဲမဟုတ္လား။
အခုလည္း ကပ္ဆုိးတစ္ခုၾကဳံလုိ ့ ကမၻာေၿမၾကီး အိပ္စက္အနားယူေတာ့မည္ဆုိရင္ မွီခုိသူ ကမၻာသူကမၻာသားမ်ားသည္လည္း အတူတူေလာင္ကြ်မ္းကြယ္ေပ်ာက္သြားေပေတာ့မည္။ အဲဒီလုိ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္ခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဘေလာ့သူဘေလာ့သားထဲက ကြ်န္ေတာ္လည္း တဂ္ပုိ ့ထဲက ေမးခြန္းေတြအတုိင္း စိတ္ထဲကၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဖီလင္ေတြ ခ်ေရးၾကည့္မိပါေတာ့တယ္……………..(မခေရညိဳ တဂ္ထားတာ ေနာက္က်မွေရးၿဖစ္တဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါ၏)

(၁)ဘယ္သူေတြနဲ ့ရွိေနခ်င္လဲ
မခြဲခြာရခင္ေတာ့ ခ်စ္သူခင္သူအားလုံးနဲ ့ အတူတူရွိေနခ်င္တယ္။

(၂)ဘာေတြခံစားေနရမလဲ
ေနာင္ကမၻာသစ္ၿဖစ္တည္ခဲ့ရင္ေတာင္ ခ်စ္သူခင္သူေတြနဲ ့ ဆုံႏုိင္ပါအုံးမလားလုိ ့ပါ။

(၃)ဘာေတြ ၿပင္ဆင္ထားမလဲ
ေမတၱာလက္နက္ကအစြမ္းထက္ဆုံးလုိ ့ခံယူထားတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ယုံၾကည္မႈေၾကာင့္ လုံၿခဳံေနမွာပါ။

(၄)ဝမ္းနည္းမိတာက
အိပ္မက္ေတြထုဆစ္ရင္းတန္းလန္းမုိ ့။

(၅)ေၾကာက္လန္ ့မိတာက
ကမၻာပ်က္လုိ ့ နာနာက်င္က်င္ေအာ္ဟစ္တဲ့အသံေတြ။

(၆)ေဆာင္ထားခ်င္တာ
ေလာင္ကြ်မ္းပ်က္စီးႏုိင္တဲ့ အရာေတြထက္ စိတ္ထဲမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံသိမ္းႏုိင္တဲ့ သရဏဂုံ။

(၇)ဘာေတြေရးမိမလဲ
ေရးၿဖစ္လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

(၈)ေတြးမိေတြးရာ အေတြး
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြရဲ ့ ရွင္ၿခင္း ေသၿခင္းက ရုပ္ေသးဆရာရဲ ့ ကၾကဳိးကကြက္နဲ ့တူေနသလုိပါပဲ။

(၉)ဂုဏ္ယူခ်င္တာက
မိဘအတြက္ အေကာင္းဆုံးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္မၿဖစ္ခဲ့တာေတာင္ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ဂုဏ္ယူပီတိၿဖစ္ေစခဲ့ၿပီး။

(၁၀)ရွာၾကံေၿဖသိမ့္မိတာက
ကမၻာပ်က္ၿခင္းရထားမဆုိက္ေရာက္ခင္ကတည္းက ဒုလႅဘရဟန္းခံၿပီးေၿမာက္ခဲ့ၿခင္းပါပဲ။

(၁၁)က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း
ေသၿခင္းက လက္တကမ္းအလုိမွာပဲရွိေတာ့တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သာမာန္ထက္ ဝင္သက္ ထြက္သက္ ၿပင္းၿပင္းနဲ ့ က်ဳးရင့္ေနမိမွာပဲ :D



2012 The End Of The World ? -

T x 20

Saturday, October 10, 2009

10 comments






1. What is your now : Tala Non

2. A four letter word : True

3. A boy’s Name : Takai (Japanese)

4. A girl’s Name : Taka(Japanese)

5. An Occupation : Technician (Civil Field)

6. A color : Tea Green

7. Something you’ll wear : T-shirt

8. A food : Tofu

9. Something found in the bathroom : Towel

10. A place : Tokyo

11. A reason for being late : Time Wrong

12. Something you’d shout : Time & Tide Wait For No Man

13. A movie title : Titanic

14. Something you drink : Tea Mix (Royal Myanmar)

15. A musical group : T-Pain

16. An animal : Tiger

17. A street name : Tai Thong Crescent

18. A type of car : Toyota

19. The title of a song : Total Eclipse Of The Heart (Westlife)

20. A verb : Take Care


Rules : It's harder than it looks! Copy to your own note, erase my answers ,enter yours.Use the first letter of your name to answer each of the following questions.If the person before you had the same first initial , you must use different answers.You cannot use any wအord twice and you can't use your name for the boy/girl name question.

သူငယ္ခ်င္း ဝုိင္း က တဂ္ထားတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေရ ေက်နပ္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္......

T - Thanlwin Hero
A - Angle Shaper
G - Golden Citizen (Ko Yangon Thar) တုိ ့ကုိ ၿပဳံးေပ်ာ္ေစဖုိ ့ ရည္ရြယ္ရင္း ဆက္တဂ္ခ်င္ပါတယ္။

ရင္ႏွင့္ရင္း၍ (ခ) ကဆုန္ေပါက္ေနေသာ ေကာမန္ ့မ်ား (တဂ္ပုိစ့္)

Saturday, July 18, 2009

17 comments
“အဆုံးစြန္ေသာ ေပ်ာ္ရြင္မႈဆုိတာ လူေတြ ကုိယ့္အေပၚေမတၱာထားတယ္ ဆုိတာ သိရၿခင္းပဲတဲ့”

အေပၚက ဒသန စကားစုေလးကုိ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္မွာ ၾကဳိက္လို ့ ကူးထားမွတ္ထားခဲ့တာပါ။ ဟုိတုန္းက ေရးေရးေလး သာၿမင္ခဲ့တဲ့ ဒီစကားစုဟာ ဘေလာ့ရြာထဲမွာ ကဗ်ာမပီ စာမပီ ေတြေရးေနတဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ပုိနားလည္ခဲ့မိတယ္။ ခင္မင္မႈအေနႏွင့္ ေအာ္သြားတဲ့ စကားလုံးပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ တဂ္ပုိစ့္ေခါင္းစဥ္ေၿပာသလုိ ရင္ႏွင့္ရင္းၿပီး ေမြးဖြားလုိက္တဲ့ စကားလုံးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အားလုံးေသာ စကားလုံးေကာမန္ ့ေတြဟာ စာေရးသူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္မႈအဟာရ ေပးေဆာင္ စားသုံးေစသလုိပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ဘေလာ့ဆုိတာကုိ မရင္းႏွီးခင္တုန္းက “တစ္ခါတုန္းက တစ္ေနရာ” ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းအမွတ္တရ အေနႏွင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ ေမာ္လၿမဳိင္ နည္းပညာတကၠသုိလ္ ဝဘ္ဆုိဒ္မွာ ပထမဦးဆုံး တင္ၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ကဗ်ာ့ေအာက္မွာ စီနီယာတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ကုိမင္းသူ ဆီကေန ပထမဆုံးေသာေကာမန္ ့ ကုိ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့ကစၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စာေရးခ်င္တဲ့ ပုိးေတြ ထုိးရြလာပါေတာ့တယ္။ စည္းဝုိင္း အၿပင္မွာပဲ လက္ခုပ္တီးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စည္းဝုိင္းအတြင္းကုိ ပုိ ့ေဆာင္ေပးတဲ့ ေကာမန္ ့ ဆုိလဲ မမွားဘူးေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၉ ဇန္နဝါရီ ၂၈ ရက္ေန ့မွာ “တစ္ခါတုန္းက တစ္ေနရာ” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာႏွင့္ပဲ ဘေလာ့အိမ္ကုိ လူမသိသူမသိ ဘေလာ့ရြာမွာ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။ ကဗ်ာေလးပုဒ္ ေရးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ထိ လူၾကားမွာ ခ်ၿပဖုိ ့ မဝ့ံမရဲ ၿဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ လမ္းညႊန္ဆုိင္းဘုတ္ လည္းမတပ္ခဲ့သလုိ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြ လည္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ မလုပ္ခင္ကတည္းက ရင္းႏွီးတဲ့ မၾကယ္ၿပာ ႏွင့္ မၿမေရလ်ဥ္ တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ လာလည္ဖုိ ့ ဘေလာ့လိပ္စာကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ စေပးခဲ့တယ္။ မနက္ခင္းႏွင့္အတူ လြမ္းေနဆဲ ဆုိတဲ့ ပုိစ့္မွာ အဦးဆုံး ေကာမန္ ့ကုိ မၾကယ္ၿပာ ဆီကေန ရရွိခဲ့သလို သူ ့အိမ္မွာလည္း လင့္ခ်ိတ္ေပးခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီ ေကာမန္ ့ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘေလာ့ရဲ ့ ေၿခလွမ္းအစ ကုိ ခ်ိဳၿမိန္ေစခဲ့တယ္။

လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ကာစ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ ယုံၾကည္မႈ ဆုိတာ မရွိမၿဖစ္ လုိအပ္သလုိပဲ ဘေလာ့ေရးခါစ အေစာပုိင္းကာလေတြမွာ အားေပး တြဲေခၚခဲ့ၾကတဲ့ ေကာမန္ ့ပုိင္ရွင္ေတြဆုိလည္း ေမ့လုိ မၿဖစ္တဲ့ တြဲလက္မ်ားေတြပါ။ ေနာက္ ဘေလာ့စတင္ၿပီး ယေန ့အထိ ေၿမၾသဇာ ၿဖည့္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေကာမန္ ့စကားလုံး အားလုံးအားလုံး ေတြ ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ ရွွင္သန္ရပ္တည္ ႏုိင္ခဲ့တယ္ဆုိတာ မပုိေသာ စကားေတြပါ။ ကဆုန္ေပါက္ေနေသာ ေကာမန္ ့စကားလုံးမ်ားလို ့တိတ္တိတ္ေလး ကြ်န္ေတာ္ နာမည္ ေပးထားတဲ့ ဒီေကာ္မန္ ့အားလုံးကုိ ရင္ႏွင့္အမွ် တန္ဖုိးထားပါတယ္။

အပင္တစ္ပင္စုိက္ရင္ သီးပြင့္လာမဲ့ သစ္သီးေတြ ေမွ်ာ္ရသလုိ က်ေနာ္ ့ေရးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာမဟုတ္ စာမဟုတ္ ေခါင္းစဥ္တပ္လုိ ့မရတဲ့ စာတစ္ခ်ိဳ ့အတြက္လည္း အားနာနာႏွင့္ပဲ ေကာမန္ ့ေတြ ထပ္ေမွ်ာ္ေနမိအုံးမွာပါ။ တဂ္ပုိစ့္အၿဖစ္ တဂ္ထားၾကတဲ့ ကုိသားၾကီး ႏွင့္ ေရတမာ တုိ ့ ေက်နပ္ၾကမယ္လုိ ့ ထင္ပါတယ္။ တဂ္ပုိစ့္ ဆုိတဲ့အတုိင္း ထပ္တဂ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူေပါက္လဲဆုိတာ ကံစမ္းမဲ ႏႈိက္ၾကည့္ၾကပါလား။ ေပ်ာ္ေစခ်င္လုိ ့ :)
ကံစမ္းမဲ.........၁ ၂ ၃ ၄ ၅

ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ား

Wednesday, June 17, 2009

8 comments
ဟင္းအမယ္စုံတဲ့ ထမင္းဝုိင္း တစ္ဝုိင္းမွာ အရသာရွိတဲ ့ဟင္းခြက္ေၾကာင့္ ခံတြင္းၿမိန္ေစတာမဟုတ္လား။ အဲဒီလုိပဲ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာ စစ္မွန္တဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြေၾကာင့္ ဘဝဟာ ခ်ိဳၿမိန္သာယာႏုိင္စြမ္း ရွိၾကမယ္ ဆုိတာ ၿငင္းလုိ ့မရဘူးထင္ပါတယ္။ ခင္မင္ၿခင္း ဆုိတဲ့ စိတၱဇနာမ္ကုိ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ၿပလုိ ့မရေပမဲ့ စကားတစ္ခြန္း ၊ အၿပဳအမူ တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလေတြႏွင့္ မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ဆုိတာကုိေတာ့ အသိအမွတ္ၿပဳႏုိင္ၾကမွာပါ။

မိတ္ေဆြေကာင္းေတြနဲ ့အတူရွိေနၿခင္းက အထီးက်န္ဆန္မႈဆုိတဲ့ ေဝါဟာရႏွင့္ ကင္းကြာခြင့္ ရရွိေစတာကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အမက္ေမာဆုံးပါပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အေပါင္းအေဖာ္မက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတာင္မွ ေဘာလုံးကန္၊ ေရကူး ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္တရုံးရုံးရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းမတက္ႏုိင္လုိ ့စာကူးေပးရမယ္ဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသခ်င္တာနဲ ့ အၿပဳိင္အဆုိင္စာကူးေပးခ်င္တဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ေတြကုိေတြးတုိင္း ၾကည္ႏူးမိၿပန္တယ္။ မိတ္ေဆြစစ္ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဆုိတာ ေႏြးေထြးမႈ ၾကည္ႏူးမႈ ဆုိတဲ့ ရသေတြၿပည့္လွ်ံေနတာပါပဲ။

ကုိယ္တုိင္ေၿဖရွင္းရမဲ့အခက္အခဲနဲ ့ၾကဳံတုိင္း “စိတ္ဓါတ္မက်နဲ ့ မင္းလုပ္ႏုိင္မွာပါ” စကားတစ္ခြန္းကုိ အၿမဲႏွစ္သိမ့္ ေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။သူတုိ ့ ေပးတဲ့ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အားေတြ ကေန စတင္ၿမစ္ဖ်ားခံၿပီး ရင္ဆုိင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ဘဝတုိက္ပြဲေတြလည္း အမွတ္ရစရာေတြပါ။ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဆီကေနရရွိတဲ့ ရဲရင့္ၿခင္း ၊ ယုံၾကည္မႈတုိးတက္ေစၿခင္း ဆုိတဲ့ လက္ေဆာင္ကလည္း အၿမတ္တႏုိးတန္ဖုိးထားစရာ ေကာင္းလြန္းလွၿပန္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ မုိက္ရူးရဲဆန္ၿပီး လမ္းမွားေတြေလွ်ာက္မိတဲ့အခါေတြမွာ အမုန္းခံၿပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ ၿပဳၿပင္ေပးတတ္သလုိ၊ အတၱၾကီးသလုိၿဖစ္သြားတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ ့မွာလည္း ခ်စ္ေသာမ်က္စိၿဖင့္ ေဝဖန္ရွင္းၿပရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းေတြဟာလည္း မရွိမၿဖစ္ပါပဲ။ ပန္းတုိင္ မယိမ္းယုိင္ေလွ်ာက္ႏုိင္ခဲ့တာ တူညီတဲ့ေၿခလွမ္း၊ မေနာခ်င္းနီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြစစ္ေတြေၾကာင့္ပါပဲ။

ကမၻာ ့ရြာၾကီးလုိ ့တင္စားထားတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီး ထဲမွာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ ေရၿခားေၿမၿခားမွာ ရွိေနၾကေပမဲ့ အစိမ္းေရာင္ မီးသီးေလး ရဲ ့တစ္ဖက္ကေန ရင္ဖြင့္တုိင္ပင္လို ့ အက်ိဳး ႏွင့္ အေၾကာင္း အတူတူခြဲၿခားၿပီး ဝမ္းနည္းၿခင္း ဝမ္းသာၿခင္း မွ်ေဝၾကတဲ့ ထာဝရမိတ္သဟာေတြဟာလည္း ဆုလာဘ္ပါပဲ။ ဒီလုိ အရွိကုိ အရွိတုိင္း စိတ္ရင္း မွန္မွန္ႏွင့္ ဆက္ဆံေပးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ ့ အခန္းဂဏၭကလည္း အေရးပါလြန္းလွၿပန္တယ္။

အေပါင္းအသင္းေတြနဲ ့ ေတြဆုံခြင့္ရတဲ့ အခုိက္အတန္ ့ဒီအခ်ိန္ေလးေတြဟာ တန္ဖုိးရွိလြန္းပါတယ္။ ေႏွာင္းမွ သတိတရႏွင့္ တမ္းတေနၿခင္းက မုိးပ်ံပူေဖာင္း လက္ကေန လႊတ္လုိက္သလုိမ်ိဳး ၿပန္ရဖုိ ့မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဓူဝံၾကယ္ တစ္စင္းထဲ အေဖာ္မဲ့ၿပီး ပုိေတာက္ပေနတာထက္ ခုႏွစ္စင္ၾကယ္လုိ အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ ့ ေရာင္ၿခည္ၿဖာလုိ ့အလင္းေဆာင္ေနတာကုိေတာ့ ပုိႏွစ္ၿခဳိက္မိတာအမွန္ပါပဲ။

မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တဂ္ထားတဲ့ ညီမေလးေဇာ္ ေရ ေက်နပ္ေပးပါေနာ္။ ဒီတဂ္ပုိစ့္ေလးကုိ ဆက္တဂ္ခ်င္ေပမဲ့လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးၿပီးၾကေနၿပီး။ လူမႈက်င့္ဝတ္မွာပါတဲ့ မိတ္ေဆြက်င့္ဝတ္ေလး ကုိ ကြ်န္ေတာ္အခု ၿပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ခ်ေရးၾကည့္မိပါေတာ့တယ္။

ေပးကမ္း ခ်ီးၿမွင့္ ၊ ကုိယ္ႏွင့္ ယွဥ္ထား
စီးပြားေဆာင္ရြက္ ၊ ႏႈတ္ၿမြတ္ ခ်ိဳသာ
သစၥာ မွန္ေစ ၊ ဝတ္ငါးေထြ က်င့္ေလ မိတ္သဟာ

အုိးမုိင္ ဂရမ္းမား.......အုိးမုိင္ ဂရမ္းဖား တုိ ့

Tuesday, June 2, 2009

13 comments
(ပုံကုိ www.google.com မွ ရရွိသည္။)

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ “ငါ ေၿမးခ်ီခ်င္ေနပါၿပီးေတာ္” ဆုိတဲ့ အဘြားအုိတုိ ့ရဲ ့ပူဆာသံ၊ “ဂုိး…...ဂုိး” ဆုိၿပီး ေၿမးႏွင့္အတူ ေဆာ့ေနတတ္တဲ့ အဘုိးအုိေတြရဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ၿမင္ကြင္းေလးေတြကုိ ၾကားရၿမင္ရတုိင္းကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ “ဂရမ္းမား ဂရမ္းဖား” တုိ ့ကုိ သတိရမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေၿမးဦး ဆုိေတာ့ သူတုိ ့ရဲ ့ အခ်စ္ကုိ တစ္ၿပဳံၾကီး ရခဲ့သလုိ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူတုိ ့ ကုိ သံေယာဇဥ္ ၾကီးပါတယ္။ “သားအခ်စ္ ေၿမးအႏွစ္”တဲ့ မဟုတ္ဘူး လား။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူတုိ ့ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးေနလာခဲ့ေတာ့ သူတုိ ့ရဲ ့ပုံရိပ္ေတြ မ်က္စိထဲ တၿဖတ္ၿဖတ္ ၿမင္ေယာင္မိတယ္။

(၁)ဘုိးစီ
ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ အေမ ဘက္က အဘုိးစီ အေၾကာင္း အရင္ေၿပာၿပမယ္ ။ သူက ၾကဳံတုိင္းရြာက သူၾကီးဘစီေတာ့ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ေခတ္တုန္းက “အုတ္ကထ” ေပါ့ ။ ေနာက္ၿပီး အဘုိးက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆင္း ပီပီ သားသမီး ေၿမးေတြ စုၿပီး ဆုံတုိင္း ဆုံးမစကားတရားေဟာေလ့ရွိတရ္။ တရားေတာ့ အေဟာေကာင္း အေၿပာေကာင္းပဲဗ်ိဳ ့။ ေနာက္မွ အဖြားဆီသိရတာက အဘုိးက တရားၾကီးပဲ ေဟာလုိ ့ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူလူပ်ိဳတုန္းက အေၿပာေကာင္းေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ ဝုိင္းဝုိင္းလည္တယ္တဲ့ေလ။ ဝမ္းနည္းဖုိ ့ေကာင္းေလစြ။ ကြ်န္ေတာ့္ အဖုိးေၿခရာ နည္းနည္းမွ မလုိက္မွီခဲ့ဘူး။ ဟြန္း :)
အဘုိးက ေၿမးေတြႏွင့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတတ္တယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားမယ္ ဆုိရင္ေတာင္မွ အိမ္က ရြာပါက်ဲရုိး(ခ)ေထာ္လာဂ်ီေလးကုိ ထုတ္ၿပီး သားသမီးေၿမးေတြႏွင့္ အတူခ်ီတက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သြားရင္ ေမာင္ႏွမေတြႏွင့္ ထမင္းဟင္း လက္ဆုံစားၿပီးေဆာ့ရလုိ ့ေပ်ာ္ခဲ့သလုိ အဘုိးေခၚလုိ ့ တရားနာရတာေၾကာင့္ ဘာသာေရးအသိႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး အဘုိးက လယ္ယာၿခံေၿမ ကုိယ္တုိင္ပါရမွ ေက်နပ္ေတာ့ လယ္ထဲ ၿခံထဲ အခုထိ ဆင္းတုန္း ပဲဗ် ။ အားလုံးက ဝုိင္းတားေပမဲ့ စက္ဘီး တစ္စီးႏွင့္ ခုိးခုိးထြက္တာ။ အခုေတာင္ သူက ဆုိင္ကယ္သင္ေပးပါ တဲ့ ေလ။ ေနာက္မွသိတာက သူ ့သူငယ္ခ်င္း အဖုိးၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ အားက်လုိ ့တဲ့။ မ်က္စိလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး အဲဒါေတာင္သူက ။ လူၾကီးေတြ ဆုိးရင္ေတာ့ ဘယ္ေၿပာလုိ ့ ရမလဲေနာ္ :)

(၂)ဖြားထားခင္
အဘြားက ရုိးရုိးေအးေအးေလးႏွင့္ ခ်စ္ဖုိ ့အရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာ အေဖ ရုိက္ရင္ အဖြားဆီ ေၿပးတယ္။ အေမဆူရင္လည္း အဖြားဆီေရာက္တယ္။ အဖြားေပါင္ေပၚ အိပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ငုိငုိေၿပာတဲ့ စကားကုိ ၿပဳံးၿပီး နားေထာင္တတ္တရ္။ အဲဒီတုန္းက အဖြားဟာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ သူရဲေကာင္းၾကီးေပါ့။ ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ အဖြားက နည္းနည္းေတာ့ ကပ္စီးနည္းတာလား စည္းစနစ္က်တာလားေတာ့ မသိဘူး။သူက “အိမ္ေနာက္မွာ ေစ်းဆုိင္တည္” စကားအတုိင္းပဲ အိမ္ေနာက္ ေၿမကြက္လပ္မွာ စုိက္ထားပ်ိဳးထားတဲ့ သစ္သီး ဝလံေတြ ဟင္းသီးဟင္းရႊက္ေတြႏွင့္တင္ ေစ်းထဲကုိသြားစရာမလုိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ တစ္ေန ့ လုံးတကုတ္ကုတ္နဲ ့အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဖြားဆီသြားရင္း ကူရင္းနဲ ့ စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္တာ ဝါသနာ ပါလာေတာ့တယ္။

(၃)ဖုိးလုံး
ကြ်န္ေတာ့္ အေဖ ဘက္က အဖုိးေပါ့။ သူက စိတ္က ခပ္တုိတုိရယ္။ လူပ်ိဳတုန္းကဆုိရင္ ဘယ္မွာရန္ပြဲၿဖစ္လဲ သြားမေမးနဲ ့ သူ ပါတယ္တဲ့။ သူ ့အမ်ိဳးေတြထိရင္ သူက တုတ္ဆြဲ ဓါးဆြဲတဲ့အထိ ဆုိးတယ္တဲ့ေလ။ အိမ္ေထာင္ က်ေတာ့မွ အဖြား ထိန္းႏုိင္လုိ ့ ေၿခၿငိမ္သြားတယ္လုိ ့ေၿပာတာပဲ :):) ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါ အၿပင္မွာရန္ၿဖစ္ေတာ့ ၾကီးေတာ္အပ်ဳိၾကီးက “ဘမ်ိဳး ဘုိးတူ” တဲ့။ အဲဒါ အဘုိးၾကားေတာ့ “ငါ့ေၿမးပဲ ငါနဲ ့တူမွာေပါ့”တဲ့။ ဟီး အဲလုိ အားေပးတာ။
ငယ္ငယ္တုန္းက အဖုိးလုံး စိတ္ေကာင္းဝင္တဲ့ အခ်ိန္ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဘယ္သြားသြား ခ်ီပုိးၿပီး ေခၚသြားတတ္တရ္။ မုန္ ့စားရေတာ့ ဖုိးလုံးနားမွာပဲ ကပ္ေနတာေပါ့။ ဒါကုိ သူက ၾကြားေသးတရ္။ “င့ါေၿမးက ငါ့ကုိ
ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာတဲ့”။ အဟတ္

(၄)ဖြားခ်စ္စိန္
အဖြားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးဘဝကတည္းက ဆုံးသြားပါၿပီး။ အဖြားက ေက်ာင္းဆရာမဆုိေတာ့ အရမ္း စည္းကမ္းၾကီးတယ္တဲ့။ အိမ္မွာ ထမင္းစားရင္ ဟင္းကသူ ့ခြဲတမ္းႏွင့္သူ ပဲ ။ ကုန္သြားရင္ မရေတာ့ဘူး။ ဝန္ထမ္းဆုိေတာ့လည္း ရတဲ့လစာနဲ ့ေခြ်တာ တာလည္း ၿဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကုိ အခုထိ က်င့္သုံးေနတာက ၾကီးေတာ္အပ်ိဳၾကီးဆရာမေတြေပါ့။

“အုိးမုိင္ ဂရမ္းမား…အုိးမုိင္ ဂရမ္းဖား တုိ ့” အေၾကာင္းကုိ မၿပင္မွာမေၿပာၿဖစ္သမွ် ဘေလာ့မွာ ေရးလုိက္ၿပီး။ တကယ္လုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ဂရမ္းမား တုိ ့ဂရမ္းဖားတုိ ့ ဘေလာ့ကင္းလုပ္လုိ ့ေတြ ့သြားရင္ ဒီတဂ္ပုိစ့္ေလးကုိ တဂ္တဲ့ အမ ၿမေရလ်ဥ္ ပဲေနာ္။ :) :) :)

လူတုိင္း ေနဝင္ခါနီးအခ်ိန္ဆုိတဲ့ အရြယ္ကုိ တစ္ေန ့ေတာ့ေရာက္ၾကမွာပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ရင္ ကုိယ့္ေၿမးေလး ေတြနဲ ့ စကားေတြ ေၿပာရင္း အထီးက်န္ခ်ိန္ကေလးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေက်ာ္ၿဖတ္ ခ်င္ၾကမွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ဘူး ဆုိရင္ ေၿမးေလးေတြရဲ ့ အကူအညီနဲ ့ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ ခ်င္ၾက မွာပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့လည္း မိဘေတြလုိပဲ သူတုိ ့ကုိ ေဖးမေစာင့္ေရွာက္ၾကစုိ ့ေနာ္။

တဂ္ပုိစ့္ဆုိတဲ့အတုိင္း လက္ဆင့္ကမ္းရမဲ့ တာဝန္ေလးရွိၿပန္ေလေတာ့ အပ်ိဳၾကီးမမ ၊ ဘၾကီးေတာ္ ၊ ညီေဇာ္ ႏွင့္ေႏြးေနၿခည္ တုိ ့ေရ................

ဒါက...ဒီလုိရွိတယ္(သုိ ့)မၿပင္ႏုိင္ေသာ စိတ္ေလးမ်ား

Tuesday, May 12, 2009

8 comments
မငုံ တဂ္ထားတာလည္း ၾကာၿပီး။ အားနာ လွပါၿပီး။ ေရးမယ္ ေရးမယ္ လုပ္တုိင္း ေပၚေပၚလာတတ္တဲ့

အေၾကာင္းတစ္ခုရယ္ ပ်င္းတာရယ္ေၾကာင့္ “ဒါက ဒီလုိရွိတယ္” ဆင္ေၿခနဲ ့တင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ မေကာင္း

တဲ့ အက်င့္ဆုိးေတြ “ကုိယ့္ေပါင္ ကုိယ္လွန္ေထာင္း”လုိက္ပါတရ္။။ေၿပာရင္ေတာ့ အက်င့္ဆုိးေတြ အမ်ား

သား။ အဲဒီအထဲမွာမွ ပါရဂူဘြဲ ့ရေလာက္တာေတြကုိ ေရြးထုတ္လုိက္ပါတရ္။ နံပါတ္စဥ္တပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္

ရဲ ့အက်င့္ဆုိးေတြ ခ်ေရးရရင္ေတာ့

(၁)ပ်င္းတယ္

“မနက္ေစာေစာထရမွာလည္း ပ်င္းတရ္” “အလုပ္သြားရမွာလည္း ပ်င္းတရ္” “မုိးရြာရင္လည္း ပ်င္းတရ္”

“ေနပူရင္လည္း ပ်င္းတရ္” “တစ္ေယာက္ထဲလည္း ပ်င္းတရ္” ………...........................................

……………………………………………………………………………………………………........................

တစ္ေန ့တစ္ေန ့“ပ်င္းတရ္” ဆုိတဲ့ စကားလုံး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ Daily Report ထဲမွာ မပါရင္မၿဖစ္..အဲဒီေလာက္

္ပ်င္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူကုိ ေရာက္ေတာ့ 50% ေလွ်ာ့က်သြားေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တာ အံ့ၾသမိတရ္။

ဘာေၾကာင့္လည္း ဆုိတာ သူငယ္ခ်င္းတုိ ့လည္း အသိပါပဲေလ။။။ က်န္တဲ့ 50% ကုိ ေလ်ာ့ေအာင္

ၾကဳိးစားဆဲပါ။

(၂) လြတ္တယ္

တစ္မ်ိဴးေတာ့ မထင္ပါနဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ခုခုကုိ အာရုံေရာက္သြားရင္ စိတ္နဲ ့ကုိယ္နဲ ့လြတ္သြား

တတ္တရ္။ တစ္ခါတုန္းက တစ္လမ္းလုံးေတြးလာေတာ့ ေရွ ့က မီးပိဳင့္နီတာ မၿမင္ပဲ လမ္းၿဖတ္ကူးတာ

ကံေကာင္းလုိ ့ ကားဘရိတ္မွီသြားတရ္။ ႏုိ ့မဟုတ္ရင္ အသက္အာမခံေၾကးမလုပ္ထားေတာ့ ႏွေၿမာစရာ။

ေနာက္ၿပီး ေမာ္လၿမဳိင္မွာေက်ာင္းတက္တုန္းက အတန္းထဲမွာေပါ့။ ဆရာမ စာသင္တာ စိတ္မပါေတာ့

အၿပင္ဘက္ကုိေငးၾကည့္ရင္း သစ္ပင္ေပၚက ငွက္ေတြ ဘာလုပ္ေနလဲ ဆုိတာ သုေတသနလုပ္ေနမိတရ္။

ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္တဲ့ဘက္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတာ လုံးဝသတိမထားမိတာ အမွန္။

အဲဒီမွာ ဆရာမ ကြ်န္ေတာ္ ေငးတာေတြ ့သြားေတာ့ “ဟဲ့ ### နင္ ဘယ့္သူကုိ ၾကည့္တာလဲ ငါသိတရ္ေနာ္”

လုိ ့ေၿပာလုိက္တာ တစ္တန္းလုံး ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဝုိင္းၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးစိစိနဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္ခဗ်ာ ဗလုိင္းၾကီး အထင္

ခံရတာပဲၾကည့္..“ကြ်န္ေတာ္ ဟာ ကြ်န္ေတာ္ ငွက္ပဲၾကည့္တာကုိးေနာ္” အဲဒီအက်င့္ကုိ ေၿဖာင့္အုံးမွ..

မဟုတ္ရင္ မလြယ္….

(၃)အစအေနာက္သန္တယ္

သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ခပ္တည္တည္နဲ ့ ေနာက္တတ္တရ္။ ခြက္ထုိးခြက္လွန္ ရယ္ေအာင္ စေနာက္တတ္သလုိိ

ဝမ္းနည္းပက္လက္ မ်က္ရည္စက္စက္ယုိေအာင္လည္း စေနာက္ ဖူးတရ္ ...လန္ ့သြားၿပီးလား ဟဲဟဲ

ကြ်န္ေတာ္ စလုိ ့ ငုိသြားတာ ကေလးေတြပါဗ်။။။။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း စေနာက္တာ မ်ားသြား တဲ့အခါ

က်ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ကယ္ စိတ္ဆုိးသြားတတ္တယ္။ ၿပန္ေခ်ာ့ရတာလည္း ဖတ္ဖတ္ေမာဗ်။ အဲဒါ

ေၾကာင့္ အခုတစ္ဝက္ေလ်ာ့ၿပီးပဲ စေတာ့တရ္။။။။

(၄)စိတ္လည္းတုိတတ္တယ္

တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ထဲ ရႈပ္ေနရင္ သူမ်ားေမးတာကုိ ၿပန္ေၿဖခ်င္မွ ေၿဖတတ္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္အၿဖစ္မ်ားလဲ

ဆုိရင္ ရုံးကေန ၿပန္လာတဲ့အခ်ိန္ အရမ္းပင္ပန္းတဲ့အခါက်ရင္ စကားေၿပာခ်င္စိတ္မရွိပဲ လူကစိတ္တုိေနတတ္

တရ္။ ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္သိေတာ့ ေရာက္တာနဲ ့အိပ္ရာထဲတန္းဝင္ၿပီး အိပ္ၿပစ္လုိက္တရ္။ ၿပန္ႏုိးလာတဲ့

အခါက်ရင္ေတာ့ တစ္အိမ္လုံး ကုိယ့္အသံၾကီးပဲဗ်။။။။ ဟဲဟဲ

(၅)မရင့္က်က္ေသးဘူး

ေက်ာင္းလည္း ၿပီးၿပီး။ အလုပ္လည္းလုပ္ေနၿပီး။ ကြ်န္ေတာ္ အခုထိ မရင့္က်က္ေသးတာအမွန္ပဲဗ်။ တစ္ခုခု

ဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဖတ္လုိ ့ရတယ္။ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့အားနည္းခ်က္ပဲ။ စိတ္ခံစားမႈကုိ ဦးစား

ေပးလုိ ့လားပဲ။ ဒီစိတ္ကုိေတာ့ ၿပင္ရမွာပါ။

(၆)တဇြတ္ထုိး

လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လုိက္ရမွ ေက်နပ္တတ္တာဆုိရင္ က်ြန္ေတာ္ တဇြတ္ထုိးသမားပဲ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက

ခရီးတစ္ခုသြားမယ္လုိ ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ခ်ိန္းထားတာ ဖ်က္ရေတာ့မယ္တဲ့။ ဘာၿဖစ္လဲဆုိတာ မေရရာဘူး။

အုိေက ငါတစ္ေယာက္ထဲ သြားမယ္ဆုိၿပီး ေမာ္လၿမဳိင္ က်ိဳက္ခမီ ခရီးကုိ တစ္ေယာက္ထဲ လစ္ခ်သြားတာ။။။

တစ္ေယာက္ထဲဆုိေတာ့ ပ်င္းေပမဲ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ကုိယ္လုပ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ေက်နပ္သြားတယ္။ အဲဒီ

စိတ္က ေတြးလုိက္ရင္ မုိက္ရူးရဲဆန္ေနသလားလုိ ့။။။

(၇)အရႊဲ ့လည္းတုိက္ေသးတရ္

ရွစ္တန္းႏွစ္တုန္းက ေပါ့။ ေက်ာင္းထဲမွာ စံၿပအတန္းဆု ေပးဖုိ ့ဆရာၾကီးက လတုိင္းေရြးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့

့အတန္းက ေကာင္မေလးေတြ ဒီဆုလုိခ်င္ေနတာ တကဲကဲဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အီးစီ ဆုိေတာ့ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္း

မလဲလာေမးၾကတယ္။။ကြ်န္ေတာ္လည္း ရႊဲ ့ခ်င္တာနဲ ့နင္တုိ ့ေတြ ခ်ဥ္ေပါင္စုိက္မလား။ ခ်ဥ္ေပါင္ရွင္တဲ့အခါက်ရင္

ဆရာၾကီးကုိသြားေပးလုိ ့ေၿပာလုိက္မိတရ္။ ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ေကာင္မေလးေတြ တစ္ကယ္ပဲ ခ်ဥ္ေပါင္စုိက္က်

တယ္ဗ်ိဳ ့။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီႏွစ္လအတြင္းမွာတုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ စံၿပအတန္းဆုကုိ ရတယ္။ ဟိဟိ ခ်ဥ္ေပါင္

ေၾကာင့့္လားမသိ။ အခုထိလည္း ရႊဲ ့တတ္တဲ့ စိတ္ကေလးက မေပ်ာက္ေသးဘူး။။။


ကုိယ္မေကာင္းေၾကာင္းဆုိေတာ့ နည္းနည္းပဲဖြေတာ့မယ္ေနာ္။ အေၾကာင္းသိၿဖစ္သြားရင္ မခင္ၾကေတာ့ပဲ

ေနအုံးမယ္။ မၿပင္ႏုိင္ေသးတဲ့ ဒီစိတ္ကေလးကုိ အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာေတာ့ၿပင္ႏုိင္ေအာင္ ၾကဳိးစားသြား

မွာပါ။ အမွတ္တမဲ့ ထားခဲ့တဲ့ ကုိယ့္ရဲ ့အက်င့္ေတြကုိ ေၾကးမုံၿပင္ထက္မွာၾကည့္ဖုိ ့တဂ္ေပးတဲ့ မငုံကုိေက်းဇူး

တင္ရင္း ပုိစ့္ကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတရ္….

 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB