Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာ. Show all posts
Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာ. Show all posts

ေရာင္နီအိမ္မက္

Saturday, October 24, 2009

20 comments
ပုံကုိ www.mythicalireland.com မွ ယူပါသည္။

ဆည္းဆာသည္ တၿဖည္းၿဖည္း အေရာင္မွိန္ကာမွိန္ကာၿဖင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္လုိပင္ ညအေမွာင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အနားပတ္ဝန္းက်င္သုိ ့ ေၿခာက္ၿခားဖြယ္ေကာင္းလြန္းစြာ တုိးဝင္ခဲ့ၿပန္ၿပီး။ ေကာင္းကင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၾကယ္ေတြလေတြဝွက္ကြယ္ထားသည့္ တိမ္ညိဳတိမ္မည္းတုိ ့မင္းမူထားသည္မွာ အက်ည္းတန္လြန္းေပစြ။ တစ္ခါတစ္ေလ သားရဲတိရိစၦာန္တုိ ့၏ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္သံတုိ ့သည္လည္း အိပ္ေမာက်ေနေသာ ဒီ္ေတာင္တစ္ေၾကာကုိ လႈပ္ႏႈိးေနသလုိပင္။ သြားရင္းလာရင္း ခလုတ္တုိက္မိေနသၿဖင့္ မီးအလင္းေရာင္ ရလုိရၿငား မီးၿခစ္ေက်ာက္ႏွင့္ မီးေတာက္ေအာင္ ၾကဳိးစားမိတုိင္း အခ်ည္းႏွီးသာ။

သိပ္မၾကာမီမွာပင္ ေလေတြတဝုန္းဝုန္း တုိက္ခတ္လာသည္။ မုိးေတြတဖြဲဖြဲရြာခ်လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ ေၾကာက္ရြံစိတ္တုိ ့တုိးကာတုိးကာသာ။ ဆူးေၿငွာင့္ခလုတ္တုိ ့ၿပည့္လွ်ံေနေသာ ဒီလမ္းၾကမ္းထက္ေပၚ ၿခနင္းေနေသာ ေၿခဖဝါးတစ္စုံသည္လည္း စုတ္ၿပတ္သတ္ေနသည္။ နာက်င္ေမာဟုိက္ေနေသာ အသက္ရႈသံတုိ ့သည္ မူမမွန္ေတာ့ေပ။ ဆာေလာမြတ္သိပ္မႈတုိ ့သည္လည္း အဆုံးအစြန္ထိဆန္ ့ရင္း တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး။ ေလတုိက္တုိင္း လႈပ္ခါေနေသာ သစ္ပင္အုပ္အုပ္မွ ထြက္တဲ့ တရႊီးရႊီး အသံတုိ ့သည္လည္း ေၿခာက္ၿခားဖြယ္ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ အသက္ဝင္ေနေစၿပန္သည္။

စိတ္ဓါတ္ေတြ က်လုိက္ ၿပန္အားတင္းလုိက္ႏွင့္ စမ္းတဝါးဝါးႏွင့္ ဦးတည္ရာမဲ့့ အေမွာင္အတိႏွင့္ ခရီးၾကမ္းကုိ ၿဖတ္ေက်ာ္ေနသည္မွာ ၾကာေၿငာင္းလြန္းလွသည္။ ဒါေပမဲ့ အလင္းတစ္စ ကုိ ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ထုိအလင္းတစ မွသည္ မနက္ၿဖန္ကုိ လွပစြာ ပုံေဖာ္ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ေတြးထင္မိသည္။

“အၿမန္ ေရာင္နီ လင္းလက္ပါေတာ့” ဟု တိတ္တခုိးဆုေတာင္မိေသာ အသံတုိ ့မွာလည္း ယုံၾကည္မႈေတြ ေဖ်ာ့ေတာ့လ်က္။ သုိ ့ေသာ္လည္း ခရီးမ်ားအဆုံးထိေလွ်ာက္ ဟု ကုိေလးၿဖဴ သီခ်င္းထဲကလုိပင္ အလင္းတစ္စရွိရာသုိ ့တေရြ ့ေရြ ့ေလွ်ာက္ရင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးအစြန္းကုိ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနသည္။ ေလဟာနယ္ကုိ တက္နင္းမိသလုိ သိလုိက္ခ်ိန္တြင္ ေၿခလွမ္းကုိ ရုပ္သိမ္းဖုိ ့ ေနာက္က်သြားၿပီးၿဖစ္သည္။

အာာာာာာား

ကုတင္ေပၚကေန ၿပဳတ္က်လာမွ အိပ္မက္မက္ေနမွန္းသိသည္။ အိပ္မက္ထဲကလုိပင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ လက္ေတြ ့အၿပင္မွာလည္း အေမွာင္အတိပင္ၿဖစ္ေနသည္။သုိ ့ေသာ္ ထုိအေမွာင္သည္ ေရာင္နီကုိ ၾကဳိလင့္ေနေသာ အေမွာင္……….။ အေမွာင္ကြယ္ရင္ အလင္းေရာက္စၿမဲပဲမဟုတ္ပါလား။

ေဆးမလြင့္ အနံ ့မၿပယ္

Monday, July 13, 2009

18 comments
လက္မွာ လြယ္အိတ္မည္းမည္း တစ္လုံး ဆြဲထားၿပီး ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။ အင္းးးး ေလွ်ာက္သည္ ဟုဆုိရမွာထက္ ေၿပးသည္ဟု ဆုိရရင္ ပုိမွန္မလားပဲ။ ေအာက္ပုိင္းမွာ အုန္းႏွစ္ပင္ အစိမ္းရင့္ရင့္ႏွင့္ အေပၚပုိင္းမွာ အၿဖဴ လည္ကတုံးကုိ တြဲဝတ္ထားသည္ ဆုိေတာ့ ထုိလူသည္ ေက်ာင္းသား ဟုတ္ရင္ဟုတ္ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းဆရာေပါ့ဟု စုံေထာက္ ဦးစံရွားလုိ ေတြးလုိက္သည္။ အနားသုိ ့ နည္းနည္းနီး လာေတာ့ ထုိလူသည္ မ်က္စိေလးလုံး ႏွင့္လူ (ဝါ) မွန္ေၾကာင္ ဆုိေသာ ဘြဲ ့ထူး ကုိလည္း ပုိင္ဆုိင္မွန္း ေတြ ့လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ရြာေလးမွာ ထုိေက်ာင္းဆရာ ဘယ္တုန္းက ေရာက္လာပါလိမ့္။ ကုိယ့္ႏွင့္ရြယ္တူ ထုိေက်ာင္းဆရာ ေၿပးေနတာကအေၾကာင္းမဟုတ္ ကုိယ္လုိရြာမွာ အလုပ္မရွိအကုိင္မရွိႏွင့္ လမ္းေပၚမွာ လွည့္ပတ္ေနတဲ့ ေကာင္အတြက္ မ်က္ႏွာပူမိတာအမွန္။ ကုိယ္မလုပ္ႏုိင္တဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ေနတဲ့သူကုိၾကည့္ရင္း တစ္ခုခုကူညီဖုိ ့ ထုိေက်ာင္းဆရာအနီး အေရာက္မွာ ဆုိင္ကယ္လီဗာ နည္းနည္း ေလွ်ာ့လုိက္သည္။


ေက်ာင္းဆရာ ေက်ာင္းဆရာ

ကြ်န္ေတာ့္ ေအာ္ေခၚသံ ၾကားေတာ့ ထုိေက်ာင္းဆရာက လွည့္ပင္မၾကည့္ပဲ စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေၿပာလုိက္သည္မွာ ခ်ိဳသက္သက္။

ဆုိင္ကယ္တကၠစီ မလုိဘူးဗ်

မဟုတ္ေသးပါဘူး ဒီေက်ာင္းဆရာေတာ့ ဆုိၿပီး ထပ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေအာ္ေခၚသံၾကားမွ ထုိေက်ာင္းဆရာ မ်က္မွန္ကုိလည္းပင့္ နဖူးက ေခြ်းေတြလည္း တၿပဳိင္နက္ သုတ္လုိက္ၿပီး အေနာက္ဖက္ ေစာင္းၾကည့္သည္။

ဘာလဲခင္ဗ် ………ဟာ မင္းးးးးးးးးးးး

ဘုဆတ္ဆတ္ဘက္ ယိမ္းေနတဲ့အသံကေန အံံ့ၾသတဲ့ အသံဘက္ ခ်က္ခ်င္းေၿပာင္းသြားတဲ့ ထုိေက်ာင္းဆရာ၏ အသံကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိသြားသလုိ ပါးစပ္ကေန ထြက္သြားမိတာက

ဟာ……… ငၿပဲ

ကြ်န္ေတာ့္အသံလည္း ၾကားေရာ ေက်ာင္းဆရာ(ခ)ငၿပဲမ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းအုိသြားသည္။ ငၿပဲ ဆုိတဲ့ ငယ္ နာမည္ေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ အနားမွာ ၿဖတ္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေလးေတြ မရွိေသးလုိ ့ ေတာ္ေသးသည္ဟု ေတြးရင္း

လုိက္ခဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ ဟုိဆုိင္မွာ လက္ဖက္ရည္ ထုိင္ေသာက္ၾကရေအာင္။ ေက်ာင္းတက္ဖုိ ့ နာရီဝက္ လုိေသး တာပဲ မဟုတ္လား။

အားးးးးးးးမရဘူး မရဘူး ငါထုိင္လုိ ့မရဘူး ထုိင္လုိ ့မရဘူး

ပလုံးပေထြးႏွင့္ ငၿပဲ (ဝါ) ေက်ာင္းဆရာ အေၾကာက္အကန္ၿငင္းသည္။ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ခြဲခြာၿပီးမွ ေတြ ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ခဏထုိင္ဖုိ ့ အေၾကာက္အကန္ ၿငင္းေနမိိတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကုိ စိတ္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ ခ်ဥ္မိသြားသည္။

အုိေက ေက်ာင္းဆရာ အခ်ိန္မွ မေပးႏုိင္တာကြာ သြားၾကတာေပါ့

.-._.-._._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-._.-.


ညီအစ္ကုိ မသိတသိ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အိမ္ကုိ ေရာက္ခ်လာ ပါေတာ့တယ္။ မနက္တုန္းက ဒီဇုိင္းနဲ ့မဟုတ္ေတာ့။ ဝတ္စုံ ေၿပာင္းသြားသလုိ ေလသံကလည္း တက္ၾကြမႈႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ဖုိ ့သူကပဲ စေခၚ ေနေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္း ခ်ဥ္ေနသးတဲ့ အရွိန္က မေၿပေသးေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ အတူတူေရာက္ၿဖစ္သြားၾကသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဆရာ၏ ရင္တြင္းစကားတစ္ခ်ိဳ ့ဖြင့္ဆုိလုိက္ပုံက ဒီလုိ ဒီလုိပါတဲ့ခင္ဗ်ာ.....

သူငယ္ခ်င္း ငါမနက္တုန္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္မိရင္ ငါ့ယူနီေဖာင္းက ငါ့ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာ ရသြားလိမ့္မယ္။ အၿခား လူေတြ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္ အၿပစ္ေၿပာတဲ့သူ မရွိေပမဲ့ အၿဖဴႏွင့္ အစိမ္း ဝတ္စုံ ဝတ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေလေပါေနရင္ ငါ့တပည့္ေတြ ႏွင့္ တပည့္မိဘေတြက အၿပစ္မေၿပာေပမဲ့ ေလးစားၿခင္းေတြ ပ်က္တယ္ကြ။ ေရွးေရွးဆရာ၊ဆရာမေတြ ကတည္းက ထိန္းသိမ္းလာခဲ့တဲ့ ဒီယူနီေဖာင္း ဂုဏ္သိကၡာ က ငါတုိ ့ေခတ္သစ္ဆရာေတြ လက္ထက္က်မွ ေၿမာင္းထဲ မေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ ၿဖဴစင္ၿခင္းဆုိတဲ့ အၿဖဴေရာင္ရဲ ့ဂုဏ္သတၱိ ကုိ ငါတန္ဖုိးထားတယ္။ ဇြန္ဇူလုိင္ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီႏွင့္ အၿပဳိင္ စိမ္းလန္းေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္အတူ စိမ္းလန္းဖ်တ္လတ္လွတဲ့ ငါတုိ ့ရဲ ့ အစိမ္းကုိ တန္ဖုိးထားတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ငါတုိ ့ေခတ္သစ္ဆရာေတြေၾကာင့္ မည္းညစ္သြားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ႏွင့္ အၿဖဴေရာင္ ယူနီေဖာင္း အၿဖစ္ မၿမင္ေစခ်င္တာပါပဲ။

ဒီစကားလုံးရဲ ့အတိမ္အနက္ ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ ေက်ာင္းဆရာယူနီေဖာင္းအေပၚ တန္ဖုိးထားမႈကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးမိတာေတာ့အမွန္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ တန္ဖုိးထားမွ တန္ဖုိးတက္တာပါတဲ့။ တန္ဖုိးမထားေတာ့ရင္ ေရွးေရွးတုန္းက သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ယူနီေဖာင္း အေရာင္အဓိပၸါယ္ ဟာ ေဆးလြင့္သြားသလုိပါပဲ။ ယေန ့အထိ အၿဖဴႏွင့္ အစိမ္း ဆင္ၿမန္းထားတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြရဲ ့ ဝတ္စုံကကေတာ့ သူတုိ ့ထိန္းသိမ္းတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာက်က္သေရ ရနံ ့ အေပါင္းႏွင့္အၿပဳိင္ ေမႊးဆဲ လန္းဆဲ ။။။။။

အပန္းေၿဖရာ တစ္ေနရာ

Tuesday, June 23, 2009

14 comments
ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန ့တုန္းက အိမ္တြင္းေအာင္းေနတာၾကာၿပီး ၿဖစ္လုိ ့ အၿပင္လည္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေန ရာ ကေတာ့ Marina Barrage Building ေလးပါ။ ထူးၿခားခ်က္က အေပၚေခါင္မုိးေပၚမွာ ၿမက္ပင္ေတြ စုိက္ထားတယ္။ အဲဒီအေပၚက ေနၿပီးေတာ့ စင္ကာပူၿမဳိ ့ရဲ ့ Veiw ေတြ ရႈႏုိင္သလုိ စြန္လြတ္လုိ ့လည္းရပါတယ္။ အဲဒီေနရာကုိ Marina Bay Mrt ကေန Shuttle Bus စီးၿပီး သြားလုိ ့ ရပါတယ္။ ည ကုိးနာရီအထိ ကား(အၿပန္ဘက္) ရွိပါတယ္။ေနရာေတာ့ နည္းနည္းက်ဥ္းေပမဲ့ အထုိက္ အေလ်ာက္ေတာ့ လာလည္ တဲ့သူရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ လက္ေဆာ့ၿပီး ရုိက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပုံေတြကုိ သည္းခံၿပီး ၾကည့္ေပးၾကပါအုံး (အေပ်ာ္တန္းရုိက္ထားတာမုိ ့ အားနည္းခ်က္ရွိရင္ ၾကဳိေတာင္းပန္ပါတယ္)




Marina Barrage Building ရဲ ့အဝင္ဝ
ဝင္ေပါက္ကေန ဘယ္ဘက္ခ်ိဳးရင္ ေရပန္းေတြႏွင့္ ေဆာ့ေနၾကတာကုိ ေတြ ့ရပါတယ္
ညာဘက္ခ်ိဳးရင္ေတာ့ တီးဝုိင္းေဖ်ာ္ေၿဖေနတာကုိ ေတြ ့ရပါတယ္
ပင္လယ္ဘက္ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္
တံတားေလးကေန Marina Barrage Building ကုိၿမင္ရတဲ့ပုံပါ
တံတားကေန ပင္လယ္ၿမင္ကြင္း
တံတားကေန ၿမင္ရတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚပ်ံေနတဲ့ စြန္ေတြ
Marina Barrage Building ၿမက္ခင္းၿပင္(အေပၚဆုံးထပ္) မွာ စြန္လြတ္ေနၾကတဲ့သူမ်ား-၁
Marina Barrage Building ၿမက္ခင္းၿပင္(အေပၚဆုံးထပ္) မွာ စြန္လြတ္ေနၾကတဲ့သူမ်ား-၂
Marina Barrage Building အတြက္ လွ်ပ္စစ္ထုတ္ေပးတဲ့ Solar Park
စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၁ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း)
1960 တုန္းက ပုံ
1963 က ပုံ
စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၂ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း)
စင္ကာပူမွာ ေရႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ဓါတ္ပုံၿပခန္း- ၃ (အတြင္းပုိင္းၿမင္ကြင္း)
ေက်ာက္ႏွင့္အလွဆင္ထားတဲ့ လမ္းေလး
အၿပန္မွာ ကားေပၚကေန လွမ္းရုိက္ထားတာပါ

သူ ႏွင့္ အတူ

Thursday, June 11, 2009

13 comments


အေပၚယံ အေရာင္ေတြ အဆင္ေတြက ရာသီဥတု အေၿပာင္းအလဲေၾကာင့္ သူ ့ ကုိ လူေတြ ေၿပာင္းလဲၿပစ္ ခဲ့ၾကသလုိမ်ိဳး သူ ့ရဲ ့အတြင္းသေဘာကုိ က်ေတာ့ အသက္အရြယ္ အပုိင္းအၿခား ႏွင့္ အေၿခအေန ေတြက ေၿပာင္းလဲ လုိက္ၾကတယ္။ ေၿပာင္းလဲမႈႏွင့္အတူ ေလးနက္ၿခင္းေတြ ပါဝင္လာတဲ့ သူ့ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါတစ္ေလ ၿပစ္ခ်ခ်င္ ခဲ့သလုိ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း မက္မက္ေမာေမာ တြယ္တာေနမိခဲ့ေတာ့တယ္။


ငယ္ရြယ္စဥ္ ကေလးဘဝတုန္းက သူဟာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ထုတ္ပုိးသယ္ေဆာင္ေပးလုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အတူတူရင္ဆုိင္ၿဖတ္သန္း ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ လမ္းညႊန္ၿပသေပးမဲ့ ဆရာဆရာမ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ မိဘအသုိက္အၿမဳံ ၊ ၿမဴးထူးခုန္ေပါက္ေဖာ္ ခ်စ္စရာသူငယ္ခ်င္းေလးေတြေၾကာင့္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ အၿဖဴအစိမ္း ဘဝ ေလး ဟာ အရာရာမက္ေမာစရာေတြႏွင့္ ၿဖဴစင္ရုိးသားစြာ သူႏွင့္အတူ ကုန္လြန္ၿပီးေၿမာက္ခဲ့တယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ရဲ ့ဆုံမွတ္ ဝါသနာပါရာ လမ္းစအထိ သူလုိက္ပါပုိ ့ေဆာင္ခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ သူနဲ ့ အခုိက္အတန္ ့ေလး ေဝးကြာခဲ့တယ္။


ေနာက္ေတာ့ ယုံၾကည္မႈ ခပ္ပါးပါးေလးထုပ္ပုိးၿပီး ထည္ဝါခံ့ညားတဲ့ ေက်ာင္းပရဝဏ္ထဲကုိ ေၿခခ်ၿပန္ေတာ့လည္း သူဟာ အဆင္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့အတူ မခြဲမခြာရွိေနခဲ့ၿပန္တယ္။ လက္ေတြ ့အသက္ေမြးပညာရပ္ေတြႏွင့္ က်ယ္ၿပန္ ့လွတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးပညာရပ္ေတြကုိ ေပးေဝတဲ့ တကၠသီလာမွာ ပညာႏွင့္စိတ္အဟာရ ေသာက္သုံးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြေရာ သူကအနားမွာပါပဲ။ခ်စ္ၿခင္းမ်ားႏွင့္သီတဲ့ကဗ်ာေတြ ကိႏၵရီ ကိႏၵရာအလြမ္းေတြ ေၿခြခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြရဲ ့ နင့္နင့္နဲနဲ အလြမ္းထုၾကီးကုိလည္း သူက မၿငဳိမၿငင္သယ္ခဲ့ေပးတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းကဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သလုိပဲ သူလည္း လန္းဆန္းေပါ့ပါးစြာႏွင့္ ေလမွာလြင့္ေနမွာပါပဲ။


ဒီလုိႏွင့္ နာရီလက္တံ ေၿပာင္းလဲကုန္ဆုံးသြားတာႏွင့္အတူ အေၿပာင္းအလဲ ကုိရင္ဆုိင္ၾကဖုိ ့ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ သူလည္းပါလာခဲ့ၿပန္တယ္။ အခုဆုိရင္ အလုပ္ တာဝန္ေတြ ေနရာယူလုိ ့ သူလည္း ေလးလံေနေလာက္ၿပီး။ အရင္ကလုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအရာေတြ သယ္ေဆာင္ေပးခဲ့သလုိမ်ိဳး မသြက္လက္ေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ ့ညည္းသံသဲ့သဲ့ေတာင္ၾကားမိေသးတယ္။ ဒါက “လူ ့ဘဝ ဝင္ကာစ တံခါးေပါက္ပဲ ရွိေသးတယ္”လုိ ့ကြ်န္ေတာ္က ခပ္တုိးတုိး အားေပးမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေရာ မိဘေအးရိပ္ၿမဳံနဲ ့ ေဝးကြာ ၊ တုိင္ပင္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြမဲ့တဲ့ ဒီေနရာမွာ အားငယ္ေနလုိ ့ ၿဖစ္ပါ့မလား။ အရႈံးေတြကုိ လက္ကမ္းဖုိ ့မွ ကြ်န္ေတာ္က သတၱိ မရွိဘူးဆုိရင္ ၊ လာမဲ့မနက္ၿဖန္ေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းနဲ ့ထုဆစ္မဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မူပုိင္ အိမ္ေလးရုပ္လုံးေပၚဖုိ ့ဆုိရင္ သူ ဆုိတဲ့ ပခုံးထက္မွာ အၿမဲေနရာယူခဲ့တဲ့ အေဖာ္မြန္လြယ္အိတ္ေလး ကုိလြယ္ ကြ်န္ေတာ္ တုိက္ပြဲဝင္ဆင္ႏႊဲရအုံးမယ္။

တံတားေပၚက ၿမစ္တစ္စင္း

Tuesday, May 26, 2009

8 comments



ပုံေလးၾကည့္ၿပီး တမူထူးေနတဲ့ တံတားေလးတစ္စင္းကုိေတြ ့ရမွာပါ။ တံတားေပၚမွာ ၿမစ္ငယ္ေလးေဖါက္ၿပီး

သေဘာၤေလးေတြ သြားလာေနၾကတာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ထူးထူးဆန္းဆန္းရယ္ပါ။

အဲဒီတံတားကေတာ့ ဂ်ာမနီႏုိင္ငံက ေရတံတားေလးပါ။ ဒီတံတား ေလးကုိ 1997-2003 အထိ ေၿခာက္ႏွစ္

တာ တည္ေဆာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ယူရုိ 500 မီလီယံ သုံးစြဲခဲ့ရတယ္လုိ ့ဆုိပါတယ္။ အေရွ ့ဂ်ာမနီ ႏွင့္ အေနာက္

ဂ်ာမနီ ၾကားမွာ ရွိတဲ့ Elbe ၿမစ္ကုိ ၿဖတ္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားပါတရ္။

ဂ်ာမနီႏုိင္ငံ ဘာလင္ၿမဳိ ့နားမွာရွိတဲ့ Magdeburg ၿမဳိ ့မွာရွိတာပါ။ ဒီတံတားဟာ ကုန္းေပၚမွာ 690 m ႏွင့္ ေရ

ေပၚမွာ 228 m ရွိပါတယ္။ အက်ယ္ကေတာ့ 34 m ရွိပါတယ္။

ဒီတံတားေလးကုိ သိဖူးခဲ့ၿပီးရင္ေတာ့ ေဆာ္ရီးေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆားခ်က္တယ္လုိ ့ပဲ ဆုိပါရေစေတာ့။။

ဆင္ၾကယ္ သက္ေသတည္

Friday, May 22, 2009

12 comments


ဆယ္တန္းေၿဖၿပီး ရန္ကုန္မွာသင္တန္းတက္တုန္းက ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္း အဆြယ္ေကာင္း

တာနဲ ့ လွည္းကူး ကုိ သြားလည္ၿဖစ္ပုံပါ။ လွည္းကူးကုိ မေရာက္ဖူးေတာ့ တစ္လမ္းလုံး

ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ ့တစ္လမ္းလုံး မတ္တတ္ေလးရပ္ၿပီး လုိင္းကားေလး တြယ္စီးလုိ ့ေပါ့။။။

“မေရာက္ေသးဘူးလားကြာ” ကြ်န္ေတာ္ေမးတုိင္း“ေရာက္ေတာ့မွာပါကြ”ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္း

ၿပန္ေၿဖတာလည္း အခြန္းေပါင္းမနည္းေတာ့ဘူး။။။ အဲဒီလုိနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ေမးတဲ့ အခြန္းတစ္

ေထာင္ၿပည့္ခါနီးမွာ လွည္းကူးဂိတ္ဆုံးကုိ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ကားေလးရပ္တာနဲ ့ လူ

အုပ္ၾကားတုိးၿပီး ဆင္းေတာ့ ဖိနပ္ေလးတစ္ဖက္ ဘယ္သူနင္းလုိက္သလဲ မသိဘူး တိကနဲ

ၿပတ္သြားပါ ေလေရာပဲဗ်ာ။။။။ အဲဒီမွာ စၿပီး ကံဆုိးတာပဲ အဟင့္ း) သူငယ္ခ်င္းက ဖိနပ္အ

သစ္ဝယ္ဖုိ ့ အနီးအနားမွာ ဖိနပ္ဆုိင္ ရွာၾကည့္ေတာ့ မေတြ ့တာ နဲ ့ “မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီးကြာ

မနက္ၿဖန္က်မွပဲ ရွာဝယ္ၾကတာေပါ့။” “အုိေကေပါ့ ကုိယ့္ကုိ ဘယ္သူမွ သိတာလည္း

မဟုတ္ ရွက္စရာမရွိ” ဆုိၿပီး ဖိနပ္မပါဘဲနဲ ့ လွည္းကူးထဲကရပ္ကြက္တစ္ခုထဲကုိ ေၿခဖလာ

ႏွင့္ ဒုိးခဲ့တာေပါ့။ လမ္းမွာ သတိထားမိတဲ့သူက ၿပဳံးသြားၾကတယ္ တစ္ခ်ိဳ ့ၾကေတာ့ ဟဲဟဲ

ဆုိၿပီး လုပ္သြားတယ္။ ကုိယ္က ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ နဂုိကတည္းက ရွက္ေၾကာၿဖတ္

ထားၿပီးသား(အဟြတ္)


ဒီလုိနဲ သူငယ္ခ်င္းအမ်ိဳးအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္မပါနဲ ့ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အထူး

အဆန္း သတၱဝါအလား ဝုိင္းၾကည့္ၾကေတာ့မွ ရွက္ေၾကာၿပန္ဆက္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ ့။

“အဟဲ ဒါက ဒီလုိရွိပါတယ္။ ကားေပၚက အဆင္း မွာ သူမ်ားတက္နင္းသြားလုိ ့ပါဗ်ာ”

ဆုိၿပီး ၿပဳံးၿဖီးၿဖီးခဲ့တာေပါ့။ စိတ္ေကာင္းပုံရတဲ့ အေမၾကီး(အဖြားကုိ အေမၾကီး လုိ ့ သူငယ္

ခ်င္းကေခၚလုိ ့)က တစ္ေလာက အေဖၾကီးအတြက္ ဝယ္ထားတဲ့ ဆင္ၾကယ္တံဆိပ္ရာ

ဘာဖိနပ္တစ္ရံရွိတယ္။။။ အဲဒါ ေလး ေလာေလာဆယ္စီးထားလုိက္ပါဆုိေတာ့ ၿငင္းလုိ

့လည္းမေကာင္း ၿငင္းၿပန္ရင္လည္း စီးစရာမရွိဆုိေတာ့ လက္ခံလုိက္တာေပါ့။။။

(သူမ်ားအိမ္သြားလည္တာ အဲဒီလုိ ၿပသနာေပးတာ……)


ဖိနပ္ၿပသနာေအးသြားေတာ့ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီး ထမင္းစားၾကတယ္။အေဝးၾကီး ကားတြယ္စီးလာ

တာေလး ခရီးပန္းတာေလးကုိ အေၾကာင္းၿပၿပီး ထမင္းတီးလုိက္တာ ႏွစ္ပန္းကန္ေမာက္

ေမာက္ က ခဏေလးပဲ။။။ (အဲဒီလုိ ဧည့္သည္မ်ိဳး )


ခဏေနက်ေတာ့ အေမၾကီးက “ဒီညလွည္းကူးလမ္းမၾကီးမွာ စတိတ္ရႈိးရွိတယ္ သြားၾကည့္

ၾကအုံး” …..သူငယ္ခ်င္းက “ဘယ္လုိလဲ” ဆုိၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေမးေတာ့ နဂုိကတည္းက

ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္တဲ့ေကာင္မဟုတ္လား “အုိေက ဂုိးတာေပါ့” ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးစီးၿပီး

ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းထိပ္ထြက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမေပၚထြက္ေတာ့မွပဲ စတိတ္ရႈိးကုိ သြား

ေနၾကတဲ့ စက္ဘီးေတြ ဆုိင္ကယ္ေတြ ေထာ္လဂ်ီေတြ အၿပည့္။ ေထာ္လဂ်ီ လာရင္ ဟြန္းတီး

စရာမလုိပဲ အေဝးကတည္းက “ထြတ္ ထြတ္…ထြတ္” အသံၾကားကတည္းက လူကေဘးယာ

ရွဲေနၿပီးသား။ ဆုိင္ကယ္ စက္ဘီးေတြကလည္း လမ္းေသးေသးထဲမွာပဲ ေထာလာဂ်ီကုိ မရမ

က ေက်ာ္ခြေနၾကေသးတယ္ (စူပါမင္းကြ)


ဒီလုိနဲ ့ႏွစ္ေယာက္သား ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ႏွင့္ စတိတ္ရႈိးေရာက္သြားပါေရာလား။ ေရာက္ေတာ့

့ စတိတ္ရႈိးက စေနၿပီး။ စတိတ္ရႈိးစင္ႏွစ္ဖက္မွာ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ နဲ ့ဆုိေတာ့ အခုမွ ေရာက္တဲ့

ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ ဘယ္ၿမင္ပါ့မလဲ။ အဲဒီေတာ့ လြတ္တဲ့ ေနရာေလး ဝင္တုိးအုံးမေလ ဆုိၿပီးေတာ့

“ဟုိဖက္ တုိးလုိက္ ဒီဖက္ တုိးလုိက္ တုိးရင္းနဲ ့ကလုိက္” လုပ္ရင္းနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ

လူကြဲသြားပါေလရာ။။။ကြ်န္ေတာ့္ခဗ်ာ ရြာပတ္ၿပီး ။ ၿပန္ရမဲ့ လမ္းလည္း မႈန္ဝါးဝါး သိပ္မမွတ္မိ။

သူငယ္ခ်င္းကုိ ရွာမွ ၿဖစ္မယ္ေလ ဆုိေတာ့ လူအုပ္ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်ားလုိက္တဲ့ ပြဲေစ်း

လွည့္တဲ့လူေတြရယ္ ခုန္ဆြခုန္ဆြကေနၾကသူေတြရယ္ ကုိ ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ကေတာက္

ကေတာက္ က်ခ်င္တယ္။ နာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ခ်က္ ထုိးေနၿပီး။ အိမ္ကုိ မွန္းၿပီး ၿပန္တာပဲ

ေကာင္းပါတယ္ေလ။ လၿပည့္ညမုိ ့လုိ ့ေတာ္ေသးတယ္။ လမ္းမွာ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ

ေတြ ့ေတာ့လည္း မူးၿပီး လဲေနသူေတြခ်ည္းပဲ။ တၿဖည္းၿဖည္း စတိတ္ရႈိးနဲ ့ေဝးလာတာနဲ ့ တၿဖည္း

ၿဖည္းတိတ္ဆိတ္လာတယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ အိမ္မည္းမည္းၾကီးေတြက ေခ်ာက္ေခ်ာက္ၿခားၿခား။

ဒီအခ်ိန္မွ အိမ္မွားၿပီး ေအာ္ေခၚမိရင္လည္း ဝုိင္းဆဲၾကမွာအမွန္ပဲ။ ၿပန္စဥ္းစားစမ္းဆုိေတာ့ ထြက္လာ

တုန္းက ၿခံဝမွာ သရက္ပင္ကုိ မွတ္မိသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ ့အိမ္ေတြ တစ္အိမ္ၿပီး တစ္အိမ္ ၾကည့္ရင္း

ၿခံဝမွာ သရက္ပင္နဲ ့အိမ္ကုိ ေတြ ့ေတာ့ ဝမ္းသာ(နည္း)ပက္လက္ႏွင့္ လူက ႏုံးေနၿပီး(အဟူး)


“ေဒါက္ ေဒါက္”

“ေဒါက္ ေဒါက္”

“ဘယ္သူလဲ”

“ကြ်န္ေတာ္ ညီေဇာ္နဲ ့ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ”

“ညီေဇာ္ေရာ”

“ညီေဇာ္ နဲ ့ လူစုကြဲသြားတာ”

“ဟုတ္ပါ့မလား ညီေဇာ္ ႏွင့္ သူ ့သူငယ္ခ်င္း အတူတူသြားတာေလ”ဆုိၿပီး တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

အခ်ိန္မေတာ္ဆုိေတာ့ အေမၾကီးလည္း တံခါးဖြင့္ဖုိ ့ခ်ီတုန္ခ်တုန္ၿဖစ္ေနပုံပင္။

“ဟုတ္ပါတယ္ အေမၾကီးရာ”(သနားစဖြယ္ေသာ အသံႏွင့္)

စဥ္းစားစမ္း စဥ္းစားစမ္း ဘယ္လုိလုပ္ယုံေအာင္ လုပ္ရမွာပါလိမ့္

“ေၾသာ္ အေမၾကီး ကန္ေတာ့ေနာ္ တကယ္ကန္ေတာ့ေနာ္

အေမၾကီး ယုံေအာင္ “ဒီမွာ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္” ဆုိၿပီး တံခါးေအာက္မွာ ထုိးထဲ့လုိက္တယ္”

အဲဒါမွပဲ တံခါးဖြင့္ေပးေတာ့တယ္။(ဟူးးးးးးးးအခုမွပဲ သက္ၿပင္းေလးခ်လုိက္ ေတာ့တယ္)


အေမၾကီးငယ္ငယ္တုန္းက ညအခ်ိန္မေတာ္ သူတုိ ့အိမ္ ဓါးၿပတုိက္ခံရဖူးေတာ့ စိတ္စြဲေနေၾကာင္းကုိ

ေနာက္မွ သူငယ္ခ်င္းကေနတဆင့္သိခဲ့ရတယ္။ ေၾသာ္ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ သက္ေသရွိလုိ ့ပဲ အၿပင္မွာ မုိး

မလင္းခဲ့ရတာ။။။။

ဒီပုိစ့္ေလးေရးေတာ့သူငယ္ခ်င္းညီေဇာ္ႏွင့္အေမၾကီးကုိသတိတရမိပါသည္။။။

ခ်စ္ႏုိင္ၾကပါေစ

Monday, May 4, 2009

8 comments


မနက္ခင္း နာရီႏႈိးစက္သံႏွင့္အတူ မ်က္စိႏွစ္လုံးဖြင့္လုိက္တာနဲ ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အလုပ္လုပ္ဖုိ ့ၿပင္ဆင္

ၾကရပါၿပီး။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္လုပ္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ၊ ကုိယ္ေနထုိင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူ

ေတြနဲ ့တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ပတ္သက္ဆက္ဆံၾကရပါၿပီး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆုိတဲ့

အတုိင္း တစ္ခ်ိဳ ့ ကုိယ္ေကာင္းသလုိ ကုိယ့္အေပၚ ၿပန္ေကာင္းတဲ့ အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတရ္။

တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလ က်ေတာ့လည္း ကုိယ့္အေပၚ အနည္းႏွင့္အမ်ား စိတ္ခုစရာေတြ ယူေဆာင္လာတတ္

ၾကပါတရ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့က လူပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနသေရႊ ့ေတာ့ ေရွာင္လြဲလုိ ့မရဘူး

ထင္ပါတရ္။ ကုိယ္တုိင္ ေအးေအး ေဆးေဆးေနေပမယ့္ ၿပင္ပ ပေယာဂေၾကာင့္ စိတ္ေလးလံဘူးတယ္။

ၿဖစ္ခါစဆုိရင္ ေဒါသေတြေၾကာင့္ ပူေလာင္တာနဲ ့ ကုိယ္ရဲ ့တန္ဖုိးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ အက်ည္းတန္

ရုပ္ဆုိးသြားေစတာ ႏွေၿမာစရာပါပဲ။

အဲဒီအခါက်ရင္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မူလတန္းကေလးေတြ ကစားတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုကုိေတြးရင္း စိတ္ထဲ

ကအဖုအထစ္ေတြကုိ ရွင္းလင္းစၿမဲပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အဲဒီကစားနည္းကုိ ေၿပာၿပခ်င္ပါတရ္။။


မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ ့စာသင္ခန္းတစ္ခုမွာ စတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးေတြကုိ ဆရာမက

မနက္ၿဖန္ဂိမ္းကစားဖုိ ့ အားလူး ႏွင့္ ပလတ္စတစ္အိတ္တစ္လုံးစီ ယူလာခုိင္းပါတရ္။ ကေလးေတြ

လည္း ဘယ္လုိကစားနည္းလဲ ဘယ္လုိကစားမလဲဆုိတာကုိ ရင္ခုန္စြာႏွင့္ ဆရာမေၿပာတဲ့ အတုိင္း

ယူေဆာင္ လာၾကတရ္။ ဆရာမက ကစားနည္း စဖုိ ့အတြက္ ပထမဦးဆုံး ကုိယ္မုန္းတဲ့သူေတြရဲ ့

နာမည္ကုိ အားလူးေပၚမွာ ေရးခုိင္းေစတရ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခ်ိဳ ့ကေလးေတြက အားလူးေပၚမွာေရးတာ

တစ္လုံးႏွစ္လုံး တစ္ခ်ိဳ ့ကေလး ေတြ ၾကေတာ့ ငါးလုံးအထိ အံ့ၾသစရာေတြ ့ရပါတရ္။

ကေလးေတြေရးၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဆရာမက ကေလးေတြကုိ မတ္တပ္ရပ္ခုိင္းၿပီး “ကဲ ကေလးတုိ ့

မင္းတုိ ့အိတ္ေတြထဲကုိ နာမည္ေရးထားတဲ့ အားလူေတြထည့္ၿပီး တစ္ပတ္တိတိ ဘယ္ေနရာသြားသြား

ယူေဆာင္ၾကပါ” လုိ ့ေၿပာရင္း ဂိမ္းကုိ စတင္လုိက္ပါတရ္။ ကေလးေတြက ဆရာမကုိ နားမလည္စြာနဲ ့ပဲ

ဆရာမစကားကုိ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့နားေထာင္လုိက္ရပါတရ္။

တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါက်ေတာ့ အာလူးထဲက မေကာင္းတဲ့အနံ ့ေတြရယ္ ဘယ္ေနရာသြားသြား

သယ္ေနရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လက္ေတြေညာင္း လာတဲ့ အတြက္ ကေလးေတြထံမွ ညည္းညူသံေတြ

ၾကားရပါတရ္။ ဆရာမ မေရာက္ခင္အထိ တစ္တန္းလုံး ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့ဂိမ္းအေပၚေဝဖန္ခ်က္ေတြ

နဲ ့ တစ္တန္းလုံး ဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနပါေတာ့တရ္။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ၾကာတဲ့ အခါမွာ ဆရာမအတန္း

ထဲေရာက္ရွိလာၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ထခုိင္းပါတယ္။ “ဒီဂိမ္းကစားနည္းမွ ဘာေတြသိလာသလဲ”

လုိ ့ကေလးကုိ ဆရာမက ေမးလုိက္ပါတရ္။ ကေလးကလည္း “ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ ဒီတစ္ပတ္လုံး ဘယ္

ေနရာသြားသြား အားလူးအိတ္ထဲက အနံ ့ေတြေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ရပါတရ္။ သယ္ရတဲ့ အာလူးအလုံးအေရ

အတြက္ေပၚမူတည္ၿပီး လက္ေတြ ေညာင္းလာပါတရ္” လုိ ့ဆရာမကုိ ၿပန္ေၿပာပါတရ္။ အဲဒါနဲ ့ဆရာမက

ကေလးကုိ ၿပန္ထုိင္ခုိင္းလုိက္တရ္။ ေနာက္အားလုံးကုိ ၾကည့္လုိ “ဒီ ဥပမာအတုိင္းပါပဲတဲ့။ မင္းတုိ ့မုန္းတဲ့

သူေတြကုိ မင္းတုိ ့စိတ္ထဲမွာ ထည့္လုိက္ရင္ သူတုိ ့ေၾကာင့္ စိတ္ေလးလံရလိမ့္မယ္။ သူတုိ ့ေတြကုိ စိတ္ဆုိး

ေဒါသၿဖစ္မိရင္လည္း ကုိယ့္စိတ္ဟာ အနံ ့ဆုိးေတြႏွင့္ မစင္ၾကယ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အားလုံးကုိ ခ်စ္တတ္

ေအာင္ ၾကဳိးစားၿပီး မိမိစိတ္ကုိ ေပါ့ပါးေစၿပီး စင္ၾကယ္ေမြးၾကဳိင္ေနပါေစ။”လုိ ့ ဂိမ္းရဲ ့အႏွစ္သာရကုိေၿပာရင္း

ကေလးေတြကုိ ပုတ္ပြေနတဲ့ အားလူးထုတ္ကုိ ေပးလႊင့္ခုိင္းလုိက္ပါေတာ့တရ္။ ဒီလုိနဲ ့ ဂိမ္းကစားနည္းကုိ

အဆုံးသတ္လုိက္ပါတဲ့ခင္ဗ်ာ။

ဒီကစားနည္းကအတုိင္း ပုတ္ပြေနတဲ့ အာလူးေတြကုိ စိတ္ထဲကေန အလ်င္အၿမန္ ထုတ္လုိက္ၾကရေအာင္။

အားလုံးကုိ ခ်စ္ၿခင္းၿဖင့္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေပါ့ပါးေစႏုိင္ပါတရ္။ “Dear Everybody”

 

Posts Comments

©2006-2010 ·TNB